"Witaj w moim świecie" Rozdział 1

 Dzień w dzień to samo. Budziłam się gwałtownie, zlana zimnym potem,z uciskiem w piersi i przyspieszonym, urywanym oddechem, twarzą mokrą od słonych łez. Te żywe obrazy przyprawiały mnie o dreszcze, dodatkowo widziane moim oczyma - ciała niewinnych ludzi, wykrzywione kończyny i martwe oczy skierowane na mnie, śledzące każdy ruch. Każdy gram popiołu pokrywający moje ramiona i włosy stawał się coraz cięższy, stanowiąc brzemię zbrodni których dokonałam.
  Ale to tylko sen?

 Kiedyś wrogowie, teraz dwoje ludzi nie widzących świata poza sobą. Pokazałeś mi że nienawiść można spopielić, obracając w pył wszystkie lata walk i prób unicestwienia siebie nawzajem. Okazałeś mi miłość, bezgraniczną cierpliwość, zaakceptowałeś mnie taką jaką byłam, nim naprawiłeś mnie i nauczyłeś jak egzystować i cieszyć się życiem.
  Każdy mój krok, koordynowany przez ciebie, stawał się lekki, prowadzący w stronę lepszej przyszłości. Nauczyłeś mnie co znaczy kochać i być kochaną, dałeś mi to czego mi brakowało, czego nigdy nie zaznałam - miłość inną niż ta którą darzył mnie brat, dałeś dowód na to że miłość i nienawiść dzieli cienka granica. Tak łatwo pomylić dwa przeciwstawne uczucia, tak różne jak ogień i woda, oba potrafiące doprowadzić do obłędu, utraty życia swojego i innych ludzi.
  Odnaleźć drogę, przeżyć i uwierzyć w cud.
  Czy zasłużyłam na codzienność z Tobą? Myślenie o tym to jak odliczanie od tysiąca co siedem w dół - bezcelowe, zupełnie bezsensowne. Pozorna pewność siebie, przewidziana niczym maska, wykrusza się pod Twoim uważnym spojrzeniem. Nie mogę ciebie oszukać nawet na chwilę, nie jesteś jak inni. Zbyt nieprzewidywalny, zbyt dobrze mnie znasz żeby dać się nabrać. Rozłamujesz fasady, zrywasz kurtyny, pozostawiając mnie nagą, z tajemnicami wyciągniętymi na dłoni.
  Nikomu nie udało się mnie poznać tak dokładnie jak tobie, przez lata ukrywałam przed światem swoje prawdziwe ja, ale Ty wyciągnąłeś je na światło dzienne, skąpałeś w swoim blasku, malując moją duszę na złoto.
  Codziennie patrzę w Twoje ciemne oczy, znajdując w nich wzniosłe uczucia. Patrzysz tak tylko na mnie - z czułością i pożądaniem, którym obdarowujesz mnie każdej nocy.
  Kiedyś patrzeliśmy razem w gwiazdy, wyciągnęłam ręce, jakbym mogła je uchwycić, zadałam Ci pytanie "Chciałbyś dostać taką gwiazdę?" - Popatrzyłeś na mnie i odpowiedziałeś z powagą " Już dostałem swoją gwiazdkę z nieba" - Chwilę potem poczułam żar Twoich warg, ocierających się delikatnie o moje.
  Chciałabym tak trwać, wiedząc że zawsze będziesz obok, czuć twoje ciepło i słuchać Twego serca, bijącego tylko dla mnie...

"Witaj w moim świecie" Prolog

Ohayou~! Wracam po długiej przerwie, z jakże odmiennym opowiadaniem. Jest w tym dużo z mojej codzienności i osobistego życia, więc na pewno będzie tego dużo ;) Zapraszam do czytania~!


  Stojąc na wzgórzu ponad zgliszczami płonącego miasta, wpatrywałam się beznamiętnie w trawiący budynki ogień. Niebo nad moją głową, całkowicie zasnute dymem, przywodziło na myśl ołowianą kopułę, nie przepuszczającą ani grama błękitu, nadawało scenerii rozgrywającej się w dole dodatkowego dramatyzmu.
  Nadchodziła nowa era. Torowałam sobie drogę do władzy, zostawiając za sobą stosy trupów i morze krwi, z chorą fascynacją depcząc stygnące truchłai zostawiając za sobą ślady drobnych, bosych stóp, wyraźnie odcinających się na tle jasnej ziemi po której stąpałam, zostawiając za sobą zniszczenie i śmierć.
  Rozgrywałam grę o przetrwanie, w której to ja rozdawałam karty, będąc zwycięzcą, z góry znając wynik zabawy nim na dobre się zaczęła.
  Tutaj nie liczyła się liczba graczy, stanowiła oba tylko dodatek do mojej uciechy.
  Nic nie było w stanie mnie powstrzymać, rzucając wyzwanie samemu Bogu, rozbijałam jego system na kawałki, eliminując z gry żałosne duszyczki, czyniąc z nich swoje niewiele warte pionki.

  W dole dojrzałam zamieszanie. Pozostałe przy życiu osoby uciekały w popłochu, próbując ukryć się w lesie. Uśmiechnęłam się szaleńczo i poderwałam, chcąc zbiec do doliny, pobawić się nieszczęsnymi śmiertelnikami którzy, ku swojemu nieszczęściu, ocaleli z pożogi.
  - Yuukiji!!! - Usłyszałam krzyk i w tym momencie poderwałam się, z mocno bijącym sercem, upewniając się że jestem w swoim własnym łóżku.
 - Yuu-chan, już dobrze, to był tylko sen, ciii... - Mój ukochany obejmował mnie, głaszcząc uspokajająco po plecach. Przylgnęłam do niego, czepiając się kurczowo jego koszulki i próbując uspokoić skołatane nerwy. Nie miałam odwagi spojrzeć w jego oczy, nie chciałam opowiadać mu żadnego z moich snów. Sam też nie pytał, akceptując moją słabość i łzy, cisnące się do oczu każdej nocy w której przyśniła mi się przerażająca sceneria. Nie rozumiałam dlaczego w snach jestem swoim kompletnym przeciwieństwem - oszalała i okrutna.
  Zaczęło się to kiedy skończyłam 14 lat. Na początku ignorowałam to, uznając za odreagowanie własnego mózgu od codzienności. Jednak kiedy zaczęło się nasilać, bałam się coraz bardziej...