" W poszukiwaniu dowodów" Rozdział 3

 Witam wszystkich, po dwóch dniach bez weny w końcu wyskrobałam coś sensownego! Rozdział będzie trochę dłuższy ze względu na wątek Eriki i Walkera :)
 Miłego czytania! :3

 - Jak ci się podobam? - Okręciłam się wokół własnej osi, prezentując z każdej strony. Walker stał przez chwilę jak wryty, z otwartymi ustami, a jego wzrok wyrażał zachwyt, zupełnie jakby patrzył na jeden z cudów świata.
 - Wyglądasz pięknie. - Powiedział i chwycił mnie za rękę. Czekałam na porównania mnie do postaci z anime, lecz nic takiego nie nastąpiło. Takie proste słowa, oddające uczucia, były o wiele lepsze od jakichkolwiek porównań. Zarumieniłam się trochę i mocniej złapałam jego dłoń.
 - Gdzie idziemy? - Zapytałam. Nagle przypomniałam sobie że prosiłam go o przysługę. Zanim jednak zdążyłam się odezwać, pociągnął mnie w kierunku Shibuyi.
 - Skontaktowałem się ze starą znajomą, okazało się że ma kilka przebrań które może pożyczyć.
  Szliśmy w ciszy, trzymając się za ręce. Lubiłam te momenty, kiedy mogliśmy cieszyć się swoją obecnością i dotykiem ciepłych dłoni, bez żadnych zbędnych słów. Cóż, była to ciekawa odmiana od dyskusji na temat japońskiego przemysłu anime i mangi. Nagle dojrzałam swoją ulubioną kawiarenkę i pociągnęłam chłopaka w tym kierunku.
 - Chodźmy, zjemy coś dobrego! - Krzyknęłam, podekscytowana wpadając do lokalu. Uwielbiałam to miejsce, wystrój w ciepłych barwach czekoladowego brązu i karmelu, stoliki z jasnego drewna, kanapy obite skórą w kolorze jaśniejszych ścian. Z całej kawiarni emanowało ciepło, obsługa była sympatyczna i uśmiechnięta.
 Dla siebie zamówiłam ciasto korzenno-cytrynowe i herbatę junnan, Walker wybrał torcik czekoladowy, ciasteczko ryżowe i kawę. Zapłaciłam i zajęłam wolny stolik. Po chwili Walker wsunął się na miejsce naprzeciwko i ujął delikatnie moją rękę, po czym pocałował ją delikatnie, patrząc mi w oczy. Nie umknął mojej uwadzę zadowolony uśmiech kiedy spąsowiałam. Choć byliśmy parą od 2 miesięcy, wciąż moje policzki przybierały barwę różu na każdy czuły gest, jakim chłopak pokazywał mi swoje uczucie.
 Nagle poczułam na wargach coś mokrego. Okazało się że Yumasaki, korzystając z mojej nieuwagi, umazał mi usta i czubek nosa bitą śmietaną. Kiedy spojrzałam na niego zaskoczona, zaśmiał się i nachylił nad stolikiem żeby mnie pocałować. Przymknęłam oczy, dając się ponieść - stanowczo za krótkiej - chwili.
 Chłopak odsunął się z zawadiackim uśmieszkiem i starł mi z nosa bitą śmietanę. Chrząknęłam i z uśmiechem zabrałam mu kawałek torciku.
 - Ej! - Oburzył się i próbował sięgnąć do mojego ciastka które zawczasu odsunęłam na bezpieczną odległość. Udał obrażonego, więc nabrałam trochę ciasta na łyżeczkę i podsunęłam w jego stronę.
 - Proszę! Już się nie gniewaj, noo. - Chwilę jeszcze się dąsał, po czym zjadł szybko zawartość łyżeczki. Spędziliśmy godzinę w kawiarence, zamawiając jeszcze pucharek lodów który zjedliśmy wspólnie, rozmawiając żywo na temat zbliżającego się zlotu, kiedy podeszła do nas kelnerka, informując że za chwilę zamykają. Dokończyliśmy deser i przytuleni do siebie, ruszyliśmy w kierunku Shibuyi.