A więc przybywam z rozdziałem 2~! Dedykuję go Hoshei Shiiro, i dziękuję za komentarz~! Życzę przyjemnej lektury :)
Obudził mnie sygnał wiadomości. Jęknąłem w półśnie i otworzyłem oczy, sięgając po telefon.
Wiadomość od: Shinra
"Nie wiedziałem że Kanra i Izaya się znają"
Natychmiast otrzeźwiałem. To jakiś żart? Co moja dziewczyna miałaby robić z tą mendą? Odpisałem doktorkowi:
"Co masz na myśli?"
"Widziałem ich jak szli w stronę parku Nishiguchi, śmiejąc się z czegoś. Akurat jechałem z Celty na motorze, mogłem się przytulić do jej pleców~!"
Przewróciłem oczami, chyba pierwszy raz będąc wdzięczny doktorkowi za jego długi język. Nie odpisałem mu, wiedząc że gdybym to zrobił, zacząłby rozpływać się w zachwycie nad swoją bezgłową ukochaną, a tym samym zapychając mi skrzynkę odbiorczą.
Podszedłem szybko do szafy, odsuwając na bok wszystkie barmańskie ubrania, za to wyciągając dresowe spodnie i zwykłą koszulkę z krótkim rękawem. Wybiegłem pędem z mieszkania, kierując się w stronę wskazanego przez Kishitaniego parku, napędzany wściekłością. Gdy wreszcie dotarłem na miejsce, rozgrywająca się tam akcja, tocząca spory kawałek ode mnie, wprawiła mnie w furię.
Kanra szarpała się z jakimś facetem, kiedy ten nagle obalił ją i przycisnął do ziemi. Dziewczyna zawyła wściekłe, natomiast znikąd pojawił się Izaya, odciągając agresora od brunetki, wlokąc go w stronę czwórki mężczyzn w garniturach, którzy przejęli szarpiącego się chłopaka. Ledwo zniknęli między drzewami, a informator kucnął obok mojej ukochanej, podnosząc ją i obejmując delikatnie. W moich żyłach zabuzowała adrenalina, a w sercu pojawiła się dzika zazdrość. Podszedłem blisko, stając za plecami Kanry.
- Kanra? - Dziewczyna odwróciła się, obdarzając mnie przerażonym spojrzeniem. - Co tu się do cholery dzieje? - Zapytałem wściekłe, chwytając kobietę za ramię i odciągając ją od mojego wroga, puściłem ją jednak gdy wydała zduszony okrzyk bólu, a jej oczy zaszły łzami. Dopiero wtedy dostrzegłem że jej ramię zwisało bezwładnie, widocznie wyrwane ze stawu. Na ten widok ogarnęły mnie wyrzuty sumienia.
- Serio, Shizu-chan? Wiedziałem że jesteś brutalnym pierwotniakiem, ale żeby sprawiać ból własnej kobiecie? Nie masz serca!
- Zamknij się! - Wrzasnąłem i zamachnąłem się, celując w prowokatora pięścią, jednak jak zwykle trafiłem na powietrze. To doprowadziło mnie do jeszcze większej furii, wręcz zabarwiając świat na czerwono. Wyprowadzałem kolejne ciosy, ale ta pchła unikała ich wszystkich. Nagle w jego dłoni błysnął nóż, którym rozciął mi kostki lewej dłoni. Zamierzył się na mnie drugi raz, celując w brzuch, kiedy między nas wskoczyła Kanra.
- Przesta... - Urwała i spojrzała zaskoczona na wystający z brzucha nóż, po czym upadła na kolana, kaszląc krwią.
- Kanra!! - Krzyknęliśmy obaj przerażeni. Możliwie najdelikatniej wziąłem ją na ręce, starając się nie zadać jej dodatkowego bólu. Izaya ułożył jej ranne ramię na brzuchu i pogładził ją po policzku. Widząc to warknąłem gardłowo.
- Nie dotykaj jej! Pchnąłeś ją nożem i jeszcze masz czelność tu być? Znikaj stąd zanim cię zabiję...
- Będę robił co mi się podoba, jakaś głupia ameba nie będzie mi mówił co mam robić! - Wydarł się. Pierwszy raz widziałem żeby ten kleszcz okazywał taką ludzką emocje jaką było zdenerwowanie. Czemu martwił się o MOJĄ dziewczynę? Kim dla niego była? Postanowiłem o to zapytać:
- Kim... - Zacząłem, ale menda uciszyła mnie ruchem ręki, wykręcając numer.
- Halo, Shinra? Tak stało się... Nie. Trzeba będzie wyciągnąć nóż z brzucha i nastawić bark... Nie ja, Kanra. Zapłacę ile trzeba. Tak, na razie.
Rozłączył się i powiedział do mnie:
- A teraz, głupi jednokomórkowcu, zanieś ją do Shinry. I nie zgnieć jej.
- Ty... - Warknąłem, mając wielką ochotę napluć mu prosto w twarz.
- Nie kłóćcie się, błagam. - Poprosiła brunetka słabym głosem i zakrztusiła się krwią. Odwróciłem się od denerwującej mnie gnidy i ruszyłem z ukochaną na rękach w stronę domu doktorka, nawet nie oglądając się za siebie. W rekordowym tempie dotarłem na miejsce, pukając kolanem, z uwagi na zajęte ręce. Kanra właśnie zaczęła spazmatycznie oddychać, dlatego kopnąłem wściekle w drzwi, wyważając je. Stojący za nimi Shinra wywrócił oczami.
- Wisisz mi nowe drzwi.
- Dobra, dobra. Gdzie mam iść?
- Chodź za mną. - Poprowadził mnie do jednego z pokoi. Położyłem dziewczynę na jednym ze stołów i ująłem czule jej zdrową rękę.
- Shizuo... - Westchnęła i otworzyła oczy. - Gdzie Izaya? - Zapytała. Poczułem w piersi bolesne ukłucie. Czyli coś dla siebie znaczyli. Puściłem jej dłoń i wymaszerowałem z pokoju, powstrzymując się przed trzaśnięciem drzwiami. Zraniła mnie tym pytaniem, dlatego musiałem ochłonąć, więc wyszedłem przed budynek, odpalając papierosa. Z ulgą zaciągnąłem się dymem, intensywnie rozmyślając. Nim się spostrzegłem, wypaliłem pół paczki.
I nagle zobaczyłem tego parszywego informatora. Zapłonąłem żądzą zemsty i postanowiłem że będę walczył o swoje. Od teraz Izaya Orihara nie był tylko moim wrogiem numer jeden, stał się również rywalem w miłości.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz