Powracam~!

  Witam ponownie~! Postanowiłam jak feniks wyłonić się z popiołów :D Z pomocą przyjdzie mi moja przyjaciółka Domi-chan która postanowiła w końcu założyć konto na google + jako Hikari Hana. Mam nadzieję że przyjmiecie ją ciepło :)

KOMUNIKAT

  Ogłaszam że zawieszam bloga na czas nieokreślony ze względu na bardzo niską frekwencję. Nie mam weny ani siły pisać, gdyż nie ma zaintetesowania moimi opowiadaniami. Przepraszam i dziękuję tym którzy czytali moje posty. Może kiedyś wznowię pisanie, ale póki co nie widzę w tym sensu.
                                       
                Pozdrawiam i życzę udanych wakacji :)                                     Yuukiji Kasugano

One-shot "Do końca"

  Zbliża się kres. Stoję z Tobą na szczycie góry, z bolesną świadomością że to nasze ostatnie chwilę razem.
  Pomyśleć że jeszcze wczoraj planowaliśmy wspólną przyszłość, a dziś obserwujemy ze wzgórza koniec świata. To przyszło tak nagle, bez ostrzeżenia. Nikt nie spodziewał się tego co dzieje się wokół.
  Patrzę Ci ze smutkiem w oczy. Może to śmiesznie zabrzmi w obliczu nieuniknionej śmierci, ale oddałabym życie aby uchronić Cię od zagłady, choćbym miała poświęcić cały świat.
  Gdyby tak się dało...
 Jednak egzystencja na ziemii nie jest nam pisana. Jestem kłamcą, czuję się winna każdego razu kiedy mówiłam:
  "Jutro będzie lepiej".
  Nie będzie. Nie na tym świecie, ani na żadnym innym. To zabawne, nie wierzę w życie pośmiertne, nigdy nie wierzyłam, a jednak mam nadzieję że jeszcze uda nam się spotkać. Zyskać wiarę w takiej chwili, to zakrawa na kpinę.
  Zrezygnowana, patrzę na rozgrywającą się walkę żywiołów. Ziemia się zapada, wiatr i woda zbierają żniwo, zagrabiając wszystko co stoi im na drodze, niebo pluje ogniem, trawiąc swoją część łupów.
  Góra u naszych stóp zaczyna się rozpadać. Upadamy na wyschniętą trawę i wtulamy się w siebie mocniej, czując coraz większy strach.
  Ostatni raz, ostatni pocałunek, ostatnie wyznanie miłości, mieszanka nadziei i rozpaczy, zawarta w jednym pożegnalnym geście. Trawi nas każda z czterech sił natury, niszcząca nasz azyl.
  Do końca nie odrywam się od Ciebie.
  Do końca przeklinam los i Boga który zapomniał o miliardach ludzi, umierających, pochłoniętych przez tą planetę.
  Dlaczego jeszcze myślę? Zastygam, scalona z osobą którą kochałam ponad wszystko. Ty już się nie ruszasz, po najbliższym mi człowieku została jedynie pusta skorupa, wypalona przez szalejący ogień.
  Dlaczego? Przecież nie mam już nic. Ten świat odebrał mi wszystko co chciałam uczynić swoją przyszłością.
  Trwam tak, sama nie wiem ile, aż zaczyna mi brakować tlenu w płucach. Koniec. Śmierć wyciąga po mnie szpony, chwyta w swoje objęcia.
 Kocham Cię do końca. Twoje imię do końca rozbrzmiewa w mojej głowie donośnym echem.
  Do końca...

One-shot "Jigoku"

  Tym razem jest to opowiadanie o stracie,depresji i walce o przetrwanie. Nie wiem czy dobrze mi wyszło, ponieważ jest to trochę przekształcone opowiadanie, jedno z pierwszych, napisane kiedy miałam 7 lat. Próbowałam zostawić to w miarę oryginalnie, ale ze względu na niechlujne pismo i zatarte słowa byłam zmuszona odtworzyć to od nowa.

   Mała blondwłosa dziewczynka siedziała w oknie swojego pokoju w domu dziecka i smutnym wzrokiem patrzyła w dal, tęsknota za ojcem ściskała jej serce, sprawiała że do jej błękitnych oczu napływały wciąż nowe łzy. Miała dość, z każdym miesiącem jej samopoczucie i chęć do życia malały. Nienawidziła ludzi, a zwłaszcza tych głupich dzieci które zostały przygarnięte przez nowych rodziców. 

  Czuła się niekochana, nikomu niepotrzebna. Matka jej nie kochała. Odeszła z innym panem, nie zostawiając po sobie nic dobrego, tylko pustkę i smutek, porzucając dzieci i męża jak niechciane zabawki. 

  Rozumiała że tatuś bardzo ich kochał. Gdy wychodził do pracy, zostawiał ich z miłą panią, ale mała dziewczynka siedziała przy braciszku i tylko z nim rozmawiała. Pewnego dnia tatuś nie wrócił z pracy, już nigdy nie wszedł do domu i nie ucałował dzieci na powitanie, nigdy już nie przeczyta bajki i nie przykryję ich kołdrą życząc dobranoc. 

  Zostali sami. 

  - Ochronię cię. - Powiedziała 7-latka do swojego bliźniaka, stając między nim a chłopakami. Głupie opiekunki w tym momencie były zbyt zajęte rozmową żeby zauważyć jak 4 dzieciaki zaczepiają jednego chłopca. Obudziły się dopiero gdy dziewczynka dociskała butem głowę jednego dziecka do ziemii i wykręcała mu ramię. 

  Wiedziała co będzie potem - dostanie w twarz i zostanie zamknięta w pokoju bez kolacji. Przyjmowała swoją karę bez słowa, patrząc dumnie w oczy kobiety. 

 Tego wieczora brat przyniósł jej część swojej porcji. Jej młodszy braciszek troszczył się o nią. Kochał ją jako jedyny. W nocy zasnęli, trzymając się za ręce.

 

  10-letnia już dziewczynka nie bała się nikogo, za to przed nią odczuwano lęk. Nauczyła się walczyć nie tylko własnymi rękami, ale również słowem. Potrafiła zdobyć informację zawierające najbardziej wstydliwe fakty z życia ludzi. Już nikt nie dokuczał jej bratu, na nią nikt nie podniósł ręki.

 Gdy miała 13 lat, zaczęła zajmować się wymienianiem informacji na pieniądze. Dziewczynka była sprytna, zaradna i odważna. Nauczyła się kochać ludzi i wykorzystywać ich. Chciała dać braciszkowi wszystko, chciała go chronić.

  W wieku 14 lat los się do nich uśmiechnął. Po 9 latach w sierocińcu zjawił się jedyny człowiek któremu dziewczyna ufała.

 - Zabieram was do domu. - Powiedział Marek do dziewczyny. Pierwszy raz uśmiechnęła się do kogoś poza bratem i swoimi przyjaciółmi - Domi-chan i Emirem. 

 "Dom. Zapomniałam jak to jest mieć dom."

Łzy pociekły z jej błękitnych oczu. Chłopiec o takich samych tęczówkach otarł słone krople z jej policzków.

 - Teraz ja będę cię chronił siostrzyczko. 

  W jej sercu rozkwitła nadzieja. Uniosła głowę,

"Patrz tato. Mam kogoś kto jest obok i mnie kocha. Już nie będę się bać! Znalazłam w życiu cel."

 Złapała za rękę swojego bliźniaka i wraz z nim ruszyła ku lepszej przyszłości.

  Wiem, bardzo krótkie, ale... Nie no, nie mam nic na swoje wytłumaczenie

  

Rywal w miłości Rozdział 2

  A więc przybywam z rozdziałem 2~! Dedykuję go Hoshei Shiiro, i dziękuję za komentarz~! Życzę przyjemnej lektury :)


  Obudził mnie sygnał wiadomości. Jęknąłem w półśnie i otworzyłem oczy, sięgając po telefon.

 Wiadomość od: Shinra
"Nie wiedziałem że Kanra i Izaya się znają"

  Natychmiast otrzeźwiałem. To jakiś żart? Co moja dziewczyna miałaby robić z tą mendą? Odpisałem doktorkowi:

"Co masz na myśli?"

"Widziałem ich jak szli w stronę parku Nishiguchi, śmiejąc się z czegoś. Akurat jechałem z Celty na motorze, mogłem się przytulić do jej pleców~!"

  Przewróciłem oczami, chyba pierwszy raz będąc wdzięczny doktorkowi za jego długi język. Nie odpisałem mu, wiedząc że gdybym to zrobił, zacząłby rozpływać się w zachwycie nad swoją bezgłową ukochaną, a tym samym zapychając mi skrzynkę odbiorczą.
 Podszedłem szybko do szafy, odsuwając na bok wszystkie barmańskie ubrania, za to wyciągając dresowe spodnie i zwykłą koszulkę z krótkim rękawem. Wybiegłem pędem z mieszkania, kierując się w stronę wskazanego przez Kishitaniego parku, napędzany wściekłością. Gdy wreszcie dotarłem na miejsce, rozgrywająca się tam akcja, tocząca spory kawałek ode mnie, wprawiła mnie w furię.
  Kanra szarpała się z jakimś facetem, kiedy ten nagle obalił ją i przycisnął do ziemi. Dziewczyna zawyła wściekłe, natomiast znikąd pojawił się Izaya, odciągając agresora od brunetki, wlokąc go w stronę czwórki mężczyzn w garniturach, którzy przejęli szarpiącego się chłopaka. Ledwo zniknęli między drzewami, a informator kucnął obok mojej ukochanej, podnosząc ją i obejmując delikatnie. W moich żyłach zabuzowała adrenalina, a w sercu pojawiła się dzika zazdrość. Podszedłem blisko, stając za plecami Kanry.
 - Kanra? - Dziewczyna odwróciła się, obdarzając mnie przerażonym spojrzeniem. - Co tu się do cholery dzieje? - Zapytałem wściekłe, chwytając kobietę za ramię i odciągając ją od mojego wroga, puściłem ją jednak gdy wydała zduszony okrzyk bólu, a jej oczy zaszły łzami. Dopiero wtedy dostrzegłem że jej ramię zwisało bezwładnie, widocznie wyrwane ze stawu. Na ten widok ogarnęły mnie wyrzuty sumienia.
 - Serio, Shizu-chan? Wiedziałem że jesteś brutalnym pierwotniakiem, ale żeby sprawiać ból własnej kobiecie? Nie masz serca!
 - Zamknij się! - Wrzasnąłem i zamachnąłem się, celując w prowokatora pięścią, jednak jak zwykle trafiłem na powietrze. To doprowadziło mnie do jeszcze większej furii, wręcz zabarwiając świat na czerwono. Wyprowadzałem kolejne ciosy, ale ta pchła unikała ich wszystkich. Nagle w jego dłoni błysnął nóż, którym rozciął mi kostki lewej dłoni. Zamierzył się na mnie drugi raz, celując w brzuch, kiedy między nas wskoczyła Kanra.
 - Przesta... - Urwała i spojrzała zaskoczona na wystający z brzucha nóż, po czym upadła na kolana, kaszląc krwią.
 - Kanra!! - Krzyknęliśmy obaj przerażeni. Możliwie najdelikatniej wziąłem ją na ręce, starając się nie zadać jej dodatkowego bólu. Izaya ułożył jej ranne ramię na brzuchu i pogładził ją po policzku. Widząc to warknąłem gardłowo.
 - Nie dotykaj jej! Pchnąłeś ją nożem i jeszcze masz czelność tu być? Znikaj stąd zanim cię zabiję...
 - Będę robił co mi się podoba, jakaś głupia ameba nie będzie mi mówił co mam robić! - Wydarł się. Pierwszy raz widziałem żeby ten kleszcz okazywał taką ludzką emocje jaką było zdenerwowanie. Czemu martwił się o MOJĄ dziewczynę? Kim dla niego była? Postanowiłem o to zapytać:
 - Kim... - Zacząłem, ale menda uciszyła mnie ruchem ręki, wykręcając numer.
 - Halo, Shinra? Tak stało się... Nie. Trzeba będzie wyciągnąć nóż z brzucha i nastawić bark... Nie ja, Kanra. Zapłacę ile trzeba. Tak, na razie.
  Rozłączył się i powiedział do mnie:
 - A teraz, głupi jednokomórkowcu, zanieś ją do Shinry. I nie zgnieć jej.
 - Ty... - Warknąłem, mając wielką ochotę napluć mu prosto w twarz.
 - Nie kłóćcie się, błagam. - Poprosiła brunetka słabym głosem i zakrztusiła się krwią. Odwróciłem się od denerwującej mnie gnidy i ruszyłem z ukochaną na rękach w stronę domu doktorka, nawet nie oglądając się za siebie. W rekordowym tempie dotarłem na miejsce, pukając kolanem, z uwagi na zajęte ręce. Kanra właśnie zaczęła spazmatycznie oddychać, dlatego kopnąłem wściekle w drzwi, wyważając je. Stojący za nimi Shinra wywrócił oczami.
 - Wisisz mi nowe drzwi.
 - Dobra, dobra. Gdzie mam iść?
 - Chodź za mną. - Poprowadził mnie do jednego z pokoi. Położyłem dziewczynę na jednym ze stołów i ująłem czule jej zdrową rękę.
 - Shizuo... - Westchnęła i otworzyła oczy. - Gdzie Izaya? - Zapytała. Poczułem w piersi bolesne ukłucie. Czyli coś dla siebie znaczyli. Puściłem jej dłoń i wymaszerowałem z pokoju, powstrzymując się przed trzaśnięciem drzwiami. Zraniła mnie tym pytaniem, dlatego musiałem ochłonąć, więc wyszedłem przed budynek, odpalając papierosa. Z ulgą zaciągnąłem się dymem, intensywnie rozmyślając. Nim się spostrzegłem, wypaliłem pół paczki.
 I nagle zobaczyłem tego parszywego informatora. Zapłonąłem żądzą zemsty i postanowiłem że będę walczył o swoje. Od teraz Izaya Orihara nie był tylko moim wrogiem numer jeden, stał się również rywalem w miłości.

Yare yare...

  Zastanawiam się czy ktoś wogóle czyta tego bloga? Mam co do tego wątpliwości, ponieważ wieje tu pustkami. Wiem że osiągnięcie takiej popularności jaką ma Kiasarin i Inu-chan oraz Miszu może pozostać wyłącznie w sferze moich marzeń, ale naprawdę byłabym szczęśliwa za jakikolwiek komentarz, tak żeby mieć dowód że ktoś wie o moim istnieniu~!

Rywal w miłości Rozdział 1

  Ohayou~! Tak, po długiej nieobecności wracam z nowym opowiadaniem. Po niemal tygodniu wysokiej gorączki wróciłam do świata żywych no i w końcu mój trawiony gorączką mózg wrócił do stanu używalności, więc nie pozostaje mi nic innego jak życzyć wam miłej lektury~!



  Kanra

  Leżałam w ciepłych objęciach który był dla mnie całym światem. Ta chwila mogłaby trwać wiecznie, lecz plany pokrzyżowała mi praca. Alarm oznajmił mi że jest godzina ósma rano, więc wyswobodziłam się z ramion blondyna i udałam do łazienki. Po drodze wyłączyłam budzik i z niechęcią wyszłam z pokoju, rzucając ostatnie tęskne spojrzenie na mojego ukochanego.
  Czemu musiało to być takie skomplikowane? Cała ta sytuacja była pogmatwana i kłopotliwa, gdyż mój partner nie miał pojęcia czyją kuzynką jestem.
  Zrobiłam swoje i wyszłam bezszelestnie z domu, zżerana przez poczucie winy. Każdego dnia w którym czekała mnie robota zlecona przez kuzyna, podawałam mojemu chłopakowi środki nasenne, pod warunkiem że sam nie wychodził wtedy do pracy.
  Czułam się podle, ciągle oszukując ukochanego, ale byłam zbyt wielkim tchórzem by wyznać mu wszystko co przed nim ukrywałam. Westchnęłam i ubrałam na siebie kurtkę z futerkiem, znak charakterystyczny dla informatora z Shinjuku. Wybiegłam przed blok i zaczęłam kierować się w kierunku apartamentu kuzyna, próbując uspokoić trzepoczące niczym koliber serce.
  Dlaczego emocje tak we mnie szalały? Czemu tak się Czułam? Zanim zaczęłam być z Shizuo, nie miałam nawet cienia skrupułów, byłam wyprana z pozytywnych uczuć, więc dlaczego..?
 - Kanra. - Z zamyślenia wyrwał mnie głos mojego kuzyna, Izayi Orihary. Zatrzymałam się raptownie i spojrzałam w jego purpurowe oczy. Brunet uśmiechnął się asymetrycznie. Ja tak nie potrafiłam. W tym momencie przestawaliśmy być do siebie podobni, może dlatego Shizuo do tej pory nie zorientował się że jestem spokrewniona z kimś kogo uważał za wroga numer jeden?
  Wiedziałam doskonale że Izaya nie posunąłby się do wyjawienia Heiwajimie prawdy o tym że noszę nazwisko Orihara, ani o tym że pracuje dla - jak zwykł Izayę nazywać - tej parszywej mendy.
  Orihara był uznawany jako czołowy manipulator, największa menda społeczna i najlepiej poinformowany człowiek w Tokyo, jednak nieliczni znali jego drugą stronę, którą skrzętnie ukrywał przed światem.
  Ja byłam jedną z tych którzy wiedzieli jaki jest naprawdę - zabawny, troskliwy, ciepły i kochany. Jego nieznane innym oblicze było słodkie, całkiem zwyczajne. Jeżeli kogoś można nazwać nienormalnym, to mnie. Byłam zakochana w mężczyznach którzy pałali do siebie nienawiścią, na domiar złego jeden z nich był moim kuzynem z prostej linii - syn brata mojego ojca.
  Szczytem moich marzeń było w końcu pogodzić wzajemnie próbujących się zabić mężczyzn, ale bałam się że gdy wszystko wyjdzie na jaw, stracę ich obu.
 - Kanra, słuchasz mnie wogóle? - Izaya pstryknął mnie palcem w czoło, odwracając uwagę od szalejących w głowie myśli.
 - Uhm. - Przytaknęłam. Wiedział że klamie. Westchnął cicho i złapał mnie za ramię.
 - Naprawdę kochasz tego potwora?
 - Tak, kocham go. Nie musisz się o mnie martwić. I nie mów że się nie martwisz,i tak ci nie uwierzę.
  Zmrużył oczy i obrzucił mnie badawczym spojrzeniem.
 - Widać że jesteśmy spokrewnieni. Nic się przed Tobą nie ukryję.
 - Oczywiście że nie. W końcu nazwisko obowiązuje, prawda? - Popatrzył na mnie przez chwilę przenikliwym wzrokiem, po czym wybuchnął śmiechem.
 - Chodźmy już, robota czeka. - Powiedział i ruszył w kierunku parku Nishiguchi, gdzie mieliśmy spotkać się ze szpiegiem z Awakusu-kai. Naiwny człowiek myślał że zapewnimy mu ochronę przed Yakuzą, nie mając bladego pojęcia że to my go wydaliśmy. Ludzie są naprawdę głupi.
 - Jesteśmy. Wiesz co robić? - Zapytał mój kuzyn. Skinęłam głową i ruszyłam w kierunku ławki nad oczkiem wodnym, tam gdzie byłam umówiona z Miguchim Tanazawą. Usiadłam na brzegu i wpatrzyłam się w spokojną taflę. Po drugiej stronie oczka bawiło się jakieś małżeństwo z dzieckiem. Nie potrafiłam powstrzymać ckliwego uśmiechu na widok roześmianego malca.
  Ta część mnie którą znał Shizuo, pragnęła stabilizacji, założenia rodziny, wspólnej przyszłości z ukochaną osobą. Miałam 24 lata, pogmatwaną przeszłość i wielkie szczęście że ktoś kogo zawsze podziwiałam,odwzajemnił uczucia i stał się częścią mojego życia. Dlatego...
 - Eeto, Kanra-san? - Zapytał młody mężczyzna, z konsternacją wypisaną na twarzy. Zlustrowalam delikwenta badawczym spojrzeniem. Wyglądał na góra 20 lat, głos też sugerował kogoś kto posiadał jeszcze status ucznia.
 - Tak, to ja. Miło mi cię poznać. - Wyciągnęłam rękę w jego stronę, uprzednio wstając z ławki. Ujął moją dłoń po chwili wahania. Spodziewał się kogoś innego? Wstrzymywałam się z pogardliwym uśmiechem i złośliwymi komentarzami. To prawda, byłam filigranowa i niepozorna, ale ten człowiek był wyższy tylko o kilka centymetrów, jego postura też pozostawiała wiele do życzenia. Cóż, jak zwykł mawiać Izaya "za moją twarzą kryję się prawdziwy demon".
 - Cóż, spodziewałem się...
 - Mężczyzny? - Zapytałam i zaśmiałam się uroczo.
 - N-nie to chciałem powiedzieć! To nawet lepiej że jest pani kobietą!
 - Tak? Dlaczego? - Te słowa mnie zaniepokoiły.
 - Wzbudza pani zaufanie, jest pani taka drobna no i taka bezbronna istotka nie powinna przychodzić sama. - Chciałam użyć noża który trzymałam za plecami, lecz napastnik wykręcił mi rękę go tyłu i przewrócił na ziemię. Syknęłam wściekłe i szarpnęłam się, lecz napastnik trzymał mocno, coraz bardziej wyginając moje ramię, aż coś chrupnęło, a po moim ciele rozlała się fala bólu. Zawyłam, zaciskając mocno powieki.
 - Puść ją. - Zdrajca posłuchał natychmiast. Uniosłam się na zdrowej ręce i zobaczyłam jak Izaya przykłada nóż do szyi szpiega. Po chwili zza drzew wyłoniło się kilku ludzi Shikiego i przejęli szarpiącego się chłopaka. Izaya podszedł do mnie i objął delikatnie, uważając na wyrwany ze stawu bark.
 - Dasz radę iść? Zadzwonię do Shinry i wszystko będzie dob...
 - Kanra? - Usłyszałam za sobą znajomy głos. Odwróciłam powoli głowę i zesztywniałam, widząc za sobą Shizuo.

"Witaj w moim świecie" Rozdział 1

 Dzień w dzień to samo. Budziłam się gwałtownie, zlana zimnym potem,z uciskiem w piersi i przyspieszonym, urywanym oddechem, twarzą mokrą od słonych łez. Te żywe obrazy przyprawiały mnie o dreszcze, dodatkowo widziane moim oczyma - ciała niewinnych ludzi, wykrzywione kończyny i martwe oczy skierowane na mnie, śledzące każdy ruch. Każdy gram popiołu pokrywający moje ramiona i włosy stawał się coraz cięższy, stanowiąc brzemię zbrodni których dokonałam.
  Ale to tylko sen?

 Kiedyś wrogowie, teraz dwoje ludzi nie widzących świata poza sobą. Pokazałeś mi że nienawiść można spopielić, obracając w pył wszystkie lata walk i prób unicestwienia siebie nawzajem. Okazałeś mi miłość, bezgraniczną cierpliwość, zaakceptowałeś mnie taką jaką byłam, nim naprawiłeś mnie i nauczyłeś jak egzystować i cieszyć się życiem.
  Każdy mój krok, koordynowany przez ciebie, stawał się lekki, prowadzący w stronę lepszej przyszłości. Nauczyłeś mnie co znaczy kochać i być kochaną, dałeś mi to czego mi brakowało, czego nigdy nie zaznałam - miłość inną niż ta którą darzył mnie brat, dałeś dowód na to że miłość i nienawiść dzieli cienka granica. Tak łatwo pomylić dwa przeciwstawne uczucia, tak różne jak ogień i woda, oba potrafiące doprowadzić do obłędu, utraty życia swojego i innych ludzi.
  Odnaleźć drogę, przeżyć i uwierzyć w cud.
  Czy zasłużyłam na codzienność z Tobą? Myślenie o tym to jak odliczanie od tysiąca co siedem w dół - bezcelowe, zupełnie bezsensowne. Pozorna pewność siebie, przewidziana niczym maska, wykrusza się pod Twoim uważnym spojrzeniem. Nie mogę ciebie oszukać nawet na chwilę, nie jesteś jak inni. Zbyt nieprzewidywalny, zbyt dobrze mnie znasz żeby dać się nabrać. Rozłamujesz fasady, zrywasz kurtyny, pozostawiając mnie nagą, z tajemnicami wyciągniętymi na dłoni.
  Nikomu nie udało się mnie poznać tak dokładnie jak tobie, przez lata ukrywałam przed światem swoje prawdziwe ja, ale Ty wyciągnąłeś je na światło dzienne, skąpałeś w swoim blasku, malując moją duszę na złoto.
  Codziennie patrzę w Twoje ciemne oczy, znajdując w nich wzniosłe uczucia. Patrzysz tak tylko na mnie - z czułością i pożądaniem, którym obdarowujesz mnie każdej nocy.
  Kiedyś patrzeliśmy razem w gwiazdy, wyciągnęłam ręce, jakbym mogła je uchwycić, zadałam Ci pytanie "Chciałbyś dostać taką gwiazdę?" - Popatrzyłeś na mnie i odpowiedziałeś z powagą " Już dostałem swoją gwiazdkę z nieba" - Chwilę potem poczułam żar Twoich warg, ocierających się delikatnie o moje.
  Chciałabym tak trwać, wiedząc że zawsze będziesz obok, czuć twoje ciepło i słuchać Twego serca, bijącego tylko dla mnie...

"Witaj w moim świecie" Prolog

Ohayou~! Wracam po długiej przerwie, z jakże odmiennym opowiadaniem. Jest w tym dużo z mojej codzienności i osobistego życia, więc na pewno będzie tego dużo ;) Zapraszam do czytania~!


  Stojąc na wzgórzu ponad zgliszczami płonącego miasta, wpatrywałam się beznamiętnie w trawiący budynki ogień. Niebo nad moją głową, całkowicie zasnute dymem, przywodziło na myśl ołowianą kopułę, nie przepuszczającą ani grama błękitu, nadawało scenerii rozgrywającej się w dole dodatkowego dramatyzmu.
  Nadchodziła nowa era. Torowałam sobie drogę do władzy, zostawiając za sobą stosy trupów i morze krwi, z chorą fascynacją depcząc stygnące truchłai zostawiając za sobą ślady drobnych, bosych stóp, wyraźnie odcinających się na tle jasnej ziemi po której stąpałam, zostawiając za sobą zniszczenie i śmierć.
  Rozgrywałam grę o przetrwanie, w której to ja rozdawałam karty, będąc zwycięzcą, z góry znając wynik zabawy nim na dobre się zaczęła.
  Tutaj nie liczyła się liczba graczy, stanowiła oba tylko dodatek do mojej uciechy.
  Nic nie było w stanie mnie powstrzymać, rzucając wyzwanie samemu Bogu, rozbijałam jego system na kawałki, eliminując z gry żałosne duszyczki, czyniąc z nich swoje niewiele warte pionki.

  W dole dojrzałam zamieszanie. Pozostałe przy życiu osoby uciekały w popłochu, próbując ukryć się w lesie. Uśmiechnęłam się szaleńczo i poderwałam, chcąc zbiec do doliny, pobawić się nieszczęsnymi śmiertelnikami którzy, ku swojemu nieszczęściu, ocaleli z pożogi.
  - Yuukiji!!! - Usłyszałam krzyk i w tym momencie poderwałam się, z mocno bijącym sercem, upewniając się że jestem w swoim własnym łóżku.
 - Yuu-chan, już dobrze, to był tylko sen, ciii... - Mój ukochany obejmował mnie, głaszcząc uspokajająco po plecach. Przylgnęłam do niego, czepiając się kurczowo jego koszulki i próbując uspokoić skołatane nerwy. Nie miałam odwagi spojrzeć w jego oczy, nie chciałam opowiadać mu żadnego z moich snów. Sam też nie pytał, akceptując moją słabość i łzy, cisnące się do oczu każdej nocy w której przyśniła mi się przerażająca sceneria. Nie rozumiałam dlaczego w snach jestem swoim kompletnym przeciwieństwem - oszalała i okrutna.
  Zaczęło się to kiedy skończyłam 14 lat. Na początku ignorowałam to, uznając za odreagowanie własnego mózgu od codzienności. Jednak kiedy zaczęło się nasilać, bałam się coraz bardziej...

one-shot "Rozłam"

Prezentuję własne opowiadanie, nie jest to wogóle związane z fanfiction, ponieważ nie jest na podstawie żadnego anime czy mangi. Jest to taki dodatek, kawałek książki którą piszę.
  Mam nadzieję że się spodoba :) Miłego czytania~!


 Nigdy nie trawiłam spokoju, wolałam chaos, zamęt. Bo czymże jest spokój jak nie ułudą naszego umysłu, ciszą przed burzą, zdolną wywrócić nasze życie do góry nogami. Nie lubie się oszukiwać.
 Byłeś jedyną osobą która trzymała moje szaleństwo w ryzach, moją osobistą oazą spokoju. Terazn kiedy Ciebie nie ma, odnoszę wrażenie że byłeś tylko snem.
 Wraz z twoim odejściem opadły okowy, utrzymujące drzemiącego we mnie potwora, dziką bestię żądną krwi. Ta część mnie, którą zapieczętowałeś pojawieniem się w moim życiu, zerwała się z uwięzi, przejęła nade mną kontrolę.
 Moje ciało już nie jest moje, jestem wyparta, całkowicie bierna. Nie mam siły walczyć o władzę, poddałam się, nie mam dla kogo stawiać opór.
 Zniknąłeś, zostawiając za sobą echo swoim kłamstw i pustych zapewnień, obietnic bez pokrycia. Mówiłeś że nie pozwolisz żeby to czego się boję znów mnie dopadło, mamiłeś mnie złudnym poczuciem bezpieczeństwa, a potem odwróciłeś się ode mnie.
  Popatrz do czego to doprowadziło. Ten potwór porusza moim rękami, stawia kroki moim nogami, jego słowa padają z moich ust, zabierając mi wolność.
Nie zależy mi na moim życiu, już nie. Nie chcę go odzyskać, ba, jestem zadowolona że ktoś robi wszystko za mnie. Co z tego że czyni to ze mnie pasożyta?
 Dzięki tej bestii nie jestem sama. Chociaż nie mogę poruszyć ustami, zadowalam się naszymi mentalnymi rozmowami, słuchaniem ulubionej muzyki, głosów osób które rozmawiają z Nami.
Obie przeżywamy wspomnienia tych 5 lat spędzonych z tobą.
 Gdybym miała napisać do ciebie list, zaczęłabym od podziękowania za to że dzięki Tobie zyskałam... przyjaciółkę? Tak, chyba tak można nazwać zamieszkującą mnie Strzygę. Jest jedyną osobą której zależy na utrzymaniu mojej duszy, na tym abym żyła, dzieląc z nią wszystko, nie tylko ciało.
 Jednak robi też straszne rzeczy, a ja mogę tylko  bezradnie się temu przyglądać. Patrzeć na to jak nasze ręce są umazane szkarłatną posoką bogu ducha winnych osób, jednak nie mam zamiaru powstrzymywać Bestii, gdyż wiem że jest to coś czego potrzebuję, jej instynkt pcha ją do przodu i każe robić rzeczy które początkowo mnie przerażały, teraz jednak stając się niemal rytualne. Tak właśnie mija dziesiąty rok od kiedy odeszłeś...

" W poszukiwaniu dowodów" Rozdział 4

W końcu dodaje rozdział 4~! Dedykuję go Hoshei Shiro :) dziękuję za cierpliwość i pozytywne komentarze które mnie podbudowały :) cieszę się że ktoś wogóle czyta moje wypociny :D
Miłego czytania~!




   Szłam z Walkerem, uczepiona jego boku i spoglądałam na niego oscentacyjnie, kiedy wpadliśmy na Anri i Mikado, trzymających się za ręce. Na ten widok zapiszczałam podekscytowana i rzuciłam się na dziewczynę.
 - Anri-chan, czemu mi nie powiedziałaś że wybrałaś Ryugamine? - Zrobiłam na moment smutną minkę, lecz po chwili rozpromieniłam się.
 - Ach, to musiało być takie emocjonujące! Walczyli o ciebie? A może to miłosny trójkąt? Prawie jak w Vampire Knight! Dwóch mężczyzn kocha Yuki,jednocześnie obaj się nienawidzą i oboje skrywają tajemnice, a główna bohaterka okazuje się być wampirzą księżniczką która jest zakochana w swoim bracie, o którym nie wie że to jej brat, kiedy okazuje się że to była właśnie jego tajemnica, a ten drugi jest człowiekiem, potem jednak dowiadujemy się że Zero od początku był wampirem, ale on nienawidzi wampirów i gdy dowiaduję się że jego ukochana jest jednym z nich, obiecuję ją zabić!
  Powiedziałam wszystko na jednym tchu. Sonohara wpatrywała się we mnie przerażonym wzrokiem, a stojący obok Mikado był mocno speszony.
 - M-my jesteśmy tylko prz-przyjaciółmi... - Wydukał chłopak, czerwieniąc się jeszcze bardziej. Okularnica spuściła wzrok, chowając twarz za włosami.
 - Ne ne, czyżby to friendzone? Ciekawe, ciekawe! Zupełnie jak Yato i Hiyori w Noragami! Oboje darzą się uczuciem, ale sobie tego nie powiedzą. Hmmm... Bóg nieszczęścia i śmiertelniczka byliby taką cudowną parą! Ale może się kryć za tym zakazany owoc w postaci trójkąta! Co o tym myślisz, Karisawa-chan? - Zapytał mnie Walker. Puściłam Anri i przysunęłam się do swojego chłopaka, wdając się z nim żarliwą dyskusję, zapominając o parze z Rairy.
 - A nie sądzisz że byłoby lepiej gdyby uczynił ją swoim Artefaktem? Chociaż nie, ten dreszczyk, kiedy wiem że każde z nich jest kimś innym, jest najlepszy! Bóg, Błogosławione Insygnium i pół - Ayakashi w zagmatwanym związku, tak to jest coś~!
 - Nie, nie, nie! Ona byłaby idealną boginią! Wtedy ten związek miałby dodatkowy smak. Dzieliliby się Yukine po równo.
 - Nie zgadzam się z tobą, Yukki jako Nora... Zdecydowanie nie! A jeżeli chodzi o Hiyorin, jest odzwierciedleniem odwagi i waleczności, dlatego właśnie takim bogiem powinna być~! A wy co o tym sądzicie, Mikari? - Odwróciłam się w stronę gdzie przed chwilą stała dwójka licealistów, jednak ich już nie było. No trudno, jeszcze będzie okazja żeby przycisnąć Sonoharę i wtedy wszystko mi wyśpiewa~! Otrząsnęłam się i wróciłam do przerwanej dyskusji.
 - O tak, całkowicie się z Tobą zgadzam! - Szliśmy spokojnie, nie zwracając uwagi na otoczenie, przynajmniej ja. Do momentu, aż nie pociągnął mnie za ramię, zawracając. Okazało się że ruszyliśmy w złym kierunku.
  Całą drogę dyskutowaliśmy o naszych ulubionych postaciach i porównywaliśmy anime do mangi. Właśnie miałam zapytać co sądzi o Ryougi Shiki z Kara no Kyoukai, kiedy zatrzymał się przy jednym z domów.
 - Jesteśmy~! - Zawołał głośno i wskazał na posiadłość szerokim gestem, na myśl przywodząc mi Yatusia prezentującego swoją wymarzoną świątynię.
  Z okna wychyliła się kobieta z rudymi włosami i na widok Yumacciego uśmiechnęła się krzywo.
 - Tsk, dodaj jeszcze " Tadam~!" - Krzyknęła i odeszła od okna. Po chwili wyszła z domu i wpuściła nas do środka. Była wyższa ode mnie, wyglądała na francuzkę. Zmierzyła mnie badawczym spojrzeniem i nagle uśmiechnęła się szeroko.
 - Nazywam się Sara Roche, miło mi cię poznać, Karisawa-san.
 Ujęłam jej dłoń, lekko zdziwiona faktem że znała moje imię, jednak nie dałam tego po sobie poznać. W przeciwieństwie do Simona, jej japoński był perfekcyjny, a obcy akcent był ledwo słyszalny, ale byłam pewna co do tego że jest cudzoziemką.
 - Mi również jest miło, Roche-san. - Uśmiechnęłam się lekko. Kobieta zaśmiała się krótko.
 - Proszę, mów mi po imieniu. Walker dużo mi opowiadał o Tobie. - Klepnęła go w plecy ze śmiechem. - Stary piroman w końcu się zakochał!
 - Sarah, przyszliśmy tu w konkretnym celu, więc możesz przestać się wygłupiać i pokazać Erice te stroje? - Mruknął naburmuszony. Francuzka pacnęła się otwartą dłonią w czoło.
 - Zapomniałam! Chodź, coś sobie wybierzesz. - Powiedziawszy to, chwyciła mnie pod ramię i pociągnęła na piętro.

pytanie~!

Ohayoo~! Tak się zastanawiam... Co sądzicie o moim blogu? Podoba się wam? Macie jakieś zastrzeżenia? Chcielibyście żebym coś zmieniła, napisała coś innego, specjalnego? Czekam na sugestie i szczere opinie :)

Ogłoszenie parafialne~!

Hej, chciałam poinformować że od jutra wracam do pracy, L4 mi się już skończyło, dlatego posty będą dodawane rzadziej, i tylko wieczorami. No chyba że wyskrobie coś podczas zastoju :) Jednak na pewno nie zawieszam bloga! Jeszcze długo się mnie nie pozbędziecie ;>

"Dzieląc na troje" Rozdział 1

 Prezentuję swój najnowszy pomysł, zupełnie inną wersję mojego pierwszego one-shota "Sens mojego życia". Wyjaśniam w skrócie:
 Opowiadanie głównie będzie pisane z perspektywy Yuukiji (taaak, znowu dodaje siebie jako bohaterkę), żyjącej z Izayą i Shizuo, ich wspólne życie w Tokyo. Pozwoliłam sobie zasięgnąć języka w Google, gdyż chcąc urzeczywistnić opka, użyłam nazw istniejących miejsc i popularnej linii metra.
 Mam nadzieję że nie zabijecie mnie za wplątanie Shizayi w bigamistyczny związek i opowiadanie przypadnie wam do gustu.
                                                                Enjoy~!


 Wychodząc z pracy poczułam ulgę. Mogłam wreszcie ściągnąć z głowy denerwujący mnie czepek i odwiesić do szafki strój pokojówki, zastępując je ukochanymi ciemnymi ubraniami oraz ruszyć do domu. Nie znaczy to że nie lubiłam swojej pracy. Już zdążyłam się przyzwyczaić nawet do tej czerwonej, sięgającej pasa peruki którą szef kazał mi zakładać, twierdząc że moje włosy są za krótkie. Nie, to nie tak. Po prostu byłam zmęczona i podenerwowana, zwłaszcza że przypadały mi tylko dwie przerwy w przeciągu dnia, a ja czułam potrzebę uzupełnienia nikotyny znacznie częściej niż miałam wyznaczone, jednak nie chcąc spierać się z szefem, nie mówiłam na ten temat nic.
 Zaciągnęłam się swoim ulubionym miętowym papierosem i ruszyłam w kierunku Shibuya Station, przechodząc obok Shopping Mall i zwalczając pokusę wstąpienia do barwnego centrum handlowego. Po chwili zostawiłam za sobą i Butlers Cafe i Shopping Mall. Po krótkim czasie stałam na peronie, ściskając w ręce bilet i czekając na linię Yamanote. Na szczęście Shinkansen przyjechał szybko. Przepychając się przez tłum ludzi, ignorując ich przekleństwa, władowałam się do ciasnego przedziału i na czas podróży zajmując się skubaniem rąbka spódnicy. Wysiadałam na siódmej stacji, dlatego znalazłam sobie zajęcie w postaci maltretowania ubrania i myśleniem o moich ukochanych, zastanawiając się czy będą w domu.
 Teoretycznie mogłam zadzwonić do któregoś z nich, jednak w praktyce okazało się to niemożliwe ze względu na ścisk w pociągu.
 Kiedy zbliżaliśmy się do stacji Ikebukuro, po raz drugi tego dnia byłam zmuszona rozpychać się łokciami żeby dostać się do drzwi, które - w momencie w którym w końcu do nich dotarłam - otworzyły się, a ja zostałam brutalnie wypchnięta przez wychodzących ludzi, zupełnie jakby w zemście za przepychanie się między nimi. Upadłam do przodu, a raczej spotkałabym się z betonem, gdyby ktoś w porę mnie nie złapał.
 Spojrzałam w górę, chcąc podziękować swojemu wybawcy i nasze spojrzenia skrzyżowały się - jego purpurowe, moje stalowo szare. Uśmiechnął się asymetrycznie, jednak bez wrednej nuty i przyciągnął do siebie, całując w usta. Chwilę tak staliśmy, będąc blisko zatracenia się w pocałunku, kiedy ktoś odchrząknął i objął nas, podnosząc z ziemii. No dobra, nie żaden "ktoś", tylko Shizuo we własnej osobie. Przerzucił mnie sobie przez lewe ramię, Izayę przez prawe, po czym ruszył na ulicę.
 Nie mogłam się powstrzymać i zachichotałam, patrząc na reakcję ludzi, obserwujących nas jak sensację roku. Zaczęłam wesoło machać nogami, czym spowodowałam atak śmiechu u Izayi. Shizu-chan pokręcił głową. Mogłabym przysiąc że przewrócił oczami, a w myślach prychnął "dzieciaki". Nie potrzeba było jednak słów żeby wiedzieć że jest rozbawiony.
 Przez ostatni rok nic się nie zmieniło pod tym względem, dalej rozczulałam Shizuo swoim beztroskim podejściem do życia i wprawiałam w dobry humor Izayę, ilekroć nabrałam ochoty na żarty i kawały, czyniąc je z błyskiem w oku.
 Nagle Bestyjka puściła nas, tym samym wyrywając mnie z zamyślenia i wyciągając papierosa, oparł się o barierkę.
 - Jak było w pracy? - Zagadnął blondyn, raz po raz zaciągając się nikotyną. Oparłam się obok niego i łapiąc oboje mężczyzn za ręce, zaczęłam opowiadać:
 - Dziś było istne urwanie głowy, ale przynajmniej napiwki były duże! Teraz tematyczne kawiarenki zdobywają coraz większą popularność, dlatego też szef poprosił nas o rekrutację nowych dziewczyn, teraz przyda się każda para dodatkowych rąk. - Nagle zaburczało mi głośno w brzuchu, na co chłopaki zareagowali gromkim śmiechem.
 - Ne, Shizu-chan, chodźmy do Rosyjskiego Sushi! Yuu-chan jest głodna po pracy, ja zresztą też mam wielką ochotę na ootoro! - Wykrzyknął brunet z entuzjazmem. Heiwajima zgasił papierosa i skinął głową, dając się pociągnąć w stronę naszej ulubionej knajpki.

"Nie chcę żyć bez ciebie" Rozdział 2

Bez zbędnych wstępów, miłego czytania :)


 Otworzyłem oczy, czując jakbym wogóle nie zasnął. Czułem się wyczerpany, przygnębiony i głowa pulsowała tępym bólem. Usiadłem na kanapie i przetarłem twarz. Nie miałem żadnych wątpliwości co do tego gdzie się znajduje i ile czasu minęło. Shinra z pewnością skończył już operacje, pytanie tylko czy wszystko przebiegło dobrze. Byłem pewny że Celty próbowała mnie budzić, ale z uwagi na mój ciężki sen obudziłem się dopiero teraz.
 Westchnąłem na myśl o tym że płakałem. Nigdy nie uroniłem łez, to był pierwszy raz. Pierwszy raz kiedy kogoś kocham. Pierwszy raz kiedy mogę stracić moją miłość. Czułem się przytłoczony strachem, bezsilnością i oczekiwaniem na to aż ktoś mi coś powie. Siedziałem uparcie na kanapie, powstrzymując się przed chodzeniem w kółko po pokoju bo obawiałem się że w przypływie złości coś rozwalę, więc tylko wbiłem wzrok w sufit.
 Zacząłem odliczać od tysiąca co siedem, żeby tylko nie oszaleć od natłoku przygnębiających myśli.
 993... 986... 979...
Shinra do cholery, powiedz mi cokolwiek!
762... 755... 748...
Izaya, kocham cię, nie mogę cię stracić!
580... 573... 566...
Izaya... Izaya....
496...489... 482...
 Pomimo moich usilnych prób, przez sekwencję odliczanych przeze mnie liczb przenikały myśli. Skupiłem się jeszcze bardziej, podejmując wyliczanie.
475...468...
  Nagle drzwi do pokoju otwarły się i wszedł Shinra. Poderwałem się na równe nogi i w dwóch susach znalazłem się przy doktorku.
 - Co z Izayą?!? - Wydarłem się niechcący. Nie panowałem nad tonem głosu i emocjami które do tej pory w sobie tłumiłem. Kishitani odsunął się trochę i zamachał rękami uspokajająco. Dopiero teraz przyjrzałem się jego twarzy, nie znalazłem w niej smutku, wręcz przeciwnie, malowała się na niej ulga.
 - Shizuo, nie budziliśmy cię wcześniej, byłeś wyczerpany, dlatego postanowiłem pójść po ciebie jak tylko Izaya się ocknie.
 - A co z jego obrażeniami? Jak poważne są?
 Shinra westchnął i wszedł dalej do pokoju, siadając na kanapie i gestem ręki zachęcił mnie do klapnięcia obok.
 - Stracił dużo krwi, żebra są w kiepskim stanie, ale na szczęście narządy wewnętrzne nie zostały uszkodzone. Obandażowałem mu klatkę piersiową i założyłem gorset, gips założyłem na rękę i nogi, na lewą nogę aż do uda, złamanie w trzech miejscach. Oprócz tego zszyłem mu głowę i kilka innych ran.
 Słuchałem wszystkiego, czując się jakbym dostał obuchem w głowę. Poderwałem się, chcąc zobaczyć drogą mi osobę, kiedy Shinra złapał mnie za nadgarstek, mówiąc:
 - Shizuo, Izaya nie słyszy.

Przepraszam!

Wiem, miałam dodać rozdział "w poszukiwaniu dowodów", ale zupełnie nie mam weny na pisanie. Przepraszam, mam nadzieję że nikt nie jest zawiedziony czy zły na mnie. Obiecuję poprawę Za to zabrałam się za rysowanie i uważam że rysunek wyszedł mi nienajgorzej. A wy, jak myślicie?

"Nie chcę żyć bez ciebie" Rozdział 1 (Shizaya)

  Dzień dobry! W końcu udało mi się złapać wenę i napisać coś nowego :) Kilka dni zupełnie nie miałam żadnego pomysłu, ale obiecuję się poprawić! :) no to przechodzę do rzeczy i życzę miłego czytania!


