Prezentuję swój najnowszy pomysł, zupełnie inną wersję mojego pierwszego one-shota "Sens mojego życia". Wyjaśniam w skrócie:
Opowiadanie głównie będzie pisane z perspektywy Yuukiji (taaak, znowu dodaje siebie jako bohaterkę), żyjącej z Izayą i Shizuo, ich wspólne życie w Tokyo. Pozwoliłam sobie zasięgnąć języka w Google, gdyż chcąc urzeczywistnić opka, użyłam nazw istniejących miejsc i popularnej linii metra.
Mam nadzieję że nie zabijecie mnie za wplątanie Shizayi w bigamistyczny związek i opowiadanie przypadnie wam do gustu.
Enjoy~!
Wychodząc z pracy poczułam ulgę. Mogłam wreszcie ściągnąć z głowy denerwujący mnie czepek i odwiesić do szafki strój pokojówki, zastępując je ukochanymi ciemnymi ubraniami oraz ruszyć do domu. Nie znaczy to że nie lubiłam swojej pracy. Już zdążyłam się przyzwyczaić nawet do tej czerwonej, sięgającej pasa peruki którą szef kazał mi zakładać, twierdząc że moje włosy są za krótkie. Nie, to nie tak. Po prostu byłam zmęczona i podenerwowana, zwłaszcza że przypadały mi tylko dwie przerwy w przeciągu dnia, a ja czułam potrzebę uzupełnienia nikotyny znacznie częściej niż miałam wyznaczone, jednak nie chcąc spierać się z szefem, nie mówiłam na ten temat nic.
Zaciągnęłam się swoim ulubionym miętowym papierosem i ruszyłam w kierunku Shibuya Station, przechodząc obok Shopping Mall i zwalczając pokusę wstąpienia do barwnego centrum handlowego. Po chwili zostawiłam za sobą i Butlers Cafe i Shopping Mall. Po krótkim czasie stałam na peronie, ściskając w ręce bilet i czekając na linię Yamanote. Na szczęście Shinkansen przyjechał szybko. Przepychając się przez tłum ludzi, ignorując ich przekleństwa, władowałam się do ciasnego przedziału i na czas podróży zajmując się skubaniem rąbka spódnicy. Wysiadałam na siódmej stacji, dlatego znalazłam sobie zajęcie w postaci maltretowania ubrania i myśleniem o moich ukochanych, zastanawiając się czy będą w domu.
Teoretycznie mogłam zadzwonić do któregoś z nich, jednak w praktyce okazało się to niemożliwe ze względu na ścisk w pociągu.
Kiedy zbliżaliśmy się do stacji Ikebukuro, po raz drugi tego dnia byłam zmuszona rozpychać się łokciami żeby dostać się do drzwi, które - w momencie w którym w końcu do nich dotarłam - otworzyły się, a ja zostałam brutalnie wypchnięta przez wychodzących ludzi, zupełnie jakby w zemście za przepychanie się między nimi. Upadłam do przodu, a raczej spotkałabym się z betonem, gdyby ktoś w porę mnie nie złapał.
Spojrzałam w górę, chcąc podziękować swojemu wybawcy i nasze spojrzenia skrzyżowały się - jego purpurowe, moje stalowo szare. Uśmiechnął się asymetrycznie, jednak bez wrednej nuty i przyciągnął do siebie, całując w usta. Chwilę tak staliśmy, będąc blisko zatracenia się w pocałunku, kiedy ktoś odchrząknął i objął nas, podnosząc z ziemii. No dobra, nie żaden "ktoś", tylko Shizuo we własnej osobie. Przerzucił mnie sobie przez lewe ramię, Izayę przez prawe, po czym ruszył na ulicę.
Nie mogłam się powstrzymać i zachichotałam, patrząc na reakcję ludzi, obserwujących nas jak sensację roku. Zaczęłam wesoło machać nogami, czym spowodowałam atak śmiechu u Izayi. Shizu-chan pokręcił głową. Mogłabym przysiąc że przewrócił oczami, a w myślach prychnął "dzieciaki". Nie potrzeba było jednak słów żeby wiedzieć że jest rozbawiony.
Przez ostatni rok nic się nie zmieniło pod tym względem, dalej rozczulałam Shizuo swoim beztroskim podejściem do życia i wprawiałam w dobry humor Izayę, ilekroć nabrałam ochoty na żarty i kawały, czyniąc je z błyskiem w oku.
Nagle Bestyjka puściła nas, tym samym wyrywając mnie z zamyślenia i wyciągając papierosa, oparł się o barierkę.
- Jak było w pracy? - Zagadnął blondyn, raz po raz zaciągając się nikotyną. Oparłam się obok niego i łapiąc oboje mężczyzn za ręce, zaczęłam opowiadać:
- Dziś było istne urwanie głowy, ale przynajmniej napiwki były duże! Teraz tematyczne kawiarenki zdobywają coraz większą popularność, dlatego też szef poprosił nas o rekrutację nowych dziewczyn, teraz przyda się każda para dodatkowych rąk. - Nagle zaburczało mi głośno w brzuchu, na co chłopaki zareagowali gromkim śmiechem.
- Ne, Shizu-chan, chodźmy do Rosyjskiego Sushi! Yuu-chan jest głodna po pracy, ja zresztą też mam wielką ochotę na ootoro! - Wykrzyknął brunet z entuzjazmem. Heiwajima zgasił papierosa i skinął głową, dając się pociągnąć w stronę naszej ulubionej knajpki.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz