" W poszukiwaniu dowodów" Rozdział 4

W końcu dodaje rozdział 4~! Dedykuję go Hoshei Shiro :) dziękuję za cierpliwość i pozytywne komentarze które mnie podbudowały :) cieszę się że ktoś wogóle czyta moje wypociny :D
Miłego czytania~!




   Szłam z Walkerem, uczepiona jego boku i spoglądałam na niego oscentacyjnie, kiedy wpadliśmy na Anri i Mikado, trzymających się za ręce. Na ten widok zapiszczałam podekscytowana i rzuciłam się na dziewczynę.
 - Anri-chan, czemu mi nie powiedziałaś że wybrałaś Ryugamine? - Zrobiłam na moment smutną minkę, lecz po chwili rozpromieniłam się.
 - Ach, to musiało być takie emocjonujące! Walczyli o ciebie? A może to miłosny trójkąt? Prawie jak w Vampire Knight! Dwóch mężczyzn kocha Yuki,jednocześnie obaj się nienawidzą i oboje skrywają tajemnice, a główna bohaterka okazuje się być wampirzą księżniczką która jest zakochana w swoim bracie, o którym nie wie że to jej brat, kiedy okazuje się że to była właśnie jego tajemnica, a ten drugi jest człowiekiem, potem jednak dowiadujemy się że Zero od początku był wampirem, ale on nienawidzi wampirów i gdy dowiaduję się że jego ukochana jest jednym z nich, obiecuję ją zabić!
  Powiedziałam wszystko na jednym tchu. Sonohara wpatrywała się we mnie przerażonym wzrokiem, a stojący obok Mikado był mocno speszony.
 - M-my jesteśmy tylko prz-przyjaciółmi... - Wydukał chłopak, czerwieniąc się jeszcze bardziej. Okularnica spuściła wzrok, chowając twarz za włosami.
 - Ne ne, czyżby to friendzone? Ciekawe, ciekawe! Zupełnie jak Yato i Hiyori w Noragami! Oboje darzą się uczuciem, ale sobie tego nie powiedzą. Hmmm... Bóg nieszczęścia i śmiertelniczka byliby taką cudowną parą! Ale może się kryć za tym zakazany owoc w postaci trójkąta! Co o tym myślisz, Karisawa-chan? - Zapytał mnie Walker. Puściłam Anri i przysunęłam się do swojego chłopaka, wdając się z nim żarliwą dyskusję, zapominając o parze z Rairy.
 - A nie sądzisz że byłoby lepiej gdyby uczynił ją swoim Artefaktem? Chociaż nie, ten dreszczyk, kiedy wiem że każde z nich jest kimś innym, jest najlepszy! Bóg, Błogosławione Insygnium i pół - Ayakashi w zagmatwanym związku, tak to jest coś~!
 - Nie, nie, nie! Ona byłaby idealną boginią! Wtedy ten związek miałby dodatkowy smak. Dzieliliby się Yukine po równo.
 - Nie zgadzam się z tobą, Yukki jako Nora... Zdecydowanie nie! A jeżeli chodzi o Hiyorin, jest odzwierciedleniem odwagi i waleczności, dlatego właśnie takim bogiem powinna być~! A wy co o tym sądzicie, Mikari? - Odwróciłam się w stronę gdzie przed chwilą stała dwójka licealistów, jednak ich już nie było. No trudno, jeszcze będzie okazja żeby przycisnąć Sonoharę i wtedy wszystko mi wyśpiewa~! Otrząsnęłam się i wróciłam do przerwanej dyskusji.
 - O tak, całkowicie się z Tobą zgadzam! - Szliśmy spokojnie, nie zwracając uwagi na otoczenie, przynajmniej ja. Do momentu, aż nie pociągnął mnie za ramię, zawracając. Okazało się że ruszyliśmy w złym kierunku.
  Całą drogę dyskutowaliśmy o naszych ulubionych postaciach i porównywaliśmy anime do mangi. Właśnie miałam zapytać co sądzi o Ryougi Shiki z Kara no Kyoukai, kiedy zatrzymał się przy jednym z domów.
 - Jesteśmy~! - Zawołał głośno i wskazał na posiadłość szerokim gestem, na myśl przywodząc mi Yatusia prezentującego swoją wymarzoną świątynię.
  Z okna wychyliła się kobieta z rudymi włosami i na widok Yumacciego uśmiechnęła się krzywo.
 - Tsk, dodaj jeszcze " Tadam~!" - Krzyknęła i odeszła od okna. Po chwili wyszła z domu i wpuściła nas do środka. Była wyższa ode mnie, wyglądała na francuzkę. Zmierzyła mnie badawczym spojrzeniem i nagle uśmiechnęła się szeroko.
 - Nazywam się Sara Roche, miło mi cię poznać, Karisawa-san.
 Ujęłam jej dłoń, lekko zdziwiona faktem że znała moje imię, jednak nie dałam tego po sobie poznać. W przeciwieństwie do Simona, jej japoński był perfekcyjny, a obcy akcent był ledwo słyszalny, ale byłam pewna co do tego że jest cudzoziemką.
 - Mi również jest miło, Roche-san. - Uśmiechnęłam się lekko. Kobieta zaśmiała się krótko.
 - Proszę, mów mi po imieniu. Walker dużo mi opowiadał o Tobie. - Klepnęła go w plecy ze śmiechem. - Stary piroman w końcu się zakochał!
 - Sarah, przyszliśmy tu w konkretnym celu, więc możesz przestać się wygłupiać i pokazać Erice te stroje? - Mruknął naburmuszony. Francuzka pacnęła się otwartą dłonią w czoło.
 - Zapomniałam! Chodź, coś sobie wybierzesz. - Powiedziawszy to, chwyciła mnie pod ramię i pociągnęła na piętro.