Miłego czytania! ;*
Byłem na siebie wściekły. Zły o to że przysparzałem mojemu bratu tyle zmartwień i problemów. Teraz też się martwił. Słyszałem jak krzyczy moje imię, lecz nie miałem siły otworzyć oczu. Straciłem zbyt wiele krwi.
Umieram?
Nie, to niemożliwe. Przecież moje rany powinny się goić w mgnieniu oka! Obiecałem Yukio że już więcej nie będę go martwił. Nagle, oprócz mojego brata, usłyszałem Shiemi:
- Rin! Rin! Trzymaj się, Rin! Proszę, Rin!
- Nii-san! - Głos mojego brata był pełen rozpaczy. Yukio? Yukio, przepraszam. - Pomyślałem. Chciałem się odezwać, ale nie potrafiłem zmusić moich ust do ruchu. Czułem coraz większe odrętwienie, które wypierało ból, dotychczas promieniującym z ran.
Próbowałem pokonać tą obezwładniającą słabość, chciałem żyć, cieszyć się każdą chwilą z moimi przyjaciółmi i bratem. Chciałem osiągnąć swój cel, zostać Egzorcystą, Palladynem. Cholera, to nie mogło się tak skończyć, nie teraz!
Jednak im bardziej walczyłem, tym szybciej uchodziła ze mnie energia. Czułem że odpływam.
***
- Budzi się! - Krzyknął ktoś podekscytowanym głosem. Kto się budzi? Nic nie rozumiem. Wszystko słyszę jakbym tkwił pod wodą, czuje delikatny dotyk na policzku. Nie umarłem? Dlaczego miałbym? Nie pamiętam. Nic... nie pamiętam. Czuję ból. Czuję rozdzierający ból w tyle głowy. Odnajduję oczy po to by je otworzyć, lecz po chwili mrużę je z powodu jasnego światła które mnie oślepiło. Gdy po chwili przywykłem, zobaczyłem twarz nad sobą. Okulary, pieprzyki, jasnoniebieskie oczy.
- Yu-Yukio? - Wychrypiałem. Mówiłem z trudem, gardło mnie bolało.
- Nii-san! - Objął mnie. Syknąłem cicho, więc położył mnie spowrotem na poduszki. - Przepraszam, cieszę się że nic ci nie jest.
- Bracie... Możemy... pogadać sa... sami? - Wyszeptałem, widząc wpartujących się we mnie z wyczekiwaniem przyjaciół. Przez chwilę nie było żadnej reakcji, aż w końcu obiecali że wpadną później i wyszli opuszczając salę. Zdałem sobie sprawę że jestem w nieznanym mi pokoju. Skierowałem wzrok spowrotem na swojego bliźniaka, prosząc o wodę. Kiedy już nawilżyłem zaschnięte gardło, odezwałem się cicho:
- Yukio, przepraszam. Ja...
- Nic nie mów, Rin. Musisz odpoczywać.
- Ale Yukio, chcę ci coś powiedzieć. - Odpowiedziałem już normalnym głosem. Westchnąłem cicho i postanowiłem, nie owijając w bawełnę, powiedzieć wszystko na raz.
- Wiem, byłem nieodpowiedzialny, w końcu obiecałem że przestanę sprawiać ci kłopoty i przysparzać zmartwień. Strasznie cię przepraszam. Przed utraceniem przytomności, chciałem ci coś wyznać, ale nie miałem siły, dlatego powiem to teraz. - Wziąłem głęboki oddech i wypaliłem szybko. - Kocham Cię, Yukio.
Trzymałem wzrok utkwiony w pościeli, bojąc się reakcji Yukio. Nagle poczułem delikatny dotyk palców, unoszących moją brodę, zmuszając mnie tym samym do spojrzenia sobie w oczy.
- Nii-san... - Znienacka pochylił się, składając na moich wargach czuły pocałunek. Czułem mrowienie w okolicach żołądka, nawet po tym jak się odsunął, patrząc na mnie rozpromienionym wzrokiem.
- Yuk- Yukio?
- Nii-san, nigdy w życiu nie byłem szczęśliwszy. Ja też Ciebie kocham. - Po tym wyznaniu przytulił mnie do siebie, długo nie wypuszczając mnie ze swoich ciepłych objęć.
Wiem że obrazek nie do końca oddaje sytuacje z opowiadania, ale nie znalazłam nic innego ;)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz