Powracam~!

  Witam ponownie~! Postanowiłam jak feniks wyłonić się z popiołów :D Z pomocą przyjdzie mi moja przyjaciółka Domi-chan która postanowiła w końcu założyć konto na google + jako Hikari Hana. Mam nadzieję że przyjmiecie ją ciepło :)

KOMUNIKAT

  Ogłaszam że zawieszam bloga na czas nieokreślony ze względu na bardzo niską frekwencję. Nie mam weny ani siły pisać, gdyż nie ma zaintetesowania moimi opowiadaniami. Przepraszam i dziękuję tym którzy czytali moje posty. Może kiedyś wznowię pisanie, ale póki co nie widzę w tym sensu.
                                       
                Pozdrawiam i życzę udanych wakacji :)                                     Yuukiji Kasugano

One-shot "Do końca"

  Zbliża się kres. Stoję z Tobą na szczycie góry, z bolesną świadomością że to nasze ostatnie chwilę razem.
  Pomyśleć że jeszcze wczoraj planowaliśmy wspólną przyszłość, a dziś obserwujemy ze wzgórza koniec świata. To przyszło tak nagle, bez ostrzeżenia. Nikt nie spodziewał się tego co dzieje się wokół.
  Patrzę Ci ze smutkiem w oczy. Może to śmiesznie zabrzmi w obliczu nieuniknionej śmierci, ale oddałabym życie aby uchronić Cię od zagłady, choćbym miała poświęcić cały świat.
  Gdyby tak się dało...
 Jednak egzystencja na ziemii nie jest nam pisana. Jestem kłamcą, czuję się winna każdego razu kiedy mówiłam:
  "Jutro będzie lepiej".
  Nie będzie. Nie na tym świecie, ani na żadnym innym. To zabawne, nie wierzę w życie pośmiertne, nigdy nie wierzyłam, a jednak mam nadzieję że jeszcze uda nam się spotkać. Zyskać wiarę w takiej chwili, to zakrawa na kpinę.
  Zrezygnowana, patrzę na rozgrywającą się walkę żywiołów. Ziemia się zapada, wiatr i woda zbierają żniwo, zagrabiając wszystko co stoi im na drodze, niebo pluje ogniem, trawiąc swoją część łupów.
  Góra u naszych stóp zaczyna się rozpadać. Upadamy na wyschniętą trawę i wtulamy się w siebie mocniej, czując coraz większy strach.
  Ostatni raz, ostatni pocałunek, ostatnie wyznanie miłości, mieszanka nadziei i rozpaczy, zawarta w jednym pożegnalnym geście. Trawi nas każda z czterech sił natury, niszcząca nasz azyl.
  Do końca nie odrywam się od Ciebie.
  Do końca przeklinam los i Boga który zapomniał o miliardach ludzi, umierających, pochłoniętych przez tą planetę.
  Dlaczego jeszcze myślę? Zastygam, scalona z osobą którą kochałam ponad wszystko. Ty już się nie ruszasz, po najbliższym mi człowieku została jedynie pusta skorupa, wypalona przez szalejący ogień.
  Dlaczego? Przecież nie mam już nic. Ten świat odebrał mi wszystko co chciałam uczynić swoją przyszłością.
  Trwam tak, sama nie wiem ile, aż zaczyna mi brakować tlenu w płucach. Koniec. Śmierć wyciąga po mnie szpony, chwyta w swoje objęcia.
 Kocham Cię do końca. Twoje imię do końca rozbrzmiewa w mojej głowie donośnym echem.
  Do końca...

One-shot "Jigoku"

  Tym razem jest to opowiadanie o stracie,depresji i walce o przetrwanie. Nie wiem czy dobrze mi wyszło, ponieważ jest to trochę przekształcone opowiadanie, jedno z pierwszych, napisane kiedy miałam 7 lat. Próbowałam zostawić to w miarę oryginalnie, ale ze względu na niechlujne pismo i zatarte słowa byłam zmuszona odtworzyć to od nowa.

   Mała blondwłosa dziewczynka siedziała w oknie swojego pokoju w domu dziecka i smutnym wzrokiem patrzyła w dal, tęsknota za ojcem ściskała jej serce, sprawiała że do jej błękitnych oczu napływały wciąż nowe łzy. Miała dość, z każdym miesiącem jej samopoczucie i chęć do życia malały. Nienawidziła ludzi, a zwłaszcza tych głupich dzieci które zostały przygarnięte przez nowych rodziców. 

  Czuła się niekochana, nikomu niepotrzebna. Matka jej nie kochała. Odeszła z innym panem, nie zostawiając po sobie nic dobrego, tylko pustkę i smutek, porzucając dzieci i męża jak niechciane zabawki. 

  Rozumiała że tatuś bardzo ich kochał. Gdy wychodził do pracy, zostawiał ich z miłą panią, ale mała dziewczynka siedziała przy braciszku i tylko z nim rozmawiała. Pewnego dnia tatuś nie wrócił z pracy, już nigdy nie wszedł do domu i nie ucałował dzieci na powitanie, nigdy już nie przeczyta bajki i nie przykryję ich kołdrą życząc dobranoc. 

  Zostali sami. 

  - Ochronię cię. - Powiedziała 7-latka do swojego bliźniaka, stając między nim a chłopakami. Głupie opiekunki w tym momencie były zbyt zajęte rozmową żeby zauważyć jak 4 dzieciaki zaczepiają jednego chłopca. Obudziły się dopiero gdy dziewczynka dociskała butem głowę jednego dziecka do ziemii i wykręcała mu ramię. 

  Wiedziała co będzie potem - dostanie w twarz i zostanie zamknięta w pokoju bez kolacji. Przyjmowała swoją karę bez słowa, patrząc dumnie w oczy kobiety. 

 Tego wieczora brat przyniósł jej część swojej porcji. Jej młodszy braciszek troszczył się o nią. Kochał ją jako jedyny. W nocy zasnęli, trzymając się za ręce.

 

  10-letnia już dziewczynka nie bała się nikogo, za to przed nią odczuwano lęk. Nauczyła się walczyć nie tylko własnymi rękami, ale również słowem. Potrafiła zdobyć informację zawierające najbardziej wstydliwe fakty z życia ludzi. Już nikt nie dokuczał jej bratu, na nią nikt nie podniósł ręki.

 Gdy miała 13 lat, zaczęła zajmować się wymienianiem informacji na pieniądze. Dziewczynka była sprytna, zaradna i odważna. Nauczyła się kochać ludzi i wykorzystywać ich. Chciała dać braciszkowi wszystko, chciała go chronić.

  W wieku 14 lat los się do nich uśmiechnął. Po 9 latach w sierocińcu zjawił się jedyny człowiek któremu dziewczyna ufała.

 - Zabieram was do domu. - Powiedział Marek do dziewczyny. Pierwszy raz uśmiechnęła się do kogoś poza bratem i swoimi przyjaciółmi - Domi-chan i Emirem. 

 "Dom. Zapomniałam jak to jest mieć dom."

Łzy pociekły z jej błękitnych oczu. Chłopiec o takich samych tęczówkach otarł słone krople z jej policzków.

 - Teraz ja będę cię chronił siostrzyczko. 

  W jej sercu rozkwitła nadzieja. Uniosła głowę,

"Patrz tato. Mam kogoś kto jest obok i mnie kocha. Już nie będę się bać! Znalazłam w życiu cel."

 Złapała za rękę swojego bliźniaka i wraz z nim ruszyła ku lepszej przyszłości.

  Wiem, bardzo krótkie, ale... Nie no, nie mam nic na swoje wytłumaczenie

  

Rywal w miłości Rozdział 2

  A więc przybywam z rozdziałem 2~! Dedykuję go Hoshei Shiiro, i dziękuję za komentarz~! Życzę przyjemnej lektury :)


  Obudził mnie sygnał wiadomości. Jęknąłem w półśnie i otworzyłem oczy, sięgając po telefon.

 Wiadomość od: Shinra
"Nie wiedziałem że Kanra i Izaya się znają"

  Natychmiast otrzeźwiałem. To jakiś żart? Co moja dziewczyna miałaby robić z tą mendą? Odpisałem doktorkowi:

"Co masz na myśli?"

"Widziałem ich jak szli w stronę parku Nishiguchi, śmiejąc się z czegoś. Akurat jechałem z Celty na motorze, mogłem się przytulić do jej pleców~!"

  Przewróciłem oczami, chyba pierwszy raz będąc wdzięczny doktorkowi za jego długi język. Nie odpisałem mu, wiedząc że gdybym to zrobił, zacząłby rozpływać się w zachwycie nad swoją bezgłową ukochaną, a tym samym zapychając mi skrzynkę odbiorczą.
 Podszedłem szybko do szafy, odsuwając na bok wszystkie barmańskie ubrania, za to wyciągając dresowe spodnie i zwykłą koszulkę z krótkim rękawem. Wybiegłem pędem z mieszkania, kierując się w stronę wskazanego przez Kishitaniego parku, napędzany wściekłością. Gdy wreszcie dotarłem na miejsce, rozgrywająca się tam akcja, tocząca spory kawałek ode mnie, wprawiła mnie w furię.
  Kanra szarpała się z jakimś facetem, kiedy ten nagle obalił ją i przycisnął do ziemi. Dziewczyna zawyła wściekłe, natomiast znikąd pojawił się Izaya, odciągając agresora od brunetki, wlokąc go w stronę czwórki mężczyzn w garniturach, którzy przejęli szarpiącego się chłopaka. Ledwo zniknęli między drzewami, a informator kucnął obok mojej ukochanej, podnosząc ją i obejmując delikatnie. W moich żyłach zabuzowała adrenalina, a w sercu pojawiła się dzika zazdrość. Podszedłem blisko, stając za plecami Kanry.
 - Kanra? - Dziewczyna odwróciła się, obdarzając mnie przerażonym spojrzeniem. - Co tu się do cholery dzieje? - Zapytałem wściekłe, chwytając kobietę za ramię i odciągając ją od mojego wroga, puściłem ją jednak gdy wydała zduszony okrzyk bólu, a jej oczy zaszły łzami. Dopiero wtedy dostrzegłem że jej ramię zwisało bezwładnie, widocznie wyrwane ze stawu. Na ten widok ogarnęły mnie wyrzuty sumienia.
 - Serio, Shizu-chan? Wiedziałem że jesteś brutalnym pierwotniakiem, ale żeby sprawiać ból własnej kobiecie? Nie masz serca!
 - Zamknij się! - Wrzasnąłem i zamachnąłem się, celując w prowokatora pięścią, jednak jak zwykle trafiłem na powietrze. To doprowadziło mnie do jeszcze większej furii, wręcz zabarwiając świat na czerwono. Wyprowadzałem kolejne ciosy, ale ta pchła unikała ich wszystkich. Nagle w jego dłoni błysnął nóż, którym rozciął mi kostki lewej dłoni. Zamierzył się na mnie drugi raz, celując w brzuch, kiedy między nas wskoczyła Kanra.
