" W poszukiwaniu dowodów" Rozdział 4

W końcu dodaje rozdział 4~! Dedykuję go Hoshei Shiro :) dziękuję za cierpliwość i pozytywne komentarze które mnie podbudowały :) cieszę się że ktoś wogóle czyta moje wypociny :D
Miłego czytania~!




   Szłam z Walkerem, uczepiona jego boku i spoglądałam na niego oscentacyjnie, kiedy wpadliśmy na Anri i Mikado, trzymających się za ręce. Na ten widok zapiszczałam podekscytowana i rzuciłam się na dziewczynę.
 - Anri-chan, czemu mi nie powiedziałaś że wybrałaś Ryugamine? - Zrobiłam na moment smutną minkę, lecz po chwili rozpromieniłam się.
 - Ach, to musiało być takie emocjonujące! Walczyli o ciebie? A może to miłosny trójkąt? Prawie jak w Vampire Knight! Dwóch mężczyzn kocha Yuki,jednocześnie obaj się nienawidzą i oboje skrywają tajemnice, a główna bohaterka okazuje się być wampirzą księżniczką która jest zakochana w swoim bracie, o którym nie wie że to jej brat, kiedy okazuje się że to była właśnie jego tajemnica, a ten drugi jest człowiekiem, potem jednak dowiadujemy się że Zero od początku był wampirem, ale on nienawidzi wampirów i gdy dowiaduję się że jego ukochana jest jednym z nich, obiecuję ją zabić!
  Powiedziałam wszystko na jednym tchu. Sonohara wpatrywała się we mnie przerażonym wzrokiem, a stojący obok Mikado był mocno speszony.
 - M-my jesteśmy tylko prz-przyjaciółmi... - Wydukał chłopak, czerwieniąc się jeszcze bardziej. Okularnica spuściła wzrok, chowając twarz za włosami.
 - Ne ne, czyżby to friendzone? Ciekawe, ciekawe! Zupełnie jak Yato i Hiyori w Noragami! Oboje darzą się uczuciem, ale sobie tego nie powiedzą. Hmmm... Bóg nieszczęścia i śmiertelniczka byliby taką cudowną parą! Ale może się kryć za tym zakazany owoc w postaci trójkąta! Co o tym myślisz, Karisawa-chan? - Zapytał mnie Walker. Puściłam Anri i przysunęłam się do swojego chłopaka, wdając się z nim żarliwą dyskusję, zapominając o parze z Rairy.
 - A nie sądzisz że byłoby lepiej gdyby uczynił ją swoim Artefaktem? Chociaż nie, ten dreszczyk, kiedy wiem że każde z nich jest kimś innym, jest najlepszy! Bóg, Błogosławione Insygnium i pół - Ayakashi w zagmatwanym związku, tak to jest coś~!
 - Nie, nie, nie! Ona byłaby idealną boginią! Wtedy ten związek miałby dodatkowy smak. Dzieliliby się Yukine po równo.
 - Nie zgadzam się z tobą, Yukki jako Nora... Zdecydowanie nie! A jeżeli chodzi o Hiyorin, jest odzwierciedleniem odwagi i waleczności, dlatego właśnie takim bogiem powinna być~! A wy co o tym sądzicie, Mikari? - Odwróciłam się w stronę gdzie przed chwilą stała dwójka licealistów, jednak ich już nie było. No trudno, jeszcze będzie okazja żeby przycisnąć Sonoharę i wtedy wszystko mi wyśpiewa~! Otrząsnęłam się i wróciłam do przerwanej dyskusji.
 - O tak, całkowicie się z Tobą zgadzam! - Szliśmy spokojnie, nie zwracając uwagi na otoczenie, przynajmniej ja. Do momentu, aż nie pociągnął mnie za ramię, zawracając. Okazało się że ruszyliśmy w złym kierunku.
  Całą drogę dyskutowaliśmy o naszych ulubionych postaciach i porównywaliśmy anime do mangi. Właśnie miałam zapytać co sądzi o Ryougi Shiki z Kara no Kyoukai, kiedy zatrzymał się przy jednym z domów.
 - Jesteśmy~! - Zawołał głośno i wskazał na posiadłość szerokim gestem, na myśl przywodząc mi Yatusia prezentującego swoją wymarzoną świątynię.
  Z okna wychyliła się kobieta z rudymi włosami i na widok Yumacciego uśmiechnęła się krzywo.
 - Tsk, dodaj jeszcze " Tadam~!" - Krzyknęła i odeszła od okna. Po chwili wyszła z domu i wpuściła nas do środka. Była wyższa ode mnie, wyglądała na francuzkę. Zmierzyła mnie badawczym spojrzeniem i nagle uśmiechnęła się szeroko.
 - Nazywam się Sara Roche, miło mi cię poznać, Karisawa-san.
 Ujęłam jej dłoń, lekko zdziwiona faktem że znała moje imię, jednak nie dałam tego po sobie poznać. W przeciwieństwie do Simona, jej japoński był perfekcyjny, a obcy akcent był ledwo słyszalny, ale byłam pewna co do tego że jest cudzoziemką.
 - Mi również jest miło, Roche-san. - Uśmiechnęłam się lekko. Kobieta zaśmiała się krótko.
 - Proszę, mów mi po imieniu. Walker dużo mi opowiadał o Tobie. - Klepnęła go w plecy ze śmiechem. - Stary piroman w końcu się zakochał!
 - Sarah, przyszliśmy tu w konkretnym celu, więc możesz przestać się wygłupiać i pokazać Erice te stroje? - Mruknął naburmuszony. Francuzka pacnęła się otwartą dłonią w czoło.
 - Zapomniałam! Chodź, coś sobie wybierzesz. - Powiedziawszy to, chwyciła mnie pod ramię i pociągnęła na piętro.

pytanie~!

Ohayoo~! Tak się zastanawiam... Co sądzicie o moim blogu? Podoba się wam? Macie jakieś zastrzeżenia? Chcielibyście żebym coś zmieniła, napisała coś innego, specjalnego? Czekam na sugestie i szczere opinie :)

Ogłoszenie parafialne~!

Hej, chciałam poinformować że od jutra wracam do pracy, L4 mi się już skończyło, dlatego posty będą dodawane rzadziej, i tylko wieczorami. No chyba że wyskrobie coś podczas zastoju :) Jednak na pewno nie zawieszam bloga! Jeszcze długo się mnie nie pozbędziecie ;>

"Dzieląc na troje" Rozdział 1

 Prezentuję swój najnowszy pomysł, zupełnie inną wersję mojego pierwszego one-shota "Sens mojego życia". Wyjaśniam w skrócie:
 Opowiadanie głównie będzie pisane z perspektywy Yuukiji (taaak, znowu dodaje siebie jako bohaterkę), żyjącej z Izayą i Shizuo, ich wspólne życie w Tokyo. Pozwoliłam sobie zasięgnąć języka w Google, gdyż chcąc urzeczywistnić opka, użyłam nazw istniejących miejsc i popularnej linii metra.
 Mam nadzieję że nie zabijecie mnie za wplątanie Shizayi w bigamistyczny związek i opowiadanie przypadnie wam do gustu.
                                                                Enjoy~!


