One-shot "Sens mojego życia" (Durarara)

Dodaje pierwszy one-shot o tematyce Durarara, ale bez paringu.
Miłego czytania! :)


Izaya Orihara nie żyje. Shizuo Heiwajima nie żyje.
 Dwie osoby, będące dla mnie sensem życia, odeszły. Nawet mnie nie znali, za to ja od zawsze ich obserwowałam.
 Kochałam ich obu.
 A teraz... odeszli.

 Nie mam nic do stracenia. Jestem jak lalka - pusta w środku, opętana żądzą zemsty lalka.
 Jestem nośnikiem, nie czuje kompletnie nic, tylko cienie uczuć które kiedyś mnie przepełniały. Żyje tylko dla jednego celu - zemsty.
 Stoję w pustym mieszkaniu informatora, spoglądając na miasto z pogardą. Choć jest środek nocy, miasto żyje. W dole spotykają się przyjaciele, pary, kolorowe gangi. Wszyscy różni, a jednocześnie tacy sami.
 Radość, smutek, zmartwienie, zniecierpliwienie, strach...
 - Tak bardzo kochałeś tych wszystkich ludzi. Tak uwielbiałeś patrzeć na ich emocje. To miłość do ludzkiego gatunku Cię zabiła... - Mówię cicho do siebie. Chciałabym żebyś mi odpowiedział, pragnę usłyszeć Twój głos, jednak słyszę tylko ciszę. Wracam do wspomnień, chcę w myślach odtworzyć wasze twarze. Chodziłam z wami do szkoły, obserwowałam wasze bitwy. Kochałam was z ukrycia, wiedziałam o was wszystko. Każdy najdrobniejszy szczegół który was dotyczył, był dla mnie świętością. Bałam się podejść, wyznać co czuję. Bałam się odrzucenia, dlatego wolałam trzymać się obok, czerpiąc satysfakcję z patrzenia na waszą dwójkę. Wykorzystywałam wasze istnienie by przeżyć, jak pasożyt. Choć byliście dla mnie nieosiągalni, traktowałam was jak podporę, mój sens życia podzielony na dwie osoby.
 Odwróciłam się, otrząsając z zamyślenia, zgarnęłam plecak w którym miałam potrzebne mi rzeczy, z wyrzutami sumienia złapałam kurtkę z futerkiem i wybiegłam z apartamentu. Po Izayi miałam kilka przedmiotów, po Shizuo jedynie muszkę i okulary, zabrane z policyjnych dowodów.
 Wiedziałam że moja wola do zycia powoli się wyczerpuje, jedynie te przedmioty, należące do ukochanych osób, przypominały mi o moim celu. Musiałam zabić Kidę Masaomiego i zniszczyć Żółte Szaliki. Muszę zakończyć to tej nocy, nim moja wola do życia całkiem wygaśnie. Weszłam do windy i zerknęłam na zegarek. 3.18. Zostało mało czasu do spotkania. Wysiadłam na pierwszym piętrze i weszłam do swojego mieszkania. Wzięłam szybki prysznic i ubrałam ubrania Izayi. Dzięki Shinrze miałam teraz twarz informatora, co było częścią planu, którego realizację rozpoczęłam już 3 tygodnie temu, lecz dopiero 2 dni temu skontaktowałam się z Kidą Masaomim, wchodząc na chat Dollarsów jako Kanra. Ustaliłam miejsce i czas spotkania, które przypadały dzisiaj. Poprosiłam o pomoc Varonę która była przyjaciółką Shizuo i choć nienawidziła Izayi, zgodziła się mi pomóc, prócz niej wśród sojuszników miałam Celty, Niekawę Harunę i uwielbiającą tortury Earthworm.
 Zdałam sobie sprawę że stoje pośrodku pokoju i marnuje czas. Złapałam za kurtkę i wybiegłam z mieszkania, nie zawracając sobie głowy zamknięciem ich na klucz. I tak Earthworm obiecała je spalić gdy będzie po wszystkim. Nagle dopadł mnie taki smutek, ciężar tęsknoty jaki w sobie dusiłam, powodując u mnie potok łez.. Poczekałam chwilę aż się uspokoje, otarłam twarz i pobiegłam na miejsce. Wszystko potem działo się tak szybko.
  Udając Izayę, zaczęłam imitować jego głos, prowokując Masaomiego do ataku. Wykręciłam mu rękę i popchnęłam w stronę członków jego gangu, Wtedy Celty w oka mgnieniu otoczyła ich swoim cieniem i kierowała nim do miejsca w którym miała być Earthworm. Zapłaciłam Celty i pożegnałam się z Dullahanem, która wsiadła na motor i odjechała. Wręczyłam pieniądze również Varonie i Earthworm, razem z poleceniem nie zostawiania nikogo przy zyciu. Wybiegłam z magazynów, nie chcąc dać się namówić Earthworm - z którą się przyjazniłam - do zmiany decyzji. Już nic nie mogło mnie od niej odwlec.
 Biegłam w kierunku Shinjuku, w stronę zamieszkiwanego przezemnie apartamentowca. Gdy otworzyłam drzwi na dach, zza budynków wystrzeliły promienie słońca, zwiastując świt, oświetlając miasto złoto-czerwonymi refleksami, przywodzącymi na myśl oczy osób które kochałam. Ściągnęłam kurtkę i puściłam, pozwalając by porwał ją wiatr. Uśmiechając się smutno przez łzy stanęłam na krawędzi, rzucając ostatnie spojrzenie na miasto i skoczyłam w dół, wymazując istnienie Yuukiji Kasugano z kart tego miasta.