Otworzyłem drzwi do apartamentowca w którym mieszkał Izaya, poczekałem na windę i po chwili byłem już w drodze na najwyższe piętro. Przeciągnąłem się, myśląc jak przywitać moją pchłę. W końcu 2 dni się nie widzieliśmy, mój brat z narzeczoną przyjechali do mnie na weekend, a przez ten czas nie dostałem żadnej wiadomości od mojego chłopaka. Nie martwiłem się, może był jak zwykle zapracowany ciągłym zbieraniem i sprzedawaniem informacji.
 Wysiadłem z windy, wyciągnąłem klucze i skierowałem się do drzwi mieszkania bruneta, ale to co zobaczyłem na miejscu mnie zmroziło. Drzwi wisiały na jednym zawiasie, całe podrapane i powgniatane od niezliczonej ilości kul. Przerażony wpadłem do środka, zastając mieszkanie w strasznym stanie, ale to co zobaczyłem w salonie sprawiło że owładnęła mną dzika furia. Strzęp ukochanej bluzy Izayi, z zakrwawionym futerkiem, leżał smętnie na ziemi. Ulubiony kubek Orihary leżał roztrzaskany na podłodze wśród zaschniętych już fusów kawy. Nagle zwróciłem uwagę na komputer który jakimś cudem był włączony. Podbiegłem do niego, licząc że tam znajdę jakąś wskazówkę, co się tu stało i gdzie jest Izaya. Znalazłem podgląd z kamer, usianych w całym apartamencie i zacząłem od momentu z którym wyszedłem, całując ukochanego na pożegnanie. To było zaledwie w piątek, a czułem się jakby minęły tygodnie.
  Delikatnie przewijałem nagrania, szukając odpowiedzi na setki pytań kotłujących się teraz w mojej głowie. Nagle coś przykuło moją uwagę więc skupiłem się całkowicie na obrazie z monitoringu. Izaya siedział z podkulonymi nogami na kanapie, trzymając w obu rękach kubek kawy i studząc ją lekkim dmuchaniem. Nagle brunet poderwał głowę i zaczął wstawać.. Po czym padł na kanapę, postrzelony w ramie, potem w brzuch. Kilku mężczyzn podbiegło do niego i unieruchomiło Oriharę, a ten który strzelił podszedł powoli i z krzywym uśmiechem ogłuszył bezbronnego chłopaka.
  Nie mogłem wytrzymać. Byłem wściekły, chciałem coś rozwalić, ale resztka zdrowego rozsądku podpowiedziała mi żebym przyjrzał się twarzom porywaczy. Znów przewijałem nagrania, aż w końcu miałem dokładny obraz twarzy każdej mendy. Wydrukowałem wszystko i wybiegłem z domu, po drodze dzwoniąc do Kadoty i prosząc o pilne spotkanie. Nie miałem czasu, zacząłem biec po schodach, napędzany adrenaliną, większą niż podczas gonitw za Izayą po Ikebukuro. Wypadłem z budynku z taką miną, że ludzie na ulicy instynktownie się usunęli, ale to mnie nie obchodziło. Miałem tylko jeden cel - znaleźć mojego kleszcza i trzymać go w ramionach, całego i zdrowego.
  Biegłem ile sił w nogach na spotkanie z Kadotą i po chwili byłem na miejscu.
 - Yo, Shizuo! Co się... - Urwał gdy tylko się zbliżyłem, dysząc ciężko. Podałem mu bez słowa wydrukowane zdjęcia, i dopiero gdy złapałem oddech, odezwałem się cicho :
 - Wiesz kto to jest? - Mój ton zdradzał mordercze zamiary. Dotachin spojrzał na mnie i pokiwał głową, nie pytając o nic.
 - Członkowie Czarnego Gangu. - Zaczął wskazywać po kolei, ujawniając imiona kilku. - Hamada, Ranmaru i Kokutou. Reszty nie kojarzę.
 - Gdzie mają siedzibę? - Zapytałem przestępując z nogi na nogę.
- W opuszczonych magazynach na południowych krańcach Ikebukuro. - Pokierował mnie. Nie dałem mu szans na zadanie żadnego pytania, rzuciłem się biegiem w stronę mojego celu, odkrzyknąwszy jeszcze:
- Potem ci wszystko wytłumaczę! - Droga nie zajęła mi dużo czasu, w pół godziny byłem na miejscu i zacząłem przedstawienie, uzbrojony w znak drogowy. Puściłem trochę wodzy drzemiącej we mnie bestii, rzucając przeciwnikami gdzie popadnie, gdy usłyszałem znajomy krzyk, pełen bólu. Teraz nie próbowałem już trzymać się w ryzach ani trochę, torowałem sobie drogę przez to zbiorowisko gnid, nie przejmując się niczym. Dla mnie liczył się tylko ten głos, należący do najdroższej mi osoby, która teraz cierpiała, dając temu upust poprzez zbolały krzyk. Nagle krzyki ucichły, ale wiedziałem gdzie znajdę mojego chłopaka. Wyważyłem drzwi do pokoju i wyrzuciłem przez okno 3 mężczyzn, torturujących Izayę, który teraz lezał nieprzytomny. Leżał tak dziwnie, wśród krwi. Ale oddychał. Zdałem sobie sprawę że połamali mu nogi i prawą rękę. Podniosłem jego bluzkę i syknąłem. Caly brzuch był w ciemnych sińcach. Dotknąłem delikatnie jego klatki piersiowej, sprawdzając w jakim stanie są żebra. Wydawały się całe. Najłagodniej jak mogłem wziąłem nieprzytomnego bruneta na ręce i wyszedłem z tego cholernego budynku. Gdy tylko wyniosłem chłopaka, ułożyłem go delikatnie na ziemi i wróciłem by rozwalić budynek. Trochę mi to zajęło. Gdy już skończyłem, zadzwoniłem do Shinry, i przy akompaniamencie walącego się budynku magazynu, tłumaczyłem że trzeba pomóc Izayi. Gdy lekarz rozłączył się, przygotowując na nasze przyjście, znów wziąłem ukochanego na ręce.
 - Wracajmy. - Wyszeptałem do niego i zostawiłem za sobą piekło. Musiałem przytulić do siebie mocniej pokiereszowanego kleszcza, dosłownie przelewał mi się przez ręce. Bałem się że nie zdążę, byłem wściekły na siebie że mogłem stracić mój najcenniejszy skarb, dlatego przespieszyłem, jednak starając się stawiać lekkie kroki. Po jakimś czasie który wydawał mi się wiecznością, w końcu dotarliśmy do Shinry. Doktorek gdy zobaczył w jakim stanie jest Izaya kazał mi ułożyć go delikatnie na stole operacyjnym i natychmiast zabrał się do pracy, wyganiając mnie z sali. Zamknąłem za sobą drzwi i zsunąłem się po ścianie. Strach zawładnął mną całkowicie, powodując że zacząłem się trząść.
  Cholera jasna! Gdybym wtedy nie wyszedł, nic by się Izayi nie stało, nie walczyłby o życie za tymi drzwiami! Modliłem się gorliwie by wszystko było w porządku, nawet nie zdałem sobie sprawy że zacząłem płakać. Łzy płynęły nieprzerwanie, o czym uświadomiła mnie dopiero Celty, podchodząc i kładąc mi rękę na ramieniu. Otarłem twarz i dałem się przytulić. Dullahan wyciągnęła swoje PDA i wystukała na nim wiadomość, po czym podsunęła mi pod nos:
" Wszystko będzie dobrze, Shinra uratuję Izayę. Już nie raz przeprowadzał bardzo skomplikowane operacje i osoby wychodziły z o wiele gorszych obrażeń"
  Pomimo napisanych przez nią słów, nie potrafiłem poczuć się lepiej. Gdy zobaczyła że spuściłem głowę w dół, napisała kolejną wiadomość:
 " Shizuo, jesteś zmęczony. Zjedz coś, połóż się. Obudzę cię jak tylko Izaya będzie po operacji."
Niechętnie przystałem na prośbę Celty i powlokłem się po ich salonu położyć się na kanapie. Nie chciałem zasnąć, jednak zmęczenie wygrało nad moim uporem i odpłynąłem.

Ps : Rozdział "W poszukiwaniu dowodów" dodam jutro :) 

One-shot "Zawsze będę przy tobie" Mavis i Zera

 Wpadłam na nowy pomysł, który właśnie wam przedstawiam :) Oto dwie bohaterki " Fairy Tail Zero". Pomysł zainspirowany dwoma ostatnimi odcinkami historii założycielki rozbrykanej gildii :)
 Zapraszam do czytania :)


 - Mavis... Nie mogę tu już być. Teraz kiedy zdałaś sobie sprawę że jestem iluzją, nieświadomie wytworzoną przez twój umysł, muszę zniknąć.
 - Nie, Zera... Stworzę cię na nowo! Przecież jesteśmy przyjaciółkami! Miałyśmy razem szukać wróżek! Ja... Ja nie chcę już być sama!
 - Nie będziesz sama. - Uśmiechnęłam się przez łzy. Moje ciało siedem lat temu zginęło na Tenrou, ale Mavis dzięki swojej mocy urzeczywistniła moją duszę i przywiązała ją do siebie, przez co tylko dla niej byłam widoczna. Przytuliłam do siebie dziewczynę i pogłaskałam uspokajająco po włosach. - Pamiętasz jak rozmawiałyśmy o tym gdzie mieszkają wróżki?
 - W naszych sercach. - Wyszeptała przez łzy.
 - Czym ja jestem? Gdzie, nieświadomie trzymałaś mnie cały czas? - Położyłam rękę tam gdzie znajdowało się jej serce. - Teraz wracam do domu. Do domu w twoim sercu. Nie zostawiam cię, zawsze przy tobie będę, ilekroć pomyślisz o mnie, pamiętaj że jestem tutaj.
 Przycisnęłam rękę trochę mocniej, akcentując swoje słowa.
 Nagle wokół mnie rozbłysło światło, poczułam się inaczej, poczułam się... żywa. Usłyszałam jak ktoś wciąga zaskoczony powietrze. Oparłam brodę na ramieniu Mavis i spojrzałam na Yuriego.
 - Zaopiekuj się nią. - Nie potrafiłam już dłużej wstrzymywać łez. Wylały się z moich oczu, zamazując mi obraz. Zerknęłam na swoje dłonie, zaczynały już znikać. Odsunęłam się od jasnowłosej i powiedziałam ostatnie słowa na pożegnanie:
 - Będę przy tobie. Dziękuję za wszystko, Mavis.
 Przestałam czuć jej objęcia, rozpłynęłam się w powietrzu, zdziwiona że zachowałam świadomość. Unosząc się coraz wyżej w górę, obserwowałam z bólem jak przyjaciółka płacząc wołała spazmatycznie moje imię. Nie chciałam żeby cierpiała, jednak nie była sama. Rzucając ostatnie spojrzenie na trzynastoletnią Mavis Vermillion i obejmującego ją w pocieszającym geście Yuriego, poczułam spokój.
 Zostawiam cię w dobrych rękach przyjaciółko - Pomyślałam odchodząc w stronę światła.

" W poszukiwaniu dowodów" Rozdział 3

 Witam wszystkich, po dwóch dniach bez weny w końcu wyskrobałam coś sensownego! Rozdział będzie trochę dłuższy ze względu na wątek Eriki i Walkera :)
 Miłego czytania! :3

 - Jak ci się podobam? - Okręciłam się wokół własnej osi, prezentując z każdej strony. Walker stał przez chwilę jak wryty, z otwartymi ustami, a jego wzrok wyrażał zachwyt, zupełnie jakby patrzył na jeden z cudów świata.
 - Wyglądasz pięknie. - Powiedział i chwycił mnie za rękę. Czekałam na porównania mnie do postaci z anime, lecz nic takiego nie nastąpiło. Takie proste słowa, oddające uczucia, były o wiele lepsze od jakichkolwiek porównań. Zarumieniłam się trochę i mocniej złapałam jego dłoń.
 - Gdzie idziemy? - Zapytałam. Nagle przypomniałam sobie że prosiłam go o przysługę. Zanim jednak zdążyłam się odezwać, pociągnął mnie w kierunku Shibuyi.
 - Skontaktowałem się ze starą znajomą, okazało się że ma kilka przebrań które może pożyczyć.
  Szliśmy w ciszy, trzymając się za ręce. Lubiłam te momenty, kiedy mogliśmy cieszyć się swoją obecnością i dotykiem ciepłych dłoni, bez żadnych zbędnych słów. Cóż, była to ciekawa odmiana od dyskusji na temat japońskiego przemysłu anime i mangi. Nagle dojrzałam swoją ulubioną kawiarenkę i pociągnęłam chłopaka w tym kierunku.
 - Chodźmy, zjemy coś dobrego! - Krzyknęłam, podekscytowana wpadając do lokalu. Uwielbiałam to miejsce, wystrój w ciepłych barwach czekoladowego brązu i karmelu, stoliki z jasnego drewna, kanapy obite skórą w kolorze jaśniejszych ścian. Z całej kawiarni emanowało ciepło, obsługa była sympatyczna i uśmiechnięta.
 Dla siebie zamówiłam ciasto korzenno-cytrynowe i herbatę junnan, Walker wybrał torcik czekoladowy, ciasteczko ryżowe i kawę. Zapłaciłam i zajęłam wolny stolik. Po chwili Walker wsunął się na miejsce naprzeciwko i ujął delikatnie moją rękę, po czym pocałował ją delikatnie, patrząc mi w oczy. Nie umknął mojej uwadzę zadowolony uśmiech kiedy spąsowiałam. Choć byliśmy parą od 2 miesięcy, wciąż moje policzki przybierały barwę różu na każdy czuły gest, jakim chłopak pokazywał mi swoje uczucie.
 Nagle poczułam na wargach coś mokrego. Okazało się że Yumasaki, korzystając z mojej nieuwagi, umazał mi usta i czubek nosa bitą śmietaną. Kiedy spojrzałam na niego zaskoczona, zaśmiał się i nachylił nad stolikiem żeby mnie pocałować. Przymknęłam oczy, dając się ponieść - stanowczo za krótkiej - chwili.
 Chłopak odsunął się z zawadiackim uśmieszkiem i starł mi z nosa bitą śmietanę. Chrząknęłam i z uśmiechem zabrałam mu kawałek torciku.
 - Ej! - Oburzył się i próbował sięgnąć do mojego ciastka które zawczasu odsunęłam na bezpieczną odległość. Udał obrażonego, więc nabrałam trochę ciasta na łyżeczkę i podsunęłam w jego stronę.
 - Proszę! Już się nie gniewaj, noo. - Chwilę jeszcze się dąsał, po czym zjadł szybko zawartość łyżeczki. Spędziliśmy godzinę w kawiarence, zamawiając jeszcze pucharek lodów który zjedliśmy wspólnie, rozmawiając żywo na temat zbliżającego się zlotu, kiedy podeszła do nas kelnerka, informując że za chwilę zamykają. Dokończyliśmy deser i przytuleni do siebie, ruszyliśmy w kierunku Shibuyi.

"W poszukiwaniu dowodów" Rozdział 2

 - Walker? Musisz mi pomóc... - Wypaliłam od razu. Wpadłam na pomysł, lecz nie mogłam go sama wprowadzić w życie, dlatego zostało mi tylko zadzwonić do mojej pokrewnej duszy.
 - Erika? Coś się stało? - Zapytał zaniepokojony chłopak.
 - Nie. To znaczy tak! Eeto... - Westchnęłam. - Mógłbyś załatwić mi jakiś kostium? Taki w którym nie będzie widać że to ja.
 - Kostium? Zmieniasz strój cosplay i nic mi nie powiedziałaś? Ne, przecież mieliśmy się dopasować! Za kogo chcesz się przebrać?
 - Nie, Yumasaki, zostaje przy cosplayu Asuny. - Przerwałam jego paplaninę. - Dasz radę do wieczora skombinować mi jakiś kostium, nie wiem, może być przebranie królika! Ale żeby nie było widać mojej twarzy ani sylwetki, okej?
 Wyjaśniłam szczegółowo, modląc się żeby mnie zrozumiał tak jak tego chciałam. Po chwili odezwał się:
 - Jasne, gwarantuję że do wieczora będziesz miała jakieś przebranie.
 - Dziękuję! Walker, jesteś cudowny! - Zapiszczałam i zaczęłam podskakiwać w miejscu.
 - Jeszcze mi nie dziękuj! Idę czegoś poszukać. To do później!
 - Na razie! - Pożegnałam się i zakończyłam połączenie. Ruszyłam skocznym krokiem w kierunku mojego ulubionego sklepu z mangą, mając nadzieję że moje tomiki już doszły, jednak kiedy się tam zjawiłam, czekało mnie rozczarowanie. Wyszłam ze sklepu i zauważyłam charakterystyczne jasne futerko. Pobiegłam w kierunku właściciela owej rozpoznawalnej rzeczy.
 - Iza-Iza! Dawnośmy się nie widzieli!
 - Karisawa-san! Jesteś sama? Gdzie Dota-chin i reszta?
 - Walker kupuje mangę - skłamałam gładko. - A Dota-chin i Togusa są w warsztacie, samochód był w opłakanym stanie. - To drugie było prawdą. Po ataku Izumiego van nadawał się do generalnej odmowy, lecz nie widziałam potrzeby żeby wspominać o tym informatorowi, który już i tak pewnie wiedział o całej sprawie.
 - A gdzie Shizuo? - Zapytałam i zaczęłam się rozglądać, choć wiedziałam że nie ma go w pobliżu. Gdyby był, natychmiast zaczęłoby się przedstawienie mające na celu dezorganizację ruchu drogowego i przemeblowaniu miasta.
 - Aaa, Shizu-chan najwyraźniej jest bardzo zajęty skoro jeszcze mnie nie "wyczuł". - Nagle dosłyszałam wściekły ryk i zobaczyłam rozbiegający się przed Heiwaijimą tłum. Rozjuszony blondyn parł do przodu ściskając w dłoni znak drogowy. Brunet uśmiechnął się asymetrycznie, jak na szarlatana przystało i odezwał się z sarkazmem:
 - Yare, yare, Shizu-chan! Jak zwykle brak ci ogłady i delikatności. Nie widzisz że rozmawiam z damą? Nie wypada się tak zachowywać przy kobietach! - Jednocześnie wyciągnął z kieszeni kurtki scyzoryk i wymierzył nim w Shizuo.
 Nagle poczułam jak ktoś odciąga mnie do tyłu, więc odwróciłam się żeby zobaczyć kto przerywa mi oglądanie mojej ulubionej parki. Miałam zamiar dać temu człowiekowi reprymendę, lecz gdy zobaczyłam że to Walker we własnej osobie, zaniechałam strofowania ukochanego.
 - Nic pani nie jest? - Zapytał. Zareagowałam na to głośnym śmiechem, zapominając o Shizuo rzucającym się właśnie w pogoń za Izayą.
 - Walker, głuptasie, to ja, Erika!
 - Ka- Karisawa?! - Krzyknął zaskoczony, po czym dodał ciszej. - Wyglądasz... inaczej.