 Wychodząc z pracy poczułam ulgę. Mogłam wreszcie ściągnąć z głowy denerwujący mnie czepek i odwiesić do szafki strój pokojówki, zastępując je ukochanymi ciemnymi ubraniami oraz ruszyć do domu. Nie znaczy to że nie lubiłam swojej pracy. Już zdążyłam się przyzwyczaić nawet do tej czerwonej, sięgającej pasa peruki którą szef kazał mi zakładać, twierdząc że moje włosy są za krótkie. Nie, to nie tak. Po prostu byłam zmęczona i podenerwowana, zwłaszcza że przypadały mi tylko dwie przerwy w przeciągu dnia, a ja czułam potrzebę uzupełnienia nikotyny znacznie częściej niż miałam wyznaczone, jednak nie chcąc spierać się z szefem, nie mówiłam na ten temat nic.
 Zaciągnęłam się swoim ulubionym miętowym papierosem i ruszyłam w kierunku Shibuya Station, przechodząc obok Shopping Mall i zwalczając pokusę wstąpienia do barwnego centrum handlowego. Po chwili zostawiłam za sobą i Butlers Cafe i Shopping Mall. Po krótkim czasie stałam na peronie, ściskając w ręce bilet i czekając na linię Yamanote. Na szczęście Shinkansen przyjechał szybko. Przepychając się przez tłum ludzi, ignorując ich przekleństwa, władowałam się do ciasnego przedziału i na czas podróży zajmując się skubaniem rąbka spódnicy. Wysiadałam na siódmej stacji, dlatego znalazłam sobie zajęcie w postaci maltretowania ubrania i myśleniem o moich ukochanych, zastanawiając się czy będą w domu.
 Teoretycznie mogłam zadzwonić do któregoś z nich, jednak w praktyce okazało się to niemożliwe ze względu na ścisk w pociągu.
 Kiedy zbliżaliśmy się do stacji Ikebukuro, po raz drugi tego dnia byłam zmuszona rozpychać się łokciami żeby dostać się do drzwi, które - w momencie w którym w końcu do nich dotarłam - otworzyły się, a ja zostałam brutalnie wypchnięta przez wychodzących ludzi, zupełnie jakby w zemście za przepychanie się między nimi. Upadłam do przodu, a raczej spotkałabym się z betonem, gdyby ktoś w porę mnie nie złapał.
 Spojrzałam w górę, chcąc podziękować swojemu wybawcy i nasze spojrzenia skrzyżowały się - jego purpurowe, moje stalowo szare. Uśmiechnął się asymetrycznie, jednak bez wrednej nuty i przyciągnął do siebie, całując w usta. Chwilę tak staliśmy, będąc blisko zatracenia się w pocałunku, kiedy ktoś odchrząknął i objął nas, podnosząc z ziemii. No dobra, nie żaden "ktoś", tylko Shizuo we własnej osobie. Przerzucił mnie sobie przez lewe ramię, Izayę przez prawe, po czym ruszył na ulicę.
 Nie mogłam się powstrzymać i zachichotałam, patrząc na reakcję ludzi, obserwujących nas jak sensację roku. Zaczęłam wesoło machać nogami, czym spowodowałam atak śmiechu u Izayi. Shizu-chan pokręcił głową. Mogłabym przysiąc że przewrócił oczami, a w myślach prychnął "dzieciaki". Nie potrzeba było jednak słów żeby wiedzieć że jest rozbawiony.
 Przez ostatni rok nic się nie zmieniło pod tym względem, dalej rozczulałam Shizuo swoim beztroskim podejściem do życia i wprawiałam w dobry humor Izayę, ilekroć nabrałam ochoty na żarty i kawały, czyniąc je z błyskiem w oku.
 Nagle Bestyjka puściła nas, tym samym wyrywając mnie z zamyślenia i wyciągając papierosa, oparł się o barierkę.
 - Jak było w pracy? - Zagadnął blondyn, raz po raz zaciągając się nikotyną. Oparłam się obok niego i łapiąc oboje mężczyzn za ręce, zaczęłam opowiadać:
 - Dziś było istne urwanie głowy, ale przynajmniej napiwki były duże! Teraz tematyczne kawiarenki zdobywają coraz większą popularność, dlatego też szef poprosił nas o rekrutację nowych dziewczyn, teraz przyda się każda para dodatkowych rąk. - Nagle zaburczało mi głośno w brzuchu, na co chłopaki zareagowali gromkim śmiechem.
 - Ne, Shizu-chan, chodźmy do Rosyjskiego Sushi! Yuu-chan jest głodna po pracy, ja zresztą też mam wielką ochotę na ootoro! - Wykrzyknął brunet z entuzjazmem. Heiwajima zgasił papierosa i skinął głową, dając się pociągnąć w stronę naszej ulubionej knajpki.

"Nie chcę żyć bez ciebie" Rozdział 2

Bez zbędnych wstępów, miłego czytania :)


 Otworzyłem oczy, czując jakbym wogóle nie zasnął. Czułem się wyczerpany, przygnębiony i głowa pulsowała tępym bólem. Usiadłem na kanapie i przetarłem twarz. Nie miałem żadnych wątpliwości co do tego gdzie się znajduje i ile czasu minęło. Shinra z pewnością skończył już operacje, pytanie tylko czy wszystko przebiegło dobrze. Byłem pewny że Celty próbowała mnie budzić, ale z uwagi na mój ciężki sen obudziłem się dopiero teraz.
 Westchnąłem na myśl o tym że płakałem. Nigdy nie uroniłem łez, to był pierwszy raz. Pierwszy raz kiedy kogoś kocham. Pierwszy raz kiedy mogę stracić moją miłość. Czułem się przytłoczony strachem, bezsilnością i oczekiwaniem na to aż ktoś mi coś powie. Siedziałem uparcie na kanapie, powstrzymując się przed chodzeniem w kółko po pokoju bo obawiałem się że w przypływie złości coś rozwalę, więc tylko wbiłem wzrok w sufit.
 Zacząłem odliczać od tysiąca co siedem, żeby tylko nie oszaleć od natłoku przygnębiających myśli.
 993... 986... 979...
Shinra do cholery, powiedz mi cokolwiek!
762... 755... 748...
Izaya, kocham cię, nie mogę cię stracić!
580... 573... 566...
Izaya... Izaya....
496...489... 482...
 Pomimo moich usilnych prób, przez sekwencję odliczanych przeze mnie liczb przenikały myśli. Skupiłem się jeszcze bardziej, podejmując wyliczanie.
475...468...
  Nagle drzwi do pokoju otwarły się i wszedł Shinra. Poderwałem się na równe nogi i w dwóch susach znalazłem się przy doktorku.
 - Co z Izayą?!? - Wydarłem się niechcący. Nie panowałem nad tonem głosu i emocjami które do tej pory w sobie tłumiłem. Kishitani odsunął się trochę i zamachał rękami uspokajająco. Dopiero teraz przyjrzałem się jego twarzy, nie znalazłem w niej smutku, wręcz przeciwnie, malowała się na niej ulga.
 - Shizuo, nie budziliśmy cię wcześniej, byłeś wyczerpany, dlatego postanowiłem pójść po ciebie jak tylko Izaya się ocknie.
 - A co z jego obrażeniami? Jak poważne są?
 Shinra westchnął i wszedł dalej do pokoju, siadając na kanapie i gestem ręki zachęcił mnie do klapnięcia obok.
 - Stracił dużo krwi, żebra są w kiepskim stanie, ale na szczęście narządy wewnętrzne nie zostały uszkodzone. Obandażowałem mu klatkę piersiową i założyłem gorset, gips założyłem na rękę i nogi, na lewą nogę aż do uda, złamanie w trzech miejscach. Oprócz tego zszyłem mu głowę i kilka innych ran.
 Słuchałem wszystkiego, czując się jakbym dostał obuchem w głowę. Poderwałem się, chcąc zobaczyć drogą mi osobę, kiedy Shinra złapał mnie za nadgarstek, mówiąc:
 - Shizuo, Izaya nie słyszy.

Przepraszam!

Wiem, miałam dodać rozdział "w poszukiwaniu dowodów", ale zupełnie nie mam weny na pisanie. Przepraszam, mam nadzieję że nikt nie jest zawiedziony czy zły na mnie. Obiecuję poprawę Za to zabrałam się za rysowanie i uważam że rysunek wyszedł mi nienajgorzej. A wy, jak myślicie?

"Nie chcę żyć bez ciebie" Rozdział 1 (Shizaya)

  Dzień dobry! W końcu udało mi się złapać wenę i napisać coś nowego :) Kilka dni zupełnie nie miałam żadnego pomysłu, ale obiecuję się poprawić! :) no to przechodzę do rzeczy i życzę miłego czytania!


Otworzyłem drzwi do apartamentowca w którym mieszkał Izaya, poczekałem na windę i po chwili byłem już w drodze na najwyższe piętro. Przeciągnąłem się, myśląc jak przywitać moją pchłę. W końcu 2 dni się nie widzieliśmy, mój brat z narzeczoną przyjechali do mnie na weekend, a przez ten czas nie dostałem żadnej wiadomości od mojego chłopaka. Nie martwiłem się, może był jak zwykle zapracowany ciągłym zbieraniem i sprzedawaniem informacji.
 Wysiadłem z windy, wyciągnąłem klucze i skierowałem się do drzwi mieszkania bruneta, ale to co zobaczyłem na miejscu mnie zmroziło. Drzwi wisiały na jednym zawiasie, całe podrapane i powgniatane od niezliczonej ilości kul. Przerażony wpadłem do środka, zastając mieszkanie w strasznym stanie, ale to co zobaczyłem w salonie sprawiło że owładnęła mną dzika furia. Strzęp ukochanej bluzy Izayi, z zakrwawionym futerkiem, leżał smętnie na ziemi. Ulubiony kubek Orihary leżał roztrzaskany na podłodze wśród zaschniętych już fusów kawy. Nagle zwróciłem uwagę na komputer który jakimś cudem był włączony. Podbiegłem do niego, licząc że tam znajdę jakąś wskazówkę, co się tu stało i gdzie jest Izaya. Znalazłem podgląd z kamer, usianych w całym apartamencie i zacząłem od momentu z którym wyszedłem, całując ukochanego na pożegnanie. To było zaledwie w piątek, a czułem się jakby minęły tygodnie.
  Delikatnie przewijałem nagrania, szukając odpowiedzi na setki pytań kotłujących się teraz w mojej głowie. Nagle coś przykuło moją uwagę więc skupiłem się całkowicie na obrazie z monitoringu. Izaya siedział z podkulonymi nogami na kanapie, trzymając w obu rękach kubek kawy i studząc ją lekkim dmuchaniem. Nagle brunet poderwał głowę i zaczął wstawać.. Po czym padł na kanapę, postrzelony w ramie, potem w brzuch. Kilku mężczyzn podbiegło do niego i unieruchomiło Oriharę, a ten który strzelił podszedł powoli i z krzywym uśmiechem ogłuszył bezbronnego chłopaka.
  Nie mogłem wytrzymać. Byłem wściekły, chciałem coś rozwalić, ale resztka zdrowego rozsądku podpowiedziała mi żebym przyjrzał się twarzom porywaczy. Znów przewijałem nagrania, aż w końcu miałem dokładny obraz twarzy każdej mendy. Wydrukowałem wszystko i wybiegłem z domu, po drodze dzwoniąc do Kadoty i prosząc o pilne spotkanie. Nie miałem czasu, zacząłem biec po schodach, napędzany adrenaliną, większą niż podczas gonitw za Izayą po Ikebukuro. Wypadłem z budynku z taką miną, że ludzie na ulicy instynktownie się usunęli, ale to mnie nie obchodziło. Miałem tylko jeden cel - znaleźć mojego kleszcza i trzymać go w ramionach, całego i zdrowego.
  Biegłem ile sił w nogach na spotkanie z Kadotą i po chwili byłem na miejscu.
 - Yo, Shizuo! Co się... - Urwał gdy tylko się zbliżyłem, dysząc ciężko. Podałem mu bez słowa wydrukowane zdjęcia, i dopiero gdy złapałem oddech, odezwałem się cicho :
 - Wiesz kto to jest? - Mój ton zdradzał mordercze zamiary. Dotachin spojrzał na mnie i pokiwał głową, nie pytając o nic.
 - Członkowie Czarnego Gangu. - Zaczął wskazywać po kolei, ujawniając imiona kilku. - Hamada, Ranmaru i Kokutou. Reszty nie kojarzę.
 - Gdzie mają siedzibę? - Zapytałem przestępując z nogi na nogę.
- W opuszczonych magazynach na południowych krańcach Ikebukuro. - Pokierował mnie. Nie dałem mu szans na zadanie żadnego pytania, rzuciłem się biegiem w stronę mojego celu, odkrzyknąwszy jeszcze:
- Potem ci wszystko wytłumaczę! - Droga nie zajęła mi dużo czasu, w pół godziny byłem na miejscu i zacząłem przedstawienie, uzbrojony w znak drogowy. Puściłem trochę wodzy drzemiącej we mnie bestii, rzucając przeciwnikami gdzie popadnie, gdy usłyszałem znajomy krzyk, pełen bólu. Teraz nie próbowałem już trzymać się w ryzach ani trochę, torowałem sobie drogę przez to zbiorowisko gnid, nie przejmując się niczym. Dla mnie liczył się tylko ten głos, należący do najdroższej mi osoby, która teraz cierpiała, dając temu upust poprzez zbolały krzyk. Nagle krzyki ucichły, ale wiedziałem gdzie znajdę mojego chłopaka. Wyważyłem drzwi do pokoju i wyrzuciłem przez okno 3 mężczyzn, torturujących Izayę, który teraz lezał nieprzytomny. Leżał tak dziwnie, wśród krwi. Ale oddychał. Zdałem sobie sprawę że połamali mu nogi i prawą rękę. Podniosłem jego bluzkę i syknąłem. Caly brzuch był w ciemnych sińcach. Dotknąłem delikatnie jego klatki piersiowej, sprawdzając w jakim stanie są żebra. Wydawały się całe. Najłagodniej jak mogłem wziąłem nieprzytomnego bruneta na ręce i wyszedłem z tego cholernego budynku. Gdy tylko wyniosłem chłopaka, ułożyłem go delikatnie na ziemi i wróciłem by rozwalić budynek. Trochę mi to zajęło. Gdy już skończyłem, zadzwoniłem do Shinry, i przy akompaniamencie walącego się budynku magazynu, tłumaczyłem że trzeba pomóc Izayi. Gdy lekarz rozłączył się, przygotowując na nasze przyjście, znów wziąłem ukochanego na ręce.
 - Wracajmy. - Wyszeptałem do niego i zostawiłem za sobą piekło. Musiałem przytulić do siebie mocniej pokiereszowanego kleszcza, dosłownie przelewał mi się przez ręce. Bałem się że nie zdążę, byłem wściekły na siebie że mogłem stracić mój najcenniejszy skarb, dlatego przespieszyłem, jednak starając się stawiać lekkie kroki. Po jakimś czasie który wydawał mi się wiecznością, w końcu dotarliśmy do Shinry. Doktorek gdy zobaczył w jakim stanie jest Izaya kazał mi ułożyć go delikatnie na stole operacyjnym i natychmiast zabrał się do pracy, wyganiając mnie z sali. Zamknąłem za sobą drzwi i zsunąłem się po ścianie. Strach zawładnął mną całkowicie, powodując że zacząłem się trząść.
  Cholera jasna! Gdybym wtedy nie wyszedł, nic by się Izayi nie stało, nie walczyłby o życie za tymi drzwiami! Modliłem się gorliwie by wszystko było w porządku, nawet nie zdałem sobie sprawy że zacząłem płakać. Łzy płynęły nieprzerwanie, o czym uświadomiła mnie dopiero Celty, podchodząc i kładąc mi rękę na ramieniu. Otarłem twarz i dałem się przytulić. Dullahan wyciągnęła swoje PDA i wystukała na nim wiadomość, po czym podsunęła mi pod nos:
" Wszystko będzie dobrze, Shinra uratuję Izayę. Już nie raz przeprowadzał bardzo skomplikowane operacje i osoby wychodziły z o wiele gorszych obrażeń"
  Pomimo napisanych przez nią słów, nie potrafiłem poczuć się lepiej. Gdy zobaczyła że spuściłem głowę w dół, napisała kolejną wiadomość:
 " Shizuo, jesteś zmęczony. Zjedz coś, połóż się. Obudzę cię jak tylko Izaya będzie po operacji."
Niechętnie przystałem na prośbę Celty i powlokłem się po ich salonu położyć się na kanapie. Nie chciałem zasnąć, jednak zmęczenie wygrało nad moim uporem i odpłynąłem.

