Otworzyłem drzwi do apartamentowca w którym mieszkał Izaya, poczekałem na windę i po chwili byłem już w drodze na najwyższe piętro. Przeciągnąłem się, myśląc jak przywitać moją pchłę. W końcu 2 dni się nie widzieliśmy, mój brat z narzeczoną przyjechali do mnie na weekend, a przez ten czas nie dostałem żadnej wiadomości od mojego chłopaka. Nie martwiłem się, może był jak zwykle zapracowany ciągłym zbieraniem i sprzedawaniem informacji.
Wysiadłem z windy, wyciągnąłem klucze i skierowałem się do drzwi mieszkania bruneta, ale to co zobaczyłem na miejscu mnie zmroziło. Drzwi wisiały na jednym zawiasie, całe podrapane i powgniatane od niezliczonej ilości kul. Przerażony wpadłem do środka, zastając mieszkanie w strasznym stanie, ale to co zobaczyłem w salonie sprawiło że owładnęła mną dzika furia. Strzęp ukochanej bluzy Izayi, z zakrwawionym futerkiem, leżał smętnie na ziemi. Ulubiony kubek Orihary leżał roztrzaskany na podłodze wśród zaschniętych już fusów kawy. Nagle zwróciłem uwagę na komputer który jakimś cudem był włączony. Podbiegłem do niego, licząc że tam znajdę jakąś wskazówkę, co się tu stało i gdzie jest Izaya. Znalazłem podgląd z kamer, usianych w całym apartamencie i zacząłem od momentu z którym wyszedłem, całując ukochanego na pożegnanie. To było zaledwie w piątek, a czułem się jakby minęły tygodnie.
Delikatnie przewijałem nagrania, szukając odpowiedzi na setki pytań kotłujących się teraz w mojej głowie. Nagle coś przykuło moją uwagę więc skupiłem się całkowicie na obrazie z monitoringu. Izaya siedział z podkulonymi nogami na kanapie, trzymając w obu rękach kubek kawy i studząc ją lekkim dmuchaniem. Nagle brunet poderwał głowę i zaczął wstawać.. Po czym padł na kanapę, postrzelony w ramie, potem w brzuch. Kilku mężczyzn podbiegło do niego i unieruchomiło Oriharę, a ten który strzelił podszedł powoli i z krzywym uśmiechem ogłuszył bezbronnego chłopaka.
Nie mogłem wytrzymać. Byłem wściekły, chciałem coś rozwalić, ale resztka zdrowego rozsądku podpowiedziała mi żebym przyjrzał się twarzom porywaczy. Znów przewijałem nagrania, aż w końcu miałem dokładny obraz twarzy każdej mendy. Wydrukowałem wszystko i wybiegłem z domu, po drodze dzwoniąc do Kadoty i prosząc o pilne spotkanie. Nie miałem czasu, zacząłem biec po schodach, napędzany adrenaliną, większą niż podczas gonitw za Izayą po Ikebukuro. Wypadłem z budynku z taką miną, że ludzie na ulicy instynktownie się usunęli, ale to mnie nie obchodziło. Miałem tylko jeden cel - znaleźć mojego kleszcza i trzymać go w ramionach, całego i zdrowego.
Biegłem ile sił w nogach na spotkanie z Kadotą i po chwili byłem na miejscu.
- Yo, Shizuo! Co się... - Urwał gdy tylko się zbliżyłem, dysząc ciężko. Podałem mu bez słowa wydrukowane zdjęcia, i dopiero gdy złapałem oddech, odezwałem się cicho :
- Wiesz kto to jest? - Mój ton zdradzał mordercze zamiary. Dotachin spojrzał na mnie i pokiwał głową, nie pytając o nic.
- Członkowie Czarnego Gangu. - Zaczął wskazywać po kolei, ujawniając imiona kilku. - Hamada, Ranmaru i Kokutou. Reszty nie kojarzę.
- Gdzie mają siedzibę? - Zapytałem przestępując z nogi na nogę.
- W opuszczonych magazynach na południowych krańcach Ikebukuro. - Pokierował mnie. Nie dałem mu szans na zadanie żadnego pytania, rzuciłem się biegiem w stronę mojego celu, odkrzyknąwszy jeszcze:
- Potem ci wszystko wytłumaczę! - Droga nie zajęła mi dużo czasu, w pół godziny byłem na miejscu i zacząłem przedstawienie, uzbrojony w znak drogowy. Puściłem trochę wodzy drzemiącej we mnie bestii, rzucając przeciwnikami gdzie popadnie, gdy usłyszałem znajomy krzyk, pełen bólu. Teraz nie próbowałem już trzymać się w ryzach ani trochę, torowałem sobie drogę przez to zbiorowisko gnid, nie przejmując się niczym. Dla mnie liczył się tylko ten głos, należący do najdroższej mi osoby, która teraz cierpiała, dając temu upust poprzez zbolały krzyk. Nagle krzyki ucichły, ale wiedziałem gdzie znajdę mojego chłopaka. Wyważyłem drzwi do pokoju i wyrzuciłem przez okno 3 mężczyzn, torturujących Izayę, który teraz lezał nieprzytomny. Leżał tak dziwnie, wśród krwi. Ale oddychał. Zdałem sobie sprawę że połamali mu nogi i prawą rękę. Podniosłem jego bluzkę i syknąłem. Caly brzuch był w ciemnych sińcach. Dotknąłem delikatnie jego klatki piersiowej, sprawdzając w jakim stanie są żebra. Wydawały się całe. Najłagodniej jak mogłem wziąłem nieprzytomnego bruneta na ręce i wyszedłem z tego cholernego budynku. Gdy tylko wyniosłem chłopaka, ułożyłem go delikatnie na ziemi i wróciłem by rozwalić budynek. Trochę mi to zajęło. Gdy już skończyłem, zadzwoniłem do Shinry, i przy akompaniamencie walącego się budynku magazynu, tłumaczyłem że trzeba pomóc Izayi. Gdy lekarz rozłączył się, przygotowując na nasze przyjście, znów wziąłem ukochanego na ręce.
- Wracajmy. - Wyszeptałem do niego i zostawiłem za sobą piekło. Musiałem przytulić do siebie mocniej pokiereszowanego kleszcza, dosłownie przelewał mi się przez ręce. Bałem się że nie zdążę, byłem wściekły na siebie że mogłem stracić mój najcenniejszy skarb, dlatego przespieszyłem, jednak starając się stawiać lekkie kroki. Po jakimś czasie który wydawał mi się wiecznością, w końcu dotarliśmy do Shinry. Doktorek gdy zobaczył w jakim stanie jest Izaya kazał mi ułożyć go delikatnie na stole operacyjnym i natychmiast zabrał się do pracy, wyganiając mnie z sali. Zamknąłem za sobą drzwi i zsunąłem się po ścianie. Strach zawładnął mną całkowicie, powodując że zacząłem się trząść.
Cholera jasna! Gdybym wtedy nie wyszedł, nic by się Izayi nie stało, nie walczyłby o życie za tymi drzwiami! Modliłem się gorliwie by wszystko było w porządku, nawet nie zdałem sobie sprawy że zacząłem płakać. Łzy płynęły nieprzerwanie, o czym uświadomiła mnie dopiero Celty, podchodząc i kładąc mi rękę na ramieniu. Otarłem twarz i dałem się przytulić. Dullahan wyciągnęła swoje PDA i wystukała na nim wiadomość, po czym podsunęła mi pod nos:
" Wszystko będzie dobrze, Shinra uratuję Izayę. Już nie raz przeprowadzał bardzo skomplikowane operacje i osoby wychodziły z o wiele gorszych obrażeń"
Pomimo napisanych przez nią słów, nie potrafiłem poczuć się lepiej. Gdy zobaczyła że spuściłem głowę w dół, napisała kolejną wiadomość:
" Shizuo, jesteś zmęczony. Zjedz coś, połóż się. Obudzę cię jak tylko Izaya będzie po operacji."
Niechętnie przystałem na prośbę Celty i powlokłem się po ich salonu położyć się na kanapie. Nie chciałem zasnąć, jednak zmęczenie wygrało nad moim uporem i odpłynąłem.
Ps : Rozdział "W poszukiwaniu dowodów" dodam jutro :)