 - Przesta... - Urwała i spojrzała zaskoczona na wystający z brzucha nóż, po czym upadła na kolana, kaszląc krwią.
 - Kanra!! - Krzyknęliśmy obaj przerażeni. Możliwie najdelikatniej wziąłem ją na ręce, starając się nie zadać jej dodatkowego bólu. Izaya ułożył jej ranne ramię na brzuchu i pogładził ją po policzku. Widząc to warknąłem gardłowo.
 - Nie dotykaj jej! Pchnąłeś ją nożem i jeszcze masz czelność tu być? Znikaj stąd zanim cię zabiję...
 - Będę robił co mi się podoba, jakaś głupia ameba nie będzie mi mówił co mam robić! - Wydarł się. Pierwszy raz widziałem żeby ten kleszcz okazywał taką ludzką emocje jaką było zdenerwowanie. Czemu martwił się o MOJĄ dziewczynę? Kim dla niego była? Postanowiłem o to zapytać:
 - Kim... - Zacząłem, ale menda uciszyła mnie ruchem ręki, wykręcając numer.
 - Halo, Shinra? Tak stało się... Nie. Trzeba będzie wyciągnąć nóż z brzucha i nastawić bark... Nie ja, Kanra. Zapłacę ile trzeba. Tak, na razie.
  Rozłączył się i powiedział do mnie:
 - A teraz, głupi jednokomórkowcu, zanieś ją do Shinry. I nie zgnieć jej.
 - Ty... - Warknąłem, mając wielką ochotę napluć mu prosto w twarz.
 - Nie kłóćcie się, błagam. - Poprosiła brunetka słabym głosem i zakrztusiła się krwią. Odwróciłem się od denerwującej mnie gnidy i ruszyłem z ukochaną na rękach w stronę domu doktorka, nawet nie oglądając się za siebie. W rekordowym tempie dotarłem na miejsce, pukając kolanem, z uwagi na zajęte ręce. Kanra właśnie zaczęła spazmatycznie oddychać, dlatego kopnąłem wściekle w drzwi, wyważając je. Stojący za nimi Shinra wywrócił oczami.
 - Wisisz mi nowe drzwi.
 - Dobra, dobra. Gdzie mam iść?
 - Chodź za mną. - Poprowadził mnie do jednego z pokoi. Położyłem dziewczynę na jednym ze stołów i ująłem czule jej zdrową rękę.
 - Shizuo... - Westchnęła i otworzyła oczy. - Gdzie Izaya? - Zapytała. Poczułem w piersi bolesne ukłucie. Czyli coś dla siebie znaczyli. Puściłem jej dłoń i wymaszerowałem z pokoju, powstrzymując się przed trzaśnięciem drzwiami. Zraniła mnie tym pytaniem, dlatego musiałem ochłonąć, więc wyszedłem przed budynek, odpalając papierosa. Z ulgą zaciągnąłem się dymem, intensywnie rozmyślając. Nim się spostrzegłem, wypaliłem pół paczki.
 I nagle zobaczyłem tego parszywego informatora. Zapłonąłem żądzą zemsty i postanowiłem że będę walczył o swoje. Od teraz Izaya Orihara nie był tylko moim wrogiem numer jeden, stał się również rywalem w miłości.

Yare yare...

  Zastanawiam się czy ktoś wogóle czyta tego bloga? Mam co do tego wątpliwości, ponieważ wieje tu pustkami. Wiem że osiągnięcie takiej popularności jaką ma Kiasarin i Inu-chan oraz Miszu może pozostać wyłącznie w sferze moich marzeń, ale naprawdę byłabym szczęśliwa za jakikolwiek komentarz, tak żeby mieć dowód że ktoś wie o moim istnieniu~!

Rywal w miłości Rozdział 1

  Ohayou~! Tak, po długiej nieobecności wracam z nowym opowiadaniem. Po niemal tygodniu wysokiej gorączki wróciłam do świata żywych no i w końcu mój trawiony gorączką mózg wrócił do stanu używalności, więc nie pozostaje mi nic innego jak życzyć wam miłej lektury~!



  Kanra

  Leżałam w ciepłych objęciach który był dla mnie całym światem. Ta chwila mogłaby trwać wiecznie, lecz plany pokrzyżowała mi praca. Alarm oznajmił mi że jest godzina ósma rano, więc wyswobodziłam się z ramion blondyna i udałam do łazienki. Po drodze wyłączyłam budzik i z niechęcią wyszłam z pokoju, rzucając ostatnie tęskne spojrzenie na mojego ukochanego.
  Czemu musiało to być takie skomplikowane? Cała ta sytuacja była pogmatwana i kłopotliwa, gdyż mój partner nie miał pojęcia czyją kuzynką jestem.
  Zrobiłam swoje i wyszłam bezszelestnie z domu, zżerana przez poczucie winy. Każdego dnia w którym czekała mnie robota zlecona przez kuzyna, podawałam mojemu chłopakowi środki nasenne, pod warunkiem że sam nie wychodził wtedy do pracy.
  Czułam się podle, ciągle oszukując ukochanego, ale byłam zbyt wielkim tchórzem by wyznać mu wszystko co przed nim ukrywałam. Westchnęłam i ubrałam na siebie kurtkę z futerkiem, znak charakterystyczny dla informatora z Shinjuku. Wybiegłam przed blok i zaczęłam kierować się w kierunku apartamentu kuzyna, próbując uspokoić trzepoczące niczym koliber serce.
  Dlaczego emocje tak we mnie szalały? Czemu tak się Czułam? Zanim zaczęłam być z Shizuo, nie miałam nawet cienia skrupułów, byłam wyprana z pozytywnych uczuć, więc dlaczego..?
 - Kanra. - Z zamyślenia wyrwał mnie głos mojego kuzyna, Izayi Orihary. Zatrzymałam się raptownie i spojrzałam w jego purpurowe oczy. Brunet uśmiechnął się asymetrycznie. Ja tak nie potrafiłam. W tym momencie przestawaliśmy być do siebie podobni, może dlatego Shizuo do tej pory nie zorientował się że jestem spokrewniona z kimś kogo uważał za wroga numer jeden?
  Wiedziałam doskonale że Izaya nie posunąłby się do wyjawienia Heiwajimie prawdy o tym że noszę nazwisko Orihara, ani o tym że pracuje dla - jak zwykł Izayę nazywać - tej parszywej mendy.
  Orihara był uznawany jako czołowy manipulator, największa menda społeczna i najlepiej poinformowany człowiek w Tokyo, jednak nieliczni znali jego drugą stronę, którą skrzętnie ukrywał przed światem.
  Ja byłam jedną z tych którzy wiedzieli jaki jest naprawdę - zabawny, troskliwy, ciepły i kochany. Jego nieznane innym oblicze było słodkie, całkiem zwyczajne. Jeżeli kogoś można nazwać nienormalnym, to mnie. Byłam zakochana w mężczyznach którzy pałali do siebie nienawiścią, na domiar złego jeden z nich był moim kuzynem z prostej linii - syn brata mojego ojca.
  Szczytem moich marzeń było w końcu pogodzić wzajemnie próbujących się zabić mężczyzn, ale bałam się że gdy wszystko wyjdzie na jaw, stracę ich obu.
 - Kanra, słuchasz mnie wogóle? - Izaya pstryknął mnie palcem w czoło, odwracając uwagę od szalejących w głowie myśli.
 - Uhm. - Przytaknęłam. Wiedział że klamie. Westchnął cicho i złapał mnie za ramię.
 - Naprawdę kochasz tego potwora?
 - Tak, kocham go. Nie musisz się o mnie martwić. I nie mów że się nie martwisz,i tak ci nie uwierzę.
  Zmrużył oczy i obrzucił mnie badawczym spojrzeniem.
 - Widać że jesteśmy spokrewnieni. Nic się przed Tobą nie ukryję.
 - Oczywiście że nie. W końcu nazwisko obowiązuje, prawda? - Popatrzył na mnie przez chwilę przenikliwym wzrokiem, po czym wybuchnął śmiechem.
 - Chodźmy już, robota czeka. - Powiedział i ruszył w kierunku parku Nishiguchi, gdzie mieliśmy spotkać się ze szpiegiem z Awakusu-kai. Naiwny człowiek myślał że zapewnimy mu ochronę przed Yakuzą, nie mając bladego pojęcia że to my go wydaliśmy. Ludzie są naprawdę głupi.
 - Jesteśmy. Wiesz co robić? - Zapytał mój kuzyn. Skinęłam głową i ruszyłam w kierunku ławki nad oczkiem wodnym, tam gdzie byłam umówiona z Miguchim Tanazawą. Usiadłam na brzegu i wpatrzyłam się w spokojną taflę. Po drugiej stronie oczka bawiło się jakieś małżeństwo z dzieckiem. Nie potrafiłam powstrzymać ckliwego uśmiechu na widok roześmianego malca.
  Ta część mnie którą znał Shizuo, pragnęła stabilizacji, założenia rodziny, wspólnej przyszłości z ukochaną osobą. Miałam 24 lata, pogmatwaną przeszłość i wielkie szczęście że ktoś kogo zawsze podziwiałam,odwzajemnił uczucia i stał się częścią mojego życia. Dlatego...
 - Eeto, Kanra-san? - Zapytał młody mężczyzna, z konsternacją wypisaną na twarzy. Zlustrowalam delikwenta badawczym spojrzeniem. Wyglądał na góra 20 lat, głos też sugerował kogoś kto posiadał jeszcze status ucznia.
 - Tak, to ja. Miło mi cię poznać. - Wyciągnęłam rękę w jego stronę, uprzednio wstając z ławki. Ujął moją dłoń po chwili wahania. Spodziewał się kogoś innego? Wstrzymywałam się z pogardliwym uśmiechem i złośliwymi komentarzami. To prawda, byłam filigranowa i niepozorna, ale ten człowiek był wyższy tylko o kilka centymetrów, jego postura też pozostawiała wiele do życzenia. Cóż, jak zwykł mawiać Izaya "za moją twarzą kryję się prawdziwy demon".
 - Cóż, spodziewałem się...
 - Mężczyzny? - Zapytałam i zaśmiałam się uroczo.
 - N-nie to chciałem powiedzieć! To nawet lepiej że jest pani kobietą!
 - Tak? Dlaczego? - Te słowa mnie zaniepokoiły.
 - Wzbudza pani zaufanie, jest pani taka drobna no i taka bezbronna istotka nie powinna przychodzić sama. - Chciałam użyć noża który trzymałam za plecami, lecz napastnik wykręcił mi rękę go tyłu i przewrócił na ziemię. Syknęłam wściekłe i szarpnęłam się, lecz napastnik trzymał mocno, coraz bardziej wyginając moje ramię, aż coś chrupnęło, a po moim ciele rozlała się fala bólu. Zawyłam, zaciskając mocno powieki.
 - Puść ją. - Zdrajca posłuchał natychmiast. Uniosłam się na zdrowej ręce i zobaczyłam jak Izaya przykłada nóż do szyi szpiega. Po chwili zza drzew wyłoniło się kilku ludzi Shikiego i przejęli szarpiącego się chłopaka. Izaya podszedł do mnie i objął delikatnie, uważając na wyrwany ze stawu bark.
 - Dasz radę iść? Zadzwonię do Shinry i wszystko będzie dob...
 - Kanra? - Usłyszałam za sobą znajomy głos. Odwróciłam powoli głowę i zesztywniałam, widząc za sobą Shizuo.

"Witaj w moim świecie" Rozdział 1

 Dzień w dzień to samo. Budziłam się gwałtownie, zlana zimnym potem,z uciskiem w piersi i przyspieszonym, urywanym oddechem, twarzą mokrą od słonych łez. Te żywe obrazy przyprawiały mnie o dreszcze, dodatkowo widziane moim oczyma - ciała niewinnych ludzi, wykrzywione kończyny i martwe oczy skierowane na mnie, śledzące każdy ruch. Każdy gram popiołu pokrywający moje ramiona i włosy stawał się coraz cięższy, stanowiąc brzemię zbrodni których dokonałam.
  Ale to tylko sen?

 Kiedyś wrogowie, teraz dwoje ludzi nie widzących świata poza sobą. Pokazałeś mi że nienawiść można spopielić, obracając w pył wszystkie lata walk i prób unicestwienia siebie nawzajem. Okazałeś mi miłość, bezgraniczną cierpliwość, zaakceptowałeś mnie taką jaką byłam, nim naprawiłeś mnie i nauczyłeś jak egzystować i cieszyć się życiem.
  Każdy mój krok, koordynowany przez ciebie, stawał się lekki, prowadzący w stronę lepszej przyszłości. Nauczyłeś mnie co znaczy kochać i być kochaną, dałeś mi to czego mi brakowało, czego nigdy nie zaznałam - miłość inną niż ta którą darzył mnie brat, dałeś dowód na to że miłość i nienawiść dzieli cienka granica. Tak łatwo pomylić dwa przeciwstawne uczucia, tak różne jak ogień i woda, oba potrafiące doprowadzić do obłędu, utraty życia swojego i innych ludzi.
  Odnaleźć drogę, przeżyć i uwierzyć w cud.
  Czy zasłużyłam na codzienność z Tobą? Myślenie o tym to jak odliczanie od tysiąca co siedem w dół - bezcelowe, zupełnie bezsensowne. Pozorna pewność siebie, przewidziana niczym maska, wykrusza się pod Twoim uważnym spojrzeniem. Nie mogę ciebie oszukać nawet na chwilę, nie jesteś jak inni. Zbyt nieprzewidywalny, zbyt dobrze mnie znasz żeby dać się nabrać. Rozłamujesz fasady, zrywasz kurtyny, pozostawiając mnie nagą, z tajemnicami wyciągniętymi na dłoni.
  Nikomu nie udało się mnie poznać tak dokładnie jak tobie, przez lata ukrywałam przed światem swoje prawdziwe ja, ale Ty wyciągnąłeś je na światło dzienne, skąpałeś w swoim blasku, malując moją duszę na złoto.
  Codziennie patrzę w Twoje ciemne oczy, znajdując w nich wzniosłe uczucia. Patrzysz tak tylko na mnie - z czułością i pożądaniem, którym obdarowujesz mnie każdej nocy.
  Kiedyś patrzeliśmy razem w gwiazdy, wyciągnęłam ręce, jakbym mogła je uchwycić, zadałam Ci pytanie "Chciałbyś dostać taką gwiazdę?" - Popatrzyłeś na mnie i odpowiedziałeś z powagą " Już dostałem swoją gwiazdkę z nieba" - Chwilę potem poczułam żar Twoich warg, ocierających się delikatnie o moje.
  Chciałabym tak trwać, wiedząc że zawsze będziesz obok, czuć twoje ciepło i słuchać Twego serca, bijącego tylko dla mnie...

"Witaj w moim świecie" Prolog

Ohayou~! Wracam po długiej przerwie, z jakże odmiennym opowiadaniem. Jest w tym dużo z mojej codzienności i osobistego życia, więc na pewno będzie tego dużo ;) Zapraszam do czytania~!


  Stojąc na wzgórzu ponad zgliszczami płonącego miasta, wpatrywałam się beznamiętnie w trawiący budynki ogień. Niebo nad moją głową, całkowicie zasnute dymem, przywodziło na myśl ołowianą kopułę, nie przepuszczającą ani grama błękitu, nadawało scenerii rozgrywającej się w dole dodatkowego dramatyzmu.
  Nadchodziła nowa era. Torowałam sobie drogę do władzy, zostawiając za sobą stosy trupów i morze krwi, z chorą fascynacją depcząc stygnące truchłai zostawiając za sobą ślady drobnych, bosych stóp, wyraźnie odcinających się na tle jasnej ziemi po której stąpałam, zostawiając za sobą zniszczenie i śmierć.
  Rozgrywałam grę o przetrwanie, w której to ja rozdawałam karty, będąc zwycięzcą, z góry znając wynik zabawy nim na dobre się zaczęła.
  Tutaj nie liczyła się liczba graczy, stanowiła oba tylko dodatek do mojej uciechy.
  Nic nie było w stanie mnie powstrzymać, rzucając wyzwanie samemu Bogu, rozbijałam jego system na kawałki, eliminując z gry żałosne duszyczki, czyniąc z nich swoje niewiele warte pionki.

  W dole dojrzałam zamieszanie. Pozostałe przy życiu osoby uciekały w popłochu, próbując ukryć się w lesie. Uśmiechnęłam się szaleńczo i poderwałam, chcąc zbiec do doliny, pobawić się nieszczęsnymi śmiertelnikami którzy, ku swojemu nieszczęściu, ocaleli z pożogi.
  - Yuukiji!!! - Usłyszałam krzyk i w tym momencie poderwałam się, z mocno bijącym sercem, upewniając się że jestem w swoim własnym łóżku.
 - Yuu-chan, już dobrze, to był tylko sen, ciii... - Mój ukochany obejmował mnie, głaszcząc uspokajająco po plecach. Przylgnęłam do niego, czepiając się kurczowo jego koszulki i próbując uspokoić skołatane nerwy. Nie miałam odwagi spojrzeć w jego oczy, nie chciałam opowiadać mu żadnego z moich snów. Sam też nie pytał, akceptując moją słabość i łzy, cisnące się do oczu każdej nocy w której przyśniła mi się przerażająca sceneria. Nie rozumiałam dlaczego w snach jestem swoim kompletnym przeciwieństwem - oszalała i okrutna.
  Zaczęło się to kiedy skończyłam 14 lat. Na początku ignorowałam to, uznając za odreagowanie własnego mózgu od codzienności. Jednak kiedy zaczęło się nasilać, bałam się coraz bardziej...

one-shot "Rozłam"

Prezentuję własne opowiadanie, nie jest to wogóle związane z fanfiction, ponieważ nie jest na podstawie żadnego anime czy mangi. Jest to taki dodatek, kawałek książki którą piszę.
  Mam nadzieję że się spodoba :) Miłego czytania~!


 Nigdy nie trawiłam spokoju, wolałam chaos, zamęt. Bo czymże jest spokój jak nie ułudą naszego umysłu, ciszą przed burzą, zdolną wywrócić nasze życie do góry nogami. Nie lubie się oszukiwać.
 Byłeś jedyną osobą która trzymała moje szaleństwo w ryzach, moją osobistą oazą spokoju. Terazn kiedy Ciebie nie ma, odnoszę wrażenie że byłeś tylko snem.
 Wraz z twoim odejściem opadły okowy, utrzymujące drzemiącego we mnie potwora, dziką bestię żądną krwi. Ta część mnie, którą zapieczętowałeś pojawieniem się w moim życiu, zerwała się z uwięzi, przejęła nade mną kontrolę.
 Moje ciało już nie jest moje, jestem wyparta, całkowicie bierna. Nie mam siły walczyć o władzę, poddałam się, nie mam dla kogo stawiać opór.
 Zniknąłeś, zostawiając za sobą echo swoim kłamstw i pustych zapewnień, obietnic bez pokrycia. Mówiłeś że nie pozwolisz żeby to czego się boję znów mnie dopadło, mamiłeś mnie złudnym poczuciem bezpieczeństwa, a potem odwróciłeś się ode mnie.
  Popatrz do czego to doprowadziło. Ten potwór porusza moim rękami, stawia kroki moim nogami, jego słowa padają z moich ust, zabierając mi wolność.
Nie zależy mi na moim życiu, już nie. Nie chcę go odzyskać, ba, jestem zadowolona że ktoś robi wszystko za mnie. Co z tego że czyni to ze mnie pasożyta?
 Dzięki tej bestii nie jestem sama. Chociaż nie mogę poruszyć ustami, zadowalam się naszymi mentalnymi rozmowami, słuchaniem ulubionej muzyki, głosów osób które rozmawiają z Nami.
Obie przeżywamy wspomnienia tych 5 lat spędzonych z tobą.
 Gdybym miała napisać do ciebie list, zaczęłabym od podziękowania za to że dzięki Tobie zyskałam... przyjaciółkę? Tak, chyba tak można nazwać zamieszkującą mnie Strzygę. Jest jedyną osobą której zależy na utrzymaniu mojej duszy, na tym abym żyła, dzieląc z nią wszystko, nie tylko ciało.
 Jednak robi też straszne rzeczy, a ja mogę tylko  bezradnie się temu przyglądać. Patrzeć na to jak nasze ręce są umazane szkarłatną posoką bogu ducha winnych osób, jednak nie mam zamiaru powstrzymywać Bestii, gdyż wiem że jest to coś czego potrzebuję, jej instynkt pcha ją do przodu i każe robić rzeczy które początkowo mnie przerażały, teraz jednak stając się niemal rytualne. Tak właśnie mija dziesiąty rok od kiedy odeszłeś...