Ps : Rozdział "W poszukiwaniu dowodów" dodam jutro :) 

One-shot "Zawsze będę przy tobie" Mavis i Zera

 Wpadłam na nowy pomysł, który właśnie wam przedstawiam :) Oto dwie bohaterki " Fairy Tail Zero". Pomysł zainspirowany dwoma ostatnimi odcinkami historii założycielki rozbrykanej gildii :)
 Zapraszam do czytania :)


 - Mavis... Nie mogę tu już być. Teraz kiedy zdałaś sobie sprawę że jestem iluzją, nieświadomie wytworzoną przez twój umysł, muszę zniknąć.
 - Nie, Zera... Stworzę cię na nowo! Przecież jesteśmy przyjaciółkami! Miałyśmy razem szukać wróżek! Ja... Ja nie chcę już być sama!
 - Nie będziesz sama. - Uśmiechnęłam się przez łzy. Moje ciało siedem lat temu zginęło na Tenrou, ale Mavis dzięki swojej mocy urzeczywistniła moją duszę i przywiązała ją do siebie, przez co tylko dla niej byłam widoczna. Przytuliłam do siebie dziewczynę i pogłaskałam uspokajająco po włosach. - Pamiętasz jak rozmawiałyśmy o tym gdzie mieszkają wróżki?
 - W naszych sercach. - Wyszeptała przez łzy.
 - Czym ja jestem? Gdzie, nieświadomie trzymałaś mnie cały czas? - Położyłam rękę tam gdzie znajdowało się jej serce. - Teraz wracam do domu. Do domu w twoim sercu. Nie zostawiam cię, zawsze przy tobie będę, ilekroć pomyślisz o mnie, pamiętaj że jestem tutaj.
 Przycisnęłam rękę trochę mocniej, akcentując swoje słowa.
 Nagle wokół mnie rozbłysło światło, poczułam się inaczej, poczułam się... żywa. Usłyszałam jak ktoś wciąga zaskoczony powietrze. Oparłam brodę na ramieniu Mavis i spojrzałam na Yuriego.
 - Zaopiekuj się nią. - Nie potrafiłam już dłużej wstrzymywać łez. Wylały się z moich oczu, zamazując mi obraz. Zerknęłam na swoje dłonie, zaczynały już znikać. Odsunęłam się od jasnowłosej i powiedziałam ostatnie słowa na pożegnanie:
 - Będę przy tobie. Dziękuję za wszystko, Mavis.
 Przestałam czuć jej objęcia, rozpłynęłam się w powietrzu, zdziwiona że zachowałam świadomość. Unosząc się coraz wyżej w górę, obserwowałam z bólem jak przyjaciółka płacząc wołała spazmatycznie moje imię. Nie chciałam żeby cierpiała, jednak nie była sama. Rzucając ostatnie spojrzenie na trzynastoletnią Mavis Vermillion i obejmującego ją w pocieszającym geście Yuriego, poczułam spokój.
 Zostawiam cię w dobrych rękach przyjaciółko - Pomyślałam odchodząc w stronę światła.

" W poszukiwaniu dowodów" Rozdział 3

 Witam wszystkich, po dwóch dniach bez weny w końcu wyskrobałam coś sensownego! Rozdział będzie trochę dłuższy ze względu na wątek Eriki i Walkera :)
 Miłego czytania! :3

 - Jak ci się podobam? - Okręciłam się wokół własnej osi, prezentując z każdej strony. Walker stał przez chwilę jak wryty, z otwartymi ustami, a jego wzrok wyrażał zachwyt, zupełnie jakby patrzył na jeden z cudów świata.
 - Wyglądasz pięknie. - Powiedział i chwycił mnie za rękę. Czekałam na porównania mnie do postaci z anime, lecz nic takiego nie nastąpiło. Takie proste słowa, oddające uczucia, były o wiele lepsze od jakichkolwiek porównań. Zarumieniłam się trochę i mocniej złapałam jego dłoń.
 - Gdzie idziemy? - Zapytałam. Nagle przypomniałam sobie że prosiłam go o przysługę. Zanim jednak zdążyłam się odezwać, pociągnął mnie w kierunku Shibuyi.
 - Skontaktowałem się ze starą znajomą, okazało się że ma kilka przebrań które może pożyczyć.
  Szliśmy w ciszy, trzymając się za ręce. Lubiłam te momenty, kiedy mogliśmy cieszyć się swoją obecnością i dotykiem ciepłych dłoni, bez żadnych zbędnych słów. Cóż, była to ciekawa odmiana od dyskusji na temat japońskiego przemysłu anime i mangi. Nagle dojrzałam swoją ulubioną kawiarenkę i pociągnęłam chłopaka w tym kierunku.
 - Chodźmy, zjemy coś dobrego! - Krzyknęłam, podekscytowana wpadając do lokalu. Uwielbiałam to miejsce, wystrój w ciepłych barwach czekoladowego brązu i karmelu, stoliki z jasnego drewna, kanapy obite skórą w kolorze jaśniejszych ścian. Z całej kawiarni emanowało ciepło, obsługa była sympatyczna i uśmiechnięta.
 Dla siebie zamówiłam ciasto korzenno-cytrynowe i herbatę junnan, Walker wybrał torcik czekoladowy, ciasteczko ryżowe i kawę. Zapłaciłam i zajęłam wolny stolik. Po chwili Walker wsunął się na miejsce naprzeciwko i ujął delikatnie moją rękę, po czym pocałował ją delikatnie, patrząc mi w oczy. Nie umknął mojej uwadzę zadowolony uśmiech kiedy spąsowiałam. Choć byliśmy parą od 2 miesięcy, wciąż moje policzki przybierały barwę różu na każdy czuły gest, jakim chłopak pokazywał mi swoje uczucie.
 Nagle poczułam na wargach coś mokrego. Okazało się że Yumasaki, korzystając z mojej nieuwagi, umazał mi usta i czubek nosa bitą śmietaną. Kiedy spojrzałam na niego zaskoczona, zaśmiał się i nachylił nad stolikiem żeby mnie pocałować. Przymknęłam oczy, dając się ponieść - stanowczo za krótkiej - chwili.
 Chłopak odsunął się z zawadiackim uśmieszkiem i starł mi z nosa bitą śmietanę. Chrząknęłam i z uśmiechem zabrałam mu kawałek torciku.
 - Ej! - Oburzył się i próbował sięgnąć do mojego ciastka które zawczasu odsunęłam na bezpieczną odległość. Udał obrażonego, więc nabrałam trochę ciasta na łyżeczkę i podsunęłam w jego stronę.
 - Proszę! Już się nie gniewaj, noo. - Chwilę jeszcze się dąsał, po czym zjadł szybko zawartość łyżeczki. Spędziliśmy godzinę w kawiarence, zamawiając jeszcze pucharek lodów który zjedliśmy wspólnie, rozmawiając żywo na temat zbliżającego się zlotu, kiedy podeszła do nas kelnerka, informując że za chwilę zamykają. Dokończyliśmy deser i przytuleni do siebie, ruszyliśmy w kierunku Shibuyi.

"W poszukiwaniu dowodów" Rozdział 2

 - Walker? Musisz mi pomóc... - Wypaliłam od razu. Wpadłam na pomysł, lecz nie mogłam go sama wprowadzić w życie, dlatego zostało mi tylko zadzwonić do mojej pokrewnej duszy.
 - Erika? Coś się stało? - Zapytał zaniepokojony chłopak.
 - Nie. To znaczy tak! Eeto... - Westchnęłam. - Mógłbyś załatwić mi jakiś kostium? Taki w którym nie będzie widać że to ja.
 - Kostium? Zmieniasz strój cosplay i nic mi nie powiedziałaś? Ne, przecież mieliśmy się dopasować! Za kogo chcesz się przebrać?
 - Nie, Yumasaki, zostaje przy cosplayu Asuny. - Przerwałam jego paplaninę. - Dasz radę do wieczora skombinować mi jakiś kostium, nie wiem, może być przebranie królika! Ale żeby nie było widać mojej twarzy ani sylwetki, okej?
 Wyjaśniłam szczegółowo, modląc się żeby mnie zrozumiał tak jak tego chciałam. Po chwili odezwał się:
 - Jasne, gwarantuję że do wieczora będziesz miała jakieś przebranie.
 - Dziękuję! Walker, jesteś cudowny! - Zapiszczałam i zaczęłam podskakiwać w miejscu.
 - Jeszcze mi nie dziękuj! Idę czegoś poszukać. To do później!
 - Na razie! - Pożegnałam się i zakończyłam połączenie. Ruszyłam skocznym krokiem w kierunku mojego ulubionego sklepu z mangą, mając nadzieję że moje tomiki już doszły, jednak kiedy się tam zjawiłam, czekało mnie rozczarowanie. Wyszłam ze sklepu i zauważyłam charakterystyczne jasne futerko. Pobiegłam w kierunku właściciela owej rozpoznawalnej rzeczy.
 - Iza-Iza! Dawnośmy się nie widzieli!
 - Karisawa-san! Jesteś sama? Gdzie Dota-chin i reszta?
 - Walker kupuje mangę - skłamałam gładko. - A Dota-chin i Togusa są w warsztacie, samochód był w opłakanym stanie. - To drugie było prawdą. Po ataku Izumiego van nadawał się do generalnej odmowy, lecz nie widziałam potrzeby żeby wspominać o tym informatorowi, który już i tak pewnie wiedział o całej sprawie.
 - A gdzie Shizuo? - Zapytałam i zaczęłam się rozglądać, choć wiedziałam że nie ma go w pobliżu. Gdyby był, natychmiast zaczęłoby się przedstawienie mające na celu dezorganizację ruchu drogowego i przemeblowaniu miasta.
 - Aaa, Shizu-chan najwyraźniej jest bardzo zajęty skoro jeszcze mnie nie "wyczuł". - Nagle dosłyszałam wściekły ryk i zobaczyłam rozbiegający się przed Heiwaijimą tłum. Rozjuszony blondyn parł do przodu ściskając w dłoni znak drogowy. Brunet uśmiechnął się asymetrycznie, jak na szarlatana przystało i odezwał się z sarkazmem:
 - Yare, yare, Shizu-chan! Jak zwykle brak ci ogłady i delikatności. Nie widzisz że rozmawiam z damą? Nie wypada się tak zachowywać przy kobietach! - Jednocześnie wyciągnął z kieszeni kurtki scyzoryk i wymierzył nim w Shizuo.
 Nagle poczułam jak ktoś odciąga mnie do tyłu, więc odwróciłam się żeby zobaczyć kto przerywa mi oglądanie mojej ulubionej parki. Miałam zamiar dać temu człowiekowi reprymendę, lecz gdy zobaczyłam że to Walker we własnej osobie, zaniechałam strofowania ukochanego.
 - Nic pani nie jest? - Zapytał. Zareagowałam na to głośnym śmiechem, zapominając o Shizuo rzucającym się właśnie w pogoń za Izayą.
 - Walker, głuptasie, to ja, Erika!
 - Ka- Karisawa?! - Krzyknął zaskoczony, po czym dodał ciszej. - Wyglądasz... inaczej.