wtorek, 19 lipca 2016

One-shot "Do końca"

  Zbliża się kres. Stoję z Tobą na szczycie góry, z bolesną świadomością że to nasze ostatnie chwilę razem.
  Pomyśleć że jeszcze wczoraj planowaliśmy wspólną przyszłość, a dziś obserwujemy ze wzgórza koniec świata. To przyszło tak nagle, bez ostrzeżenia. Nikt nie spodziewał się tego co dzieje się wokół.
  Patrzę Ci ze smutkiem w oczy. Może to śmiesznie zabrzmi w obliczu nieuniknionej śmierci, ale oddałabym życie aby uchronić Cię od zagłady, choćbym miała poświęcić cały świat.
  Gdyby tak się dało...
 Jednak egzystencja na ziemii nie jest nam pisana. Jestem kłamcą, czuję się winna każdego razu kiedy mówiłam:
  "Jutro będzie lepiej".
  Nie będzie. Nie na tym świecie, ani na żadnym innym. To zabawne, nie wierzę w życie pośmiertne, nigdy nie wierzyłam, a jednak mam nadzieję że jeszcze uda nam się spotkać. Zyskać wiarę w takiej chwili, to zakrawa na kpinę.
  Zrezygnowana, patrzę na rozgrywającą się walkę żywiołów. Ziemia się zapada, wiatr i woda zbierają żniwo, zagrabiając wszystko co stoi im na drodze, niebo pluje ogniem, trawiąc swoją część łupów.
  Góra u naszych stóp zaczyna się rozpadać. Upadamy na wyschniętą trawę i wtulamy się w siebie mocniej, czując coraz większy strach.
  Ostatni raz, ostatni pocałunek, ostatnie wyznanie miłości, mieszanka nadziei i rozpaczy, zawarta w jednym pożegnalnym geście. Trawi nas każda z czterech sił natury, niszcząca nasz azyl.
  Do końca nie odrywam się od Ciebie.
  Do końca przeklinam los i Boga który zapomniał o miliardach ludzi, umierających, pochłoniętych przez tą planetę.
  Dlaczego jeszcze myślę? Zastygam, scalona z osobą którą kochałam ponad wszystko. Ty już się nie ruszasz, po najbliższym mi człowieku została jedynie pusta skorupa, wypalona przez szalejący ogień.
  Dlaczego? Przecież nie mam już nic. Ten świat odebrał mi wszystko co chciałam uczynić swoją przyszłością.
  Trwam tak, sama nie wiem ile, aż zaczyna mi brakować tlenu w płucach. Koniec. Śmierć wyciąga po mnie szpony, chwyta w swoje objęcia.
 Kocham Cię do końca. Twoje imię do końca rozbrzmiewa w mojej głowie donośnym echem.
  Do końca...

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz