Bez zbędnych wstępów, miłego czytania :)
Otworzyłem oczy, czując jakbym wogóle nie zasnął. Czułem się wyczerpany, przygnębiony i głowa pulsowała tępym bólem. Usiadłem na kanapie i przetarłem twarz. Nie miałem żadnych wątpliwości co do tego gdzie się znajduje i ile czasu minęło. Shinra z pewnością skończył już operacje, pytanie tylko czy wszystko przebiegło dobrze. Byłem pewny że Celty próbowała mnie budzić, ale z uwagi na mój ciężki sen obudziłem się dopiero teraz.
Westchnąłem na myśl o tym że płakałem. Nigdy nie uroniłem łez, to był pierwszy raz. Pierwszy raz kiedy kogoś kocham. Pierwszy raz kiedy mogę stracić moją miłość. Czułem się przytłoczony strachem, bezsilnością i oczekiwaniem na to aż ktoś mi coś powie. Siedziałem uparcie na kanapie, powstrzymując się przed chodzeniem w kółko po pokoju bo obawiałem się że w przypływie złości coś rozwalę, więc tylko wbiłem wzrok w sufit.
Zacząłem odliczać od tysiąca co siedem, żeby tylko nie oszaleć od natłoku przygnębiających myśli.
993... 986... 979...
Shinra do cholery, powiedz mi cokolwiek!
762... 755... 748...
Izaya, kocham cię, nie mogę cię stracić!
580... 573... 566...
Izaya... Izaya....
496...489... 482...
Pomimo moich usilnych prób, przez sekwencję odliczanych przeze mnie liczb przenikały myśli. Skupiłem się jeszcze bardziej, podejmując wyliczanie.
475...468...
Nagle drzwi do pokoju otwarły się i wszedł Shinra. Poderwałem się na równe nogi i w dwóch susach znalazłem się przy doktorku.
- Co z Izayą?!? - Wydarłem się niechcący. Nie panowałem nad tonem głosu i emocjami które do tej pory w sobie tłumiłem. Kishitani odsunął się trochę i zamachał rękami uspokajająco. Dopiero teraz przyjrzałem się jego twarzy, nie znalazłem w niej smutku, wręcz przeciwnie, malowała się na niej ulga.
- Shizuo, nie budziliśmy cię wcześniej, byłeś wyczerpany, dlatego postanowiłem pójść po ciebie jak tylko Izaya się ocknie.
- A co z jego obrażeniami? Jak poważne są?
Shinra westchnął i wszedł dalej do pokoju, siadając na kanapie i gestem ręki zachęcił mnie do klapnięcia obok.
- Stracił dużo krwi, żebra są w kiepskim stanie, ale na szczęście narządy wewnętrzne nie zostały uszkodzone. Obandażowałem mu klatkę piersiową i założyłem gorset, gips założyłem na rękę i nogi, na lewą nogę aż do uda, złamanie w trzech miejscach. Oprócz tego zszyłem mu głowę i kilka innych ran.
Słuchałem wszystkiego, czując się jakbym dostał obuchem w głowę. Poderwałem się, chcąc zobaczyć drogą mi osobę, kiedy Shinra złapał mnie za nadgarstek, mówiąc:
- Shizuo, Izaya nie słyszy.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz