Mała blondwłosa dziewczynka siedziała w oknie swojego pokoju w domu dziecka i smutnym wzrokiem patrzyła w dal, tęsknota za ojcem ściskała jej serce, sprawiała że do jej błękitnych oczu napływały wciąż nowe łzy. Miała dość, z każdym miesiącem jej samopoczucie i chęć do życia malały. Nienawidziła ludzi, a zwłaszcza tych głupich dzieci które zostały przygarnięte przez nowych rodziców.
Czuła się niekochana, nikomu niepotrzebna. Matka jej nie kochała. Odeszła z innym panem, nie zostawiając po sobie nic dobrego, tylko pustkę i smutek, porzucając dzieci i męża jak niechciane zabawki.
Rozumiała że tatuś bardzo ich kochał. Gdy wychodził do pracy, zostawiał ich z miłą panią, ale mała dziewczynka siedziała przy braciszku i tylko z nim rozmawiała. Pewnego dnia tatuś nie wrócił z pracy, już nigdy nie wszedł do domu i nie ucałował dzieci na powitanie, nigdy już nie przeczyta bajki i nie przykryję ich kołdrą życząc dobranoc.
Zostali sami.
- Ochronię cię. - Powiedziała 7-latka do swojego bliźniaka, stając między nim a chłopakami. Głupie opiekunki w tym momencie były zbyt zajęte rozmową żeby zauważyć jak 4 dzieciaki zaczepiają jednego chłopca. Obudziły się dopiero gdy dziewczynka dociskała butem głowę jednego dziecka do ziemii i wykręcała mu ramię.
Wiedziała co będzie potem - dostanie w twarz i zostanie zamknięta w pokoju bez kolacji. Przyjmowała swoją karę bez słowa, patrząc dumnie w oczy kobiety.
Tego wieczora brat przyniósł jej część swojej porcji. Jej młodszy braciszek troszczył się o nią. Kochał ją jako jedyny. W nocy zasnęli, trzymając się za ręce.
10-letnia już dziewczynka nie bała się nikogo, za to przed nią odczuwano lęk. Nauczyła się walczyć nie tylko własnymi rękami, ale również słowem. Potrafiła zdobyć informację zawierające najbardziej wstydliwe fakty z życia ludzi. Już nikt nie dokuczał jej bratu, na nią nikt nie podniósł ręki.
Gdy miała 13 lat, zaczęła zajmować się wymienianiem informacji na pieniądze. Dziewczynka była sprytna, zaradna i odważna. Nauczyła się kochać ludzi i wykorzystywać ich. Chciała dać braciszkowi wszystko, chciała go chronić.
W wieku 14 lat los się do nich uśmiechnął. Po 9 latach w sierocińcu zjawił się jedyny człowiek któremu dziewczyna ufała.
- Zabieram was do domu. - Powiedział Marek do dziewczyny. Pierwszy raz uśmiechnęła się do kogoś poza bratem i swoimi przyjaciółmi - Domi-chan i Emirem.
"Dom. Zapomniałam jak to jest mieć dom."
Łzy pociekły z jej błękitnych oczu. Chłopiec o takich samych tęczówkach otarł słone krople z jej policzków.
- Teraz ja będę cię chronił siostrzyczko.
W jej sercu rozkwitła nadzieja. Uniosła głowę,
"Patrz tato. Mam kogoś kto jest obok i mnie kocha. Już nie będę się bać! Znalazłam w życiu cel."
Złapała za rękę swojego bliźniaka i wraz z nim ruszyła ku lepszej przyszłości.
Wiem, bardzo krótkie, ale... Nie no, nie mam nic na swoje wytłumaczenie
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz