Ohayou~! Tak, po długiej nieobecności wracam z nowym opowiadaniem. Po niemal tygodniu wysokiej gorączki wróciłam do świata żywych no i w końcu mój trawiony gorączką mózg wrócił do stanu używalności, więc nie pozostaje mi nic innego jak życzyć wam miłej lektury~!
Kanra
Leżałam w ciepłych objęciach który był dla mnie całym światem. Ta chwila mogłaby trwać wiecznie, lecz plany pokrzyżowała mi praca. Alarm oznajmił mi że jest godzina ósma rano, więc wyswobodziłam się z ramion blondyna i udałam do łazienki. Po drodze wyłączyłam budzik i z niechęcią wyszłam z pokoju, rzucając ostatnie tęskne spojrzenie na mojego ukochanego.
Czemu musiało to być takie skomplikowane? Cała ta sytuacja była pogmatwana i kłopotliwa, gdyż mój partner nie miał pojęcia czyją kuzynką jestem.
Zrobiłam swoje i wyszłam bezszelestnie z domu, zżerana przez poczucie winy. Każdego dnia w którym czekała mnie robota zlecona przez kuzyna, podawałam mojemu chłopakowi środki nasenne, pod warunkiem że sam nie wychodził wtedy do pracy.
Czułam się podle, ciągle oszukując ukochanego, ale byłam zbyt wielkim tchórzem by wyznać mu wszystko co przed nim ukrywałam. Westchnęłam i ubrałam na siebie kurtkę z futerkiem, znak charakterystyczny dla informatora z Shinjuku. Wybiegłam przed blok i zaczęłam kierować się w kierunku apartamentu kuzyna, próbując uspokoić trzepoczące niczym koliber serce.
Dlaczego emocje tak we mnie szalały? Czemu tak się Czułam? Zanim zaczęłam być z Shizuo, nie miałam nawet cienia skrupułów, byłam wyprana z pozytywnych uczuć, więc dlaczego..?
- Kanra. - Z zamyślenia wyrwał mnie głos mojego kuzyna, Izayi Orihary. Zatrzymałam się raptownie i spojrzałam w jego purpurowe oczy. Brunet uśmiechnął się asymetrycznie. Ja tak nie potrafiłam. W tym momencie przestawaliśmy być do siebie podobni, może dlatego Shizuo do tej pory nie zorientował się że jestem spokrewniona z kimś kogo uważał za wroga numer jeden?
Wiedziałam doskonale że Izaya nie posunąłby się do wyjawienia Heiwajimie prawdy o tym że noszę nazwisko Orihara, ani o tym że pracuje dla - jak zwykł Izayę nazywać - tej parszywej mendy.
Orihara był uznawany jako czołowy manipulator, największa menda społeczna i najlepiej poinformowany człowiek w Tokyo, jednak nieliczni znali jego drugą stronę, którą skrzętnie ukrywał przed światem.
Ja byłam jedną z tych którzy wiedzieli jaki jest naprawdę - zabawny, troskliwy, ciepły i kochany. Jego nieznane innym oblicze było słodkie, całkiem zwyczajne. Jeżeli kogoś można nazwać nienormalnym, to mnie. Byłam zakochana w mężczyznach którzy pałali do siebie nienawiścią, na domiar złego jeden z nich był moim kuzynem z prostej linii - syn brata mojego ojca.
Szczytem moich marzeń było w końcu pogodzić wzajemnie próbujących się zabić mężczyzn, ale bałam się że gdy wszystko wyjdzie na jaw, stracę ich obu.
- Kanra, słuchasz mnie wogóle? - Izaya pstryknął mnie palcem w czoło, odwracając uwagę od szalejących w głowie myśli.
- Uhm. - Przytaknęłam. Wiedział że klamie. Westchnął cicho i złapał mnie za ramię.
- Naprawdę kochasz tego potwora?
- Tak, kocham go. Nie musisz się o mnie martwić. I nie mów że się nie martwisz,i tak ci nie uwierzę.
Zmrużył oczy i obrzucił mnie badawczym spojrzeniem.
- Widać że jesteśmy spokrewnieni. Nic się przed Tobą nie ukryję.
- Oczywiście że nie. W końcu nazwisko obowiązuje, prawda? - Popatrzył na mnie przez chwilę przenikliwym wzrokiem, po czym wybuchnął śmiechem.
- Chodźmy już, robota czeka. - Powiedział i ruszył w kierunku parku Nishiguchi, gdzie mieliśmy spotkać się ze szpiegiem z Awakusu-kai. Naiwny człowiek myślał że zapewnimy mu ochronę przed Yakuzą, nie mając bladego pojęcia że to my go wydaliśmy. Ludzie są naprawdę głupi.
- Jesteśmy. Wiesz co robić? - Zapytał mój kuzyn. Skinęłam głową i ruszyłam w kierunku ławki nad oczkiem wodnym, tam gdzie byłam umówiona z Miguchim Tanazawą. Usiadłam na brzegu i wpatrzyłam się w spokojną taflę. Po drugiej stronie oczka bawiło się jakieś małżeństwo z dzieckiem. Nie potrafiłam powstrzymać ckliwego uśmiechu na widok roześmianego malca.
Ta część mnie którą znał Shizuo, pragnęła stabilizacji, założenia rodziny, wspólnej przyszłości z ukochaną osobą. Miałam 24 lata, pogmatwaną przeszłość i wielkie szczęście że ktoś kogo zawsze podziwiałam,odwzajemnił uczucia i stał się częścią mojego życia. Dlatego...
- Eeto, Kanra-san? - Zapytał młody mężczyzna, z konsternacją wypisaną na twarzy. Zlustrowalam delikwenta badawczym spojrzeniem. Wyglądał na góra 20 lat, głos też sugerował kogoś kto posiadał jeszcze status ucznia.
- Tak, to ja. Miło mi cię poznać. - Wyciągnęłam rękę w jego stronę, uprzednio wstając z ławki. Ujął moją dłoń po chwili wahania. Spodziewał się kogoś innego? Wstrzymywałam się z pogardliwym uśmiechem i złośliwymi komentarzami. To prawda, byłam filigranowa i niepozorna, ale ten człowiek był wyższy tylko o kilka centymetrów, jego postura też pozostawiała wiele do życzenia. Cóż, jak zwykł mawiać Izaya "za moją twarzą kryję się prawdziwy demon".
- Cóż, spodziewałem się...
- Mężczyzny? - Zapytałam i zaśmiałam się uroczo.
- N-nie to chciałem powiedzieć! To nawet lepiej że jest pani kobietą!
- Tak? Dlaczego? - Te słowa mnie zaniepokoiły.
- Wzbudza pani zaufanie, jest pani taka drobna no i taka bezbronna istotka nie powinna przychodzić sama. - Chciałam użyć noża który trzymałam za plecami, lecz napastnik wykręcił mi rękę go tyłu i przewrócił na ziemię. Syknęłam wściekłe i szarpnęłam się, lecz napastnik trzymał mocno, coraz bardziej wyginając moje ramię, aż coś chrupnęło, a po moim ciele rozlała się fala bólu. Zawyłam, zaciskając mocno powieki.
- Puść ją. - Zdrajca posłuchał natychmiast. Uniosłam się na zdrowej ręce i zobaczyłam jak Izaya przykłada nóż do szyi szpiega. Po chwili zza drzew wyłoniło się kilku ludzi Shikiego i przejęli szarpiącego się chłopaka. Izaya podszedł do mnie i objął delikatnie, uważając na wyrwany ze stawu bark.
- Dasz radę iść? Zadzwonię do Shinry i wszystko będzie dob...
- Kanra? - Usłyszałam za sobą znajomy głos. Odwróciłam powoli głowę i zesztywniałam, widząc za sobą Shizuo.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz