Wpadłam na nowy pomysł, który właśnie wam przedstawiam :) Oto dwie bohaterki " Fairy Tail Zero". Pomysł zainspirowany dwoma ostatnimi odcinkami historii założycielki rozbrykanej gildii :)
Zapraszam do czytania :)
- Mavis... Nie mogę tu już być. Teraz kiedy zdałaś sobie sprawę że jestem iluzją, nieświadomie wytworzoną przez twój umysł, muszę zniknąć.
- Nie, Zera... Stworzę cię na nowo! Przecież jesteśmy przyjaciółkami! Miałyśmy razem szukać wróżek! Ja... Ja nie chcę już być sama!
- Nie będziesz sama. - Uśmiechnęłam się przez łzy. Moje ciało siedem lat temu zginęło na Tenrou, ale Mavis dzięki swojej mocy urzeczywistniła moją duszę i przywiązała ją do siebie, przez co tylko dla niej byłam widoczna. Przytuliłam do siebie dziewczynę i pogłaskałam uspokajająco po włosach. - Pamiętasz jak rozmawiałyśmy o tym gdzie mieszkają wróżki?
- W naszych sercach. - Wyszeptała przez łzy.
- Czym ja jestem? Gdzie, nieświadomie trzymałaś mnie cały czas? - Położyłam rękę tam gdzie znajdowało się jej serce. - Teraz wracam do domu. Do domu w twoim sercu. Nie zostawiam cię, zawsze przy tobie będę, ilekroć pomyślisz o mnie, pamiętaj że jestem tutaj.
Przycisnęłam rękę trochę mocniej, akcentując swoje słowa.
Nagle wokół mnie rozbłysło światło, poczułam się inaczej, poczułam się... żywa. Usłyszałam jak ktoś wciąga zaskoczony powietrze. Oparłam brodę na ramieniu Mavis i spojrzałam na Yuriego.
- Zaopiekuj się nią. - Nie potrafiłam już dłużej wstrzymywać łez. Wylały się z moich oczu, zamazując mi obraz. Zerknęłam na swoje dłonie, zaczynały już znikać. Odsunęłam się od jasnowłosej i powiedziałam ostatnie słowa na pożegnanie:
- Będę przy tobie. Dziękuję za wszystko, Mavis.
Przestałam czuć jej objęcia, rozpłynęłam się w powietrzu, zdziwiona że zachowałam świadomość. Unosząc się coraz wyżej w górę, obserwowałam z bólem jak przyjaciółka płacząc wołała spazmatycznie moje imię. Nie chciałam żeby cierpiała, jednak nie była sama. Rzucając ostatnie spojrzenie na trzynastoletnią Mavis Vermillion i obejmującego ją w pocieszającym geście Yuriego, poczułam spokój.
Zostawiam cię w dobrych rękach przyjaciółko - Pomyślałam odchodząc w stronę światła.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz