"Witaj w moim świecie" Prolog

Ohayou~! Wracam po długiej przerwie, z jakże odmiennym opowiadaniem. Jest w tym dużo z mojej codzienności i osobistego życia, więc na pewno będzie tego dużo ;) Zapraszam do czytania~!


  Stojąc na wzgórzu ponad zgliszczami płonącego miasta, wpatrywałam się beznamiętnie w trawiący budynki ogień. Niebo nad moją głową, całkowicie zasnute dymem, przywodziło na myśl ołowianą kopułę, nie przepuszczającą ani grama błękitu, nadawało scenerii rozgrywającej się w dole dodatkowego dramatyzmu.
  Nadchodziła nowa era. Torowałam sobie drogę do władzy, zostawiając za sobą stosy trupów i morze krwi, z chorą fascynacją depcząc stygnące truchłai zostawiając za sobą ślady drobnych, bosych stóp, wyraźnie odcinających się na tle jasnej ziemi po której stąpałam, zostawiając za sobą zniszczenie i śmierć.
  Rozgrywałam grę o przetrwanie, w której to ja rozdawałam karty, będąc zwycięzcą, z góry znając wynik zabawy nim na dobre się zaczęła.
  Tutaj nie liczyła się liczba graczy, stanowiła oba tylko dodatek do mojej uciechy.
  Nic nie było w stanie mnie powstrzymać, rzucając wyzwanie samemu Bogu, rozbijałam jego system na kawałki, eliminując z gry żałosne duszyczki, czyniąc z nich swoje niewiele warte pionki.

  W dole dojrzałam zamieszanie. Pozostałe przy życiu osoby uciekały w popłochu, próbując ukryć się w lesie. Uśmiechnęłam się szaleńczo i poderwałam, chcąc zbiec do doliny, pobawić się nieszczęsnymi śmiertelnikami którzy, ku swojemu nieszczęściu, ocaleli z pożogi.
  - Yuukiji!!! - Usłyszałam krzyk i w tym momencie poderwałam się, z mocno bijącym sercem, upewniając się że jestem w swoim własnym łóżku.
 - Yuu-chan, już dobrze, to był tylko sen, ciii... - Mój ukochany obejmował mnie, głaszcząc uspokajająco po plecach. Przylgnęłam do niego, czepiając się kurczowo jego koszulki i próbując uspokoić skołatane nerwy. Nie miałam odwagi spojrzeć w jego oczy, nie chciałam opowiadać mu żadnego z moich snów. Sam też nie pytał, akceptując moją słabość i łzy, cisnące się do oczu każdej nocy w której przyśniła mi się przerażająca sceneria. Nie rozumiałam dlaczego w snach jestem swoim kompletnym przeciwieństwem - oszalała i okrutna.
  Zaczęło się to kiedy skończyłam 14 lat. Na początku ignorowałam to, uznając za odreagowanie własnego mózgu od codzienności. Jednak kiedy zaczęło się nasilać, bałam się coraz bardziej...