Dzień w dzień to samo. Budziłam się gwałtownie, zlana zimnym potem,z uciskiem w piersi i przyspieszonym, urywanym oddechem, twarzą mokrą od słonych łez. Te żywe obrazy przyprawiały mnie o dreszcze, dodatkowo widziane moim oczyma - ciała niewinnych ludzi, wykrzywione kończyny i martwe oczy skierowane na mnie, śledzące każdy ruch. Każdy gram popiołu pokrywający moje ramiona i włosy stawał się coraz cięższy, stanowiąc brzemię zbrodni których dokonałam.
Ale to tylko sen?
Kiedyś wrogowie, teraz dwoje ludzi nie widzących świata poza sobą. Pokazałeś mi że nienawiść można spopielić, obracając w pył wszystkie lata walk i prób unicestwienia siebie nawzajem. Okazałeś mi miłość, bezgraniczną cierpliwość, zaakceptowałeś mnie taką jaką byłam, nim naprawiłeś mnie i nauczyłeś jak egzystować i cieszyć się życiem.
Każdy mój krok, koordynowany przez ciebie, stawał się lekki, prowadzący w stronę lepszej przyszłości. Nauczyłeś mnie co znaczy kochać i być kochaną, dałeś mi to czego mi brakowało, czego nigdy nie zaznałam - miłość inną niż ta którą darzył mnie brat, dałeś dowód na to że miłość i nienawiść dzieli cienka granica. Tak łatwo pomylić dwa przeciwstawne uczucia, tak różne jak ogień i woda, oba potrafiące doprowadzić do obłędu, utraty życia swojego i innych ludzi.
Odnaleźć drogę, przeżyć i uwierzyć w cud.
Czy zasłużyłam na codzienność z Tobą? Myślenie o tym to jak odliczanie od tysiąca co siedem w dół - bezcelowe, zupełnie bezsensowne. Pozorna pewność siebie, przewidziana niczym maska, wykrusza się pod Twoim uważnym spojrzeniem. Nie mogę ciebie oszukać nawet na chwilę, nie jesteś jak inni. Zbyt nieprzewidywalny, zbyt dobrze mnie znasz żeby dać się nabrać. Rozłamujesz fasady, zrywasz kurtyny, pozostawiając mnie nagą, z tajemnicami wyciągniętymi na dłoni.
Nikomu nie udało się mnie poznać tak dokładnie jak tobie, przez lata ukrywałam przed światem swoje prawdziwe ja, ale Ty wyciągnąłeś je na światło dzienne, skąpałeś w swoim blasku, malując moją duszę na złoto.
Codziennie patrzę w Twoje ciemne oczy, znajdując w nich wzniosłe uczucia. Patrzysz tak tylko na mnie - z czułością i pożądaniem, którym obdarowujesz mnie każdej nocy.
Kiedyś patrzeliśmy razem w gwiazdy, wyciągnęłam ręce, jakbym mogła je uchwycić, zadałam Ci pytanie "Chciałbyś dostać taką gwiazdę?" - Popatrzyłeś na mnie i odpowiedziałeś z powagą " Już dostałem swoją gwiazdkę z nieba" - Chwilę potem poczułam żar Twoich warg, ocierających się delikatnie o moje.
Chciałabym tak trwać, wiedząc że zawsze będziesz obok, czuć twoje ciepło i słuchać Twego serca, bijącego tylko dla mnie...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz