Prezentuję własne opowiadanie, nie jest to wogóle związane z fanfiction, ponieważ nie jest na podstawie żadnego anime czy mangi. Jest to taki dodatek, kawałek książki którą piszę.
Mam nadzieję że się spodoba :) Miłego czytania~!
Nigdy nie trawiłam spokoju, wolałam chaos, zamęt. Bo czymże jest spokój jak nie ułudą naszego umysłu, ciszą przed burzą, zdolną wywrócić nasze życie do góry nogami. Nie lubie się oszukiwać.
Byłeś jedyną osobą która trzymała moje szaleństwo w ryzach, moją osobistą oazą spokoju. Terazn kiedy Ciebie nie ma, odnoszę wrażenie że byłeś tylko snem.
Wraz z twoim odejściem opadły okowy, utrzymujące drzemiącego we mnie potwora, dziką bestię żądną krwi. Ta część mnie, którą zapieczętowałeś pojawieniem się w moim życiu, zerwała się z uwięzi, przejęła nade mną kontrolę.
Moje ciało już nie jest moje, jestem wyparta, całkowicie bierna. Nie mam siły walczyć o władzę, poddałam się, nie mam dla kogo stawiać opór.
Zniknąłeś, zostawiając za sobą echo swoim kłamstw i pustych zapewnień, obietnic bez pokrycia. Mówiłeś że nie pozwolisz żeby to czego się boję znów mnie dopadło, mamiłeś mnie złudnym poczuciem bezpieczeństwa, a potem odwróciłeś się ode mnie.
Popatrz do czego to doprowadziło. Ten potwór porusza moim rękami, stawia kroki moim nogami, jego słowa padają z moich ust, zabierając mi wolność.
Nie zależy mi na moim życiu, już nie. Nie chcę go odzyskać, ba, jestem zadowolona że ktoś robi wszystko za mnie. Co z tego że czyni to ze mnie pasożyta?
Dzięki tej bestii nie jestem sama. Chociaż nie mogę poruszyć ustami, zadowalam się naszymi mentalnymi rozmowami, słuchaniem ulubionej muzyki, głosów osób które rozmawiają z Nami.
Obie przeżywamy wspomnienia tych 5 lat spędzonych z tobą.
Gdybym miała napisać do ciebie list, zaczęłabym od podziękowania za to że dzięki Tobie zyskałam... przyjaciółkę? Tak, chyba tak można nazwać zamieszkującą mnie Strzygę. Jest jedyną osobą której zależy na utrzymaniu mojej duszy, na tym abym żyła, dzieląc z nią wszystko, nie tylko ciało.
Jednak robi też straszne rzeczy, a ja mogę tylko bezradnie się temu przyglądać. Patrzeć na to jak nasze ręce są umazane szkarłatną posoką bogu ducha winnych osób, jednak nie mam zamiaru powstrzymywać Bestii, gdyż wiem że jest to coś czego potrzebuję, jej instynkt pcha ją do przodu i każe robić rzeczy które początkowo mnie przerażały, teraz jednak stając się niemal rytualne. Tak właśnie mija dziesiąty rok od kiedy odeszłeś